۱۲ روایتی که در ۲۰۱۹ خبرنگاران تایمز اسرائیل را خنداند، گریاند، تکان داد، به شوق آورد
جستجو

۱۲ روایتی که در ۲۰۱۹ خبرنگاران تایمز اسرائیل را خنداند، گریاند، تکان داد، به شوق آورد

همچنان که سال به پایان خود نزدیک میشود، خبرنگاران ما نگاهی می اندازند به گزارش‌های خود که در طول سال بیش از همه آنها را متاثر کرد، از بالا رفتن از «صخره های کومران» تا بوگی رقصیدن در یورویژن.

هواداران سرسخت نتانیاهو در تل آویو نمایش شومی از ترس و خشم به صحنه بردند
هواداران سرسخت نتانیاهو در تل آویو نمایش شومی از ترس و خشم به صحنه بردند

همچنان که سال به پایان خود نزدیک میشود، خبرنگاران ما نگاهی می اندازند به گزارش‌های خود که در طول سال بیش از همه آنها را متاثر کرد، از بالا رفتن از «صخره های کومران» تا بوگی رقصیدن در یورویژن.

چرخه خبری اسرائیل در ۲۰۱۹ را گردباد انتخابات اشباع کرد، چرخش در سراشیبی خطرناکی که تنها با کیفرخواست فساد و بحرانهای امنیتی ترمز خورد. در ۱۲ ماه گذشته، همچنانکه هر روز مسائل سیاسی و دفاعی از سرتیتر اخبار ساطع میشد، خبرنگاران ما در سراسر کشور و جهان به سفر پرداختند تا روایتهایی از آدمهای گوناگون برای شما بیاورند، از رهبران، تا هنرمندان، تا ورزشکاران، کنشگران، و بازمانده ها، و اکنون هرکدام از روایتی می‌نویسد که در طول سال بیش از همه دل ایشان و شاید دل خوانندگان ما را لرزانده است.

یک – رائول ووتلیف، خبرنگار سیاسی

دو – رافائل آهرن، خبرنگار دیپلماتیک

سال گذشته، برای پوشش خبری کارگاه «صلح برای رفاه» به منامه اعزام شدم، آنجا موفق شدم اولین مصاحبه با خالد بن احمد آل خلیفه وزیر خارجه بحرین مصاحبه کنم که به راحتی گفت «اسرائیل از کشورهای خاورمیانه است و «اینجا ماندنی است»، اما هیجان انگیز از این همه، وقتی بود که از دیپلمات یهودی بحرینی، هودا نونو، با پیشنهاد من موافقت کرد و صبح روز بعد، ما، ۱۵ مرد، آماده عبادت، به کنیسای خیابان صضاح رفتیم، و در پایان عبادت، دست در دست هم، سوره «مردمان اسرائیل پاینده اند» را خواندیم.


سه – جیکوب مگید، خبرنگار شهرک‌ها

خیلی اتفاقی با مرد جوانی آشنا شدم که از هماهنگ کننده های روز رأی گیری حزب «لیکود» بود، و از تجربه‌ی ناخوشایند خود گفت و این که عملیات نظارتی حزب، جامعه های عرب اسرائیلی در سراسر کشور هدف گرفته بودند. دوربینهای بدنی مخفی که کارکنان حوزه های انتخاباتی حزب همراه داشتند، به تیتر اخبار بدل شد، و خوشحالم که گزارش تایمز اسرائيل از «عملیات استانداردهای اخلاقی» در تصمیم دادستان کل به منع فیلمبرداری عوامل حزبی در داخل حوزه های انتخاباتی سپتامبر تاثیر داشت.


چهار – دیوید هورویتز، سردبیر

مهمترین مقاله هایی که من در این سال پر فرازونشین سیاسی نوشتم، مربوط به تحقیقات پیرامون بنیامین نتانیاهو نخست وزیر، و آزار کلامی او علیه رسانه ها و اپوزیسیون، و بویژه پلیس و دادستانان، و تلاش او در نمایش تنگناهای حقوقی خود به شکل توطئه سیاسی در راه سرنگونی خود بود.

در آخر مقاله ام پس از سخنرانی نخست وزیر در پی اعلام حکم کیفرخواست دادستان کل، نوشتم «منافع ملی کشور ما، و انسجام داخلی آن، بر منافع هر فردی اولویت دارد، حتی بر منافع نخست وزیری که طولانی ترین سالها زمامدار کشور بوده. حمله بی پروای او علیه نهادهای اجرایی قوانی کشور و دعوت از مردم به حمایت از خود و علیه کشور گامی است که بسیار دورتر از آنچه می شاید رفته است. ایکاش، بخاطر اسرائيل، و بخاطر نتانیاهو نیز، مسیر شرافتمندانه تری انتخاب کرده بود.


پنج – جسیکا اشتینبرگ، دبیر بخش فرهنگ و سبک زندگی

باید بگویم که برای من، و ستون فرهنگ و سبک زندگی، برگزاری یورویژن در تل آویو و شیرجه در جهان موسیقی عامه پسند یورویژن و حضورش در اسرائیل، به همان اهمیت پوشش خبری انتخابات ۲۰۱۹ برای همکارانم در بخش‌های سیاسی تایمز اسرائیل بود. هنوز بعد از ماه‌ها به آنروزها که نگاه میکنم ذوق میکنم و بیصبرانه امیدوارم بلیط برنامه سال آینده در هلند بدستم بیاید.


شش – آماندا بورچل-دان، دبیر بخش باستان شناسی و جهان یهود

«اورن گاتفلد» باستان شناس، از دانشگاه عبری، و «راندال پرایس» از دانشگاه لیبرتی، یک انستیتوی مسیحی در ویرجینیا، امسال حفاریهای خود را بی آنکه نتیجه ای بدست آورند، بپایان رساندند. یافته ای که به تیتر خبری تبدیل شود، نبود، اما گاتفلد گفت تیم در طول سه فصل حفاری به این کشف رسیده که احتمال وجود اشیایی مانند کوزه، پارچه-پیچیده و بندهای چرمی در محل موجود است. گاتفلد در ۲۰۲۱ بار دیگر برای حفاری و کشف نشانه هایی در زمینی که مردمانش ۲۰۰۰ سال پیش ترک کردند، بازخواهد گشت. مصاحبه من با او در میان همان صخره ها، خاطره باارزش من از پوشش خبری سالی است که گذشت.


هفت – رنه گارت-زند، خبرنگار

سال گذشته، خلاف عادت مرسوم، ناگهان به درِ خانه «اینگه گینزبرگ»، بازمانده ۹۷ ساله هولوکاست، جاسوس، و خواننده هِوی متال، در تل آویو رفتم و زنگ را فشردم. سپس در طول آن بعد از ظهر، با او به گفتگو پرداختم. اینگه در وین بدنیا آمده، از بازمانده های هولوکاست است، بهمراه همسر اولش برای خواننده هایی مانند دوریس دی و نات کینگ کول ترانه نوشته، و خود همچنان با تیمی از نوازندگانی بسیار جوانتر از خودش روی صحنه میرود و هِوی متال میخواند، و ترانه هایی که میخواند را خودش مینویسد – با نگاهی نو، و با کارت دعوت تولد ۹۷ سالگی اینگه، از آنجا بیرون آمدم.


هشت – لوک تراس، خبرنگار ویدئو و گزارشهای چندرسانه ای

از ۲۰۱۶ که در مراسمی در تل آویو، پیش از المپیک ریو، «لونا خماتی سالپتر» را ملاقات کردم، تا مدتها بعد هنوز روایت مفصل او را نشنیده بودم. بالاخره ماهها پس از آنکه او اولین برنده مدال طلای اروپا از اسرائیل شد، موفق به قرار مصاحبه با لونا در خانه خود او شدم، در کنار قفسه ای پر از جوایزی که بدست آورده است. با وجود دشواری‌هایی که برای دریافت شهروندی اسرائیل با آن مواجه بوده، حس بدی نسبت به مقامات اسرائیلی نداشت، گرم و صمیمی بود، از زندگی در اسرائیل خوشحال بود. و من خوشحال بودم که خبری تهیه میکنم که نه سیاسی است و نه تلخ است.


جوداه آری گراس، خبرنگار ارتش

در زمستان ۲۰۱۳، عکاس ارتش بودم و بهمراه رئیس ستاد وقت، گانتز، به کرانه غربی رفتم که در پی برف و طوفان سنگین، برق سراسر ناحیه قطع شده بود. در مسیر، یک خانواده فلسطینی را دیدیم که برف بازی میکردند. گانتز ناگهان از سر ذوق، یا بخاطر خبرنگار قدیمی یدیوت آهرونوت که او هم با ما بود، از ماشین پرید بیرون و شروع به صحبت با پدر، مادر، و دختر بزرگ خانواده کرد، و بی مقدمه در میان گفتگو، ناگهان یک بازی برف-بازی شروع شد، و من دوربینم را درآوردم، اما اگرچه مقاله آن خبرنگار دیگر مربوط به این اتفاق ناممکن منتشر شد، اما تصمیم بر آن شد که عکسهای آن صحنه انتشار نیابند، تا آنکه در ژانویه ۲۰۱۹ گانتز تصمیم به ورود به کنست گرفت و انتشار عکسها مناسب دیده شد، و بعد از پنج سال، امسال توانستم حاصل واقعه پنج سال پیش را ببینم.


نُه – مت لبویچ، خبرنگار

نوشتن مهمترین مقاله ۲۰۱۹ من چند سالی طول کشید، زیرا داستان اولین روز مادربزرگ خود من در آشویتس بود، با تیتر «چگونه مامان بزرگ را در آلبوم آشویتس پیدا کردم»، که در ماه سپتامبر منتشر شد. و چرا اهمیت دارد؟ ما به زودی در جهانی زندگی خواهیم کرد خالی از بازمانده های هولوکاست و ناچار خواهیم بیشتر بگردیم تا روایتهایی نظیر خاطرات «آن فرانک» را بیابیم. وقتی ضرورت توانمندسازی و قدرت بخشی به خاطره های هولوکاست میرسد، کلید گنج در خود گنج است – از جمله منابع تاریخی که هنوز مورد کنکاش تاریخ نویسان در زبانهای مختلف است. بیایید حالا که تاریخ مورد تهاجم است، روشنگری پیرامون هولوکاست را با زنده کردن خاطرات پیش ببریم.


ملانی لیدمن، خبرنگار امور اجتماعی

پس از قانونی در ۲۰۱۵ در پرتقال، حدود ۱۰۰۰۰ اسرائیلی به شهروندی پرتقال درآمده اند و برای اولین بار قادر به رأی دادن شده اند، و من که در میانه تهیه مقاله ای در خصوص رای غیابی اسرائیلیها در انتخابات پرتقال بودم، ضمن دوچرخه سواری در تپه های پرتقال، چند کیلومتر جنوب پورتو، در راه رسیدن به مراسم شام سبت، اولین راهپیمایی انتخاباتی د شهر را دیدم، و از چرخ پایین پریدم و معرفی کردم: «من روزنامه نگارم»، و تا با چند نفر از حزب سوسیالیست مصاحبه کنم. چند روز بعد، آنتونیو کوستا از حزب سوسیالیست بار دیگر در انتخابات برنده شد، و من با دو دقیقه فاصله به مراسم سبت رسیدم.


دوازده – سو سورکز، خبرنگار زیست محیطی

در طول سالها آموخته ام که گل‌هایی هستند که برای مکالمه با حشره ها رنگ عوض میکنند تا از تخمهایی که باید بدست مورچه ها به زیر زمین برده شده تا در خاک حاصلخیز آن زیر بیشترین شانس جوانه زدن را داشته باشند، خبر دهند. درباره درختهایی آموخته ام که با درختهای دیگر از طریق شبکه از قارچها «گفتگو» میکنند. اینها همه حیرت آور است. فکر میکنم اگر شمار بیشتری از مردم مانند من از این وقایع انگیزه میگرفتند، شاید جهان جای بهتری برای زندگی میبود و آدمها با احترام بیشتری با آن روبرو میشدند.

اطلاعات بیشتر در مورد
نظرات در مورد این مقاله