توافقنامه اتمی در ابهام. چه کسی بهره مند است؟

در ادامه واکنش های مردمی به توافقنامه اتمی وین، حشمت طی یادداشتی در شبکه های اجتماعی نوشته: “در این میان مردم ایران که به دلیل ساختار سیاسی ضد مردمی و غیر دموکراتیک همواره کلاه سرشان رفته است، بازنده ی نهایی هستند. تا انجا که دولت روحانی از طریق شورای امنیت ملی در حال دور زدن قانون و حتا همین مجلس اسلامی فرمایشی است و نشریه های وابسته به رژیم را توقیف می کند و حکومت وحشت راه می اندازد تا مبادا دست انها رو شود. خامنه ای نیز برای حفظ قدرت خود چاره ای جز پذیرش شرایط کنونی ندارد و ترجیح داده است شورای امنیت ملی را جایگزین مجلس استصوابی کند. برای این که در بهترین شرایط، همه ی این نهاد ها ،ابزاری در دست خودش هستند. اصلاح طلب ها نیز چیزی جز برگشت به قدرت نمی خواهند و به همین دلیل اگر خامنه ای سکوت کند یا همین وضع موجود را تایید کند و مصوبات شورای امنیت ملی را امضا نماید، بسیار راضی هستند.در چنین وضعیتی همه چیز در ابهام است و در عین حال وضعیت بسیار شکننده و نا پایدار می باشد.”

*

و در واکنش به موضوع انتشار و حذف جنجالی سخنان عباس عراقچی، مقام ارشد تیم اتمی دولت حسن روحانی در صدا و سیمای جمهوری اسلامی، یکی از شهروندان طی یادداشتی در شبکه های اجتماعی خاطرنشان کرده:

“روزی که می‌خواستند لزوم امتیاز‌دهی و عقب‌نشینی را توجیه کنند، دائما از ضعف‌ها و ناتوانی‌های کشور سخن می‌گفتند و حالا که کارشان را کرده‌اند می‌گویند ایران قدرتمند است!
– ین خنده‌دار است که آقای عراقچی ادعا می‌کند قطعنامه‌های پیشین لغو شده‌اند بدون اینکه اجرا شده باشند. آیا برجام به معنای اجرای اتم و اکمل قطعنامه‌های شورای امنیت نیست؟ تعهداتی که ایران در برجام پذیرفته، فرسنگ‌ها فراتر از تعهداتی است که طبق قطعنامه‌های شورای امنیت موظف به پذیرش و اجرای آن بود.
حق غنی‌سازی در این توافق انکار شده نه اینکه پذیرفته شده باشد، ثانیا هیچ لغو تحریمی حتی در یک مورد در این توافق وجود ندارد و هرچه هست تعلیق مشروط و بشدت بازگشت‌پذیر تحریم‌هاست و ثالثا زمان‌بندی رسیدن ایران به یک برنامه صنعتی درون برجام کاملا مبهم و بسیار بلندمدت است.
یکی از حرف‌های بسیار خطرناک عراقچی این است که ایران چون چیزی برای مخفی کردن ندارد بنابراین هراسی هم از نظارت هر چه هم عمیق باشد، نخواهد داشت. اولا این نوع نگاه راه را برای پذیرش نظارت‌های فراهسته‌ای براساس فهرست NSG باز کرده است که عملا تمام حوزه فناوری‌های حساس و‌ های‌تک ایران را در بر می‌گیرد و به دشمن امکان ردگیری، خرابکاری و خنثی‌سازی همه آنها را می‌دهد. ثانیا چه کسی گفته است ایران چیزی برای مخفی‌کردن ندارد؟ تنها چیزی که ایران قصد مخفی کاری درباره آن را ندارد برنامه ساخت سلاح هسته‌ای است چرا که اساسا چنین برنامه‌ای وجود خارجی ندارد اما ایران در حوزه‌های نظامی و فناوری‌های حساس بسیاری چیزها برای مخفی کردن دارد که این توافق دقیقا همان‌ها را در معرض خطر قرار می‌دهد.
نتیجه این سخن این است که عراقچی قبول دارد که همه آنچه ما واگذار کرده‌ایم در واقع برنامه ساخت سلاح هسته‌ای بوده است! واقعا آیا انتظار از تیمی که چنین فکر می‌کند این بود که یک توافق خوب بکند؟”