خبرنگاران خارجی برای دسترسی به غزه فشار را افزایش دادند، از وضعیت همکاران گرسنه ابراز ترس کردند

با توجه به اینکه رسانه های بین المللی همچنان اجازهٔ ورود به نوار ندارند، روایات ضدونقیض و بحران بشری که روز بروز عمیق-تر می شود، به جنگی از اطلاعات نادرست دامن می زند که هر چه بگذرد خوفناکتر خواهد شد.

این پرسش که هم-اکنون در نوار غزه چه رخ می دهد، از همیشه مهمتر شده است. تصمیمات مهم سیاستی بر اساس تصاویر و اخبار مرگ ناشی از گرسنگی عمومی و تیراندازی های مهلک در مراکز امداد گرفته می شود. اما این پرسشی است که با ممنوعیت دسترسی عمدهٔ رسانه های بین المللی به نوار، پاسخ به آن روز به روز دشوارتر می شود.

تبادل اتهام مرتبط با تیراندازی های مهلک در مراکز توزیع امداد و اطراف آن، تنها به سیل روایت های متناقض می افزاید و راستی آزمایی مستقل غیرممکن است.

ثبتنام برای دریافت خبرنامه روزانه از طریق ایمیل ثبتنام

بخشی از این بلاتکلیفی ناشی از مهی است که هر زدوخورد بزرگی را به هالهٔ ابهام می برد. اما در غزه، که انگار بحران بشری هر چه می گذرد، عمیق-تر می شود، خاموشی سنگین اطلاعاتی، که ناشی از سیاست های خود اسرائیل است، آن مه را غلیظ-تر کرده است.

از حملهٔ ۷ اکتبر ۲۰۲۳ حماس به جنوب اسرائیل، دولت اسرائیل به روزنامه-نگاران خارجی اجازه نداد بطور مستقل وارد غزه شوند. در طول بیش از ۲۱ ماه، علیرغم درخواست های مداوم برای پوشش خبری باز و مستقل، اسرائيل مانع دسترسی آزادانه رسانه ها به ناحیهٔ محصور شده است.

تنها راه ورود روزنامه نگاران از طریق برنامه های نظامی بوده که شدیداً تحت کنترل بوده اند و شمار منتخبی از روزنامه نگاران اسرائیلی و خارجی، تحت نظارت نیروهای دفاعی به غزه آورده شده اند، و از هیچگونه آزادی رفت و آمد برخوردار نبوده اند. این دیدارها معمولاً کوتاه، و بسیار هدایت شده بوده اند، و از هرگونه ارتباط با غیرنظامیان فلسطینی جلوگیری می شده است، که به همین خاطر موجب انتقاد مدافعان مطبوعات شد که می گفتند این روش با استقلال حقیقی روزنامه نگاری مطابقت ندارد.

اسرائیل در دادگاه از این تصمیم دفاع کرده و گفت به علت خطراتی که برای روزنامه-نگاران، و سربازان در صورتی که به روزنامه نگاران اجازهٔ تردد آزاد در منطقهٔ فعال جنگی داده شود، موجود است، این شیوه ضرورت دارد.

شرح عکس: سرتیپ دان گلدفاس، فرمانده لشگر ۹۸م، حین گفتگو با مطبوعات از مرز غزه، ۱۳ مارس ۲۰۲۴.
(Emanuel Fabian/Times of Israel)

چنین محدودیت هایی با شیوه ای که اکثر دموکراسی های مدرن دسترسی مطبوعات در ایام جنگ را مدیریت می کنند، تناقض دارد. گرچه نگرانی های امنیتی معمولاً چگونگی عملکرد روزنامه نگاران در محدودهٔ جنگی را محدود می سازد، اما ممنوعیت کامل ورود رسانه های خارجی نسبتاً نادر است.

استثناهای چشمگیر شامل سوریه در سال های اول پسا-جنگ داخلی ۲۰۱۱ است که رژیم اسد عمدتاً ورود روزنامه نگاران خارجی را ممنوع کرد، که البته بسیاری از طریق منفذهای مرزی مخفیانه وارد شدند؛

متن کامل را در لینک زیر مطالعه کنید
https://www.timesofisrael.com/foreign-journalists-step-up-push-for-access-to-gaza-express-fear-for-hungry-colleagues/