در حال حاضر کنگره در حال بررسی توافق هسته ای ایران می باشد و نبرد بین دو گروه جمهوری خواهان بشدت مخالفت ودموکرات های از هم گسیخته آغاز شده است.

رئیس جمهور گفته است که هرگونه اقدام کنگره بر علیه توافق را وتو خواهد کرد، به این معنی که به رای چند یک از دموکرات ها برای رد کردن این معامله خطرناک و اثبات ناپذیر نیاز است. دموکراتها باید بین منافع ملی وسیاست های حزبی، میان اخلاق ووفاداری به رئيس جمهور، و میان به خطر انداختن جان میلیون ها نفر و اقدام به حفاظت از آنها در برابر یک هولوکاست بالقوه هسته ای انتخاب کنند. در سال 1939، کنگره با وضعیتی حتی خطیر تر روبرو شد، و با دنبال کردن رهبری یک رییس جمهور دموکرات محبوب، تصمیمی مرگبار گرفت.

در فوریه سال 1939، سناتور رابرت اف. واگنرِ پدر(دموکرات-نیویورک) ونماینده ادیث راجرز (جمهوری خواه-ماساچوست) مصوبه ای را برای پناه دادن به 2000 کودک یهودی آلمانی 14 ساله یا کمتر به ایالات متحده معرفی کردند. این موضوع دقیقأ سه ماه پس ازواقعه “شب شیشه های شکسته” در آلمان پیش آمد، شبی که در آن کنیسه ها به آتش کشیده شدند، مغازه های یهودیان غارت شدند، به شهروندان یهودی حمله شد وهزاران نفر دستگیر ودر داخائو زندانی شدند. تمام جهان شاهد این جنایات علیه یهودیان آلمان بودند اما هیچ اقدامی برای مقابله باهیتلر به انجام نرسید. ضرورت این اقدام می بایست پس از سخنرانی هیتلر در 21 ژانویه 1939 بر تمامی جهان آشکار می بود؛ “ما یهودیان رو نابود خواهیم کرد.”

“راه حل نهایی” هنوز آغاز نشده بود. در واقع، یهودیان به ترک آلمان تشویق می شدند، اما اکثر کشورها درهای خود را به روی انها بسته بودند. برای مثال، در طول بحث در کنگره در باب مصوبه واگنر-راجرز، از پهلو گرفتن کشتی مهاجران سنت لوئیس در ایالات متحده جلوگیری شد. این کشتی با بیش از 900 پناهنده یهودی مجبور به بازگت به اروپا شد؛ صدها نفر در نهایت کشته شدند.

در همین حال، مقامات بریتانیایی به کودکان زیرسن 17 سال اجازه ورود به بریتانیا از آلمان وسرزمین های ضمیمه آن (برای مثال اتریش و سرزمین های چک) را دادند. شروع این مهاجرتها در تاریخ 2 دسامبر، 1938 بود. حدود10000 کودک در نهایت توسط انگلیسی ها بین سال های 1938 و1940 در Kindertransport نجات یافتند.

روزولت، که تعداد اندکی از پناهندگان یهودی به ایالات متحده به صورت اضطراری پذیرفته بود، از این مصوبه پشتیبانی نمی کرد (هر چند که در صخبت های خصوصی النور حامی این مصوبه بود). افکار عمومی شروع به مخالف با این مصوبه و انتقاد از آن کردند. استدلال انها این بود که نگهداری از کودکان بدون حضور والدین آن ها برخلاف وجدان اخلاقی و حتی منطق بود، و در صورت انجام این کار، ایالات متحده مجبور میشد که به 40000 نفر والدین آن ها نیز اجاره ورود بدهد. برخی ادعا می کردند یتیم خانه ها پر خواهند شد، بیکاری رواج خواهد یافت، و اینکه آمریکا باید از فرزندان خود حمایت کند. یهودی ستیزی، که در آن زمان رواج شدیدی داشت نیزبه مخالفان طرح نجات کمک کرد، مساله ای که توضیح دهنده این است که چرا یک سال بعد، روزولت و کنگره به سرعت قانونی را برای پناه دادن به هزاران کودک بریتانیایی که معرض خطر حملات بمباران آلمان ها قرار گرفته بودند تدوین کردند.

سرانجام این بحث به تصویب قانون در کاخ سفید و سنا برای نجات کودکان یهودی بدون حمایت رئيس جمهور منجر شد، آنها دسته جمعی درگذشتند.
ارتباط این موضوع با ایران چه باید باشد؟

ایران به احتمال بسیار زیاد با بهره گرفتن از این توافق پر از راه گریز و غیرقابل اعتماد به سلاح هسته ای دست خواهد یافت. ایران مجهز به سلاح هسته تهدیدیبرای خاورمیانه و غرب خواهد بود، اما رهبران ایران تنها در صدد نابودی یک کشور هستند؛ اسرائیل. شاید بتوان گفت که یک تفاوت بزرگی بین وضعیت سال 1939 و امروز وجود دارد، چرا که در حال حاضرهیچ یهودی ای نیاز فوری به نجات ندارد. با این حال، دولت یهود توسط رهبران ایرانبا رفتار و سخنانی که یادآورد هیتلر می باشد تهدید می شوند. ایا هم اکنون برای جلوگیری از به واقعیت پیوستن این تهدیدات اقدامی انجام خواهیم داد، یه به امید نقشه خوش بینانه رئیس جمهور جان میلیون ها انسان را به خطر خواهیم انداخت؟

اوباما خود را متقاعد کرده است که بیش از رهبران احزاب اصلی اسرائیل درباره تامین امنیت اسرائیل می داند، و تلاش می کند که نگرانی های آن ها را با استفاده از این استدلال بی پایه که تنها گزینه موجود دیگر جنگ است رفع کند. به دموکرات ها توصیه می شود که نگرانی های اسرائیل را جدی بگیرند. در صورت مخالفت با رئیس جمهور، آن ها تنها با خشم فردی بی اراده و ضعیف روبرو خواهد شد، در حالی که در مقابل خواسته مردم آمریکا ایستادن عواقبی بس وخیم تر برای آینده سیاسی آن ها در بر خواهد داشت. ، و از لحاظ اخلاقی نیز، در صورت تصمیم نگرفتن، آن ها می بایست باقی عمر خود را با این فکر بگذرانند که همانند سال 1939، فرصت تصمیم گیری را از دست داده و یهودیان را به مرگ محکوم کرده اند.

 

این موضوع در واقع مهمترین مساله پیش روی یهودیان در عصر ما می باشد، و در صورت انتخاب سیاست های پارتیزانی، سیاستمداران نمی توانند بر تعهد و علاقه یهودیان به حزب دموکرات برای تجات دادن خود حساب کنند. هیلاری کلینتون نیز باید با احتیاط بسیاری به گره زدن آینده سیاسی خود به توافقی غیرقابل پیشبینی فکر کند. دموکرات ها نیز بهتر است سرنوشت جیمی کارتررا به یاد اورند، رئیس جمهوری که سیاست های ضد اسرائیلی وی بزرگترین دلیل روی برگرداندن رای دهندگان یهودی از حزب دموکرات در تاریخ شد و به شکست وی در انتخاب مجدد منجر شد.

برای بسیاری از یهودیها، حتی یک رای در راستای این توافق خطرناک غیر قابل بخشش خواهد بود.