گفته شده خبرگزاری اسوشیتدپرس و رایش سوم قراردادی به سود دو جانب بسته بودند که طی آن خبرگزاری مذکور عکس های بیشماری برای تبلیغات تهییجی نازی ها در اختیار گذاشته است؛ اسوشیتد پرس، احتمال همکاری تکذیب می کند.

گزارش تازه یافت شده ای نشان می دهد که آژانس خبری اسوشیتدپرس داوطلبانه با نازی های آلمان همکاری کرد، به قوانین محدودگر رژیم در نقض آزادی مطبوعات تن دارد، و عکس های آرشیو خود را در اختیار کارخانه تبلیغات تهییجی یهودی ستیز و غرب ستیز رژیم قرار داد.

هنگامی که حزب ملی-اجتماعی آدولف هیتلر در ۱۹۳۳ به قدرت رسید، همه خبرگزاری های دنیا به جز اسوشیتد پرس مستقر در آمریکا، وادار به خروج از آلمان شدند. اسوشیتدپرس تا ۱۹۴۱، هنگامی که ایالات متحده به جنگ جهانی دوم پیوست، در رایش سوم به فعالیت خود ادامه داد.

بنا به نظر تاریخدان آلمانی هاریت چارنبرگ، بزرگترین خبرگزاری دنیا، تنها به این شرط اجازه ادامه کار در آلمان را یافت که قراردادی را با رژیم امضا کرده بود.

وی در مقاله ای که در انتشارات دانشگاهی «مطالعات» در «تاریخ معاصر» منتشر شد می نویسد، این خبرگزاری، حقوق خود در کنترل روزنامه را، با تن دادن به Schriftleitergesetz (قانون مطبوعات)، و و در نتیجه قبول خودداری از انتشار هرگونه مطلبی که «در راستای تضعیف قدرت رایش در برونمرز، یا در خانه باشد»، از دست داد.

گزارش تحقیقات شارنبرگ، بار اول در روزنامه گاردین مستقر در بریتانیا منتشر شد.

بنا به این گزارش این روزنامه، قانون «معروف به قانون سردبیری» نازی ها کارکنان اسوشیتدپرس را واداشت مطالبی را در اختیار اداره تبلیغات تهییجی حزب نازی بگذارند. گاردین می نویسد، یکی از چهار عکاسی که در سال های ۱۹۳۰برای خبرگزاری کار می کرد، فرانز رات بود، از اعضای بخش تبلیغات واحد پارلمانی اس.اس.، و عکس های او به دست خود هیتلر انتخاب می شد.

عکس های اسوشیتدپرس در بسیاری از برنامه های انتشاراتی تبلیغات تهییجی رژیم استفاده شدند. بسیاری از تصاویری که در بروشورهای به نام «یهودیان در ایالات متحده» دیده می شوند، از طرف اسوشیتدپرس در اختیارشان گذاشته شد. بنا به گفته شارنبرگ، در انتشارات دیگری به نام «مادون انسان»، شمار عکس هایی که اسوشیتدپرس در اختیارشان گذاشت، از نظر تعداد، دومین مجموعه بزرگ عکس بود.

گاردین می نویسد، از سویی، می توان اینگونه نیز تحلیل کرد که قرارداد اسوشیتدپرس با نازی ها، به غرب اجازه داد «نیم نگاهی به جامعه سرکوب شده ای بیندازد که در غیر اینصورت، به کل از چشم ها پوشیده می ماند». شارنبرگ به گاردین گفت، و باز از سوی دیگر، این قرارداد به نازی ها امکان داد جنایات جنگی خود را از روپوشانی کنند. همکاری با آژانس معتبر خبری آمریکایی به هیتلر اجازه داد وانمود کند «کشتاری» که به راه انداخته، یک «جنگ متعارف» است.

شارنبرگ، تاریخدانی از هیل دانشگاه مارتین لوتر، با ارائه این مثال، به گاردین گفت «به جای چاپ عکس هایی از برنامه لیویو که چندین روز به طول انجامید، و هزاران یهودی قربانی آن شدند، اسوشیتدپرس تنها عکس هایی از قربانیان خشونت پلیس شوروی و جنگ «سبعانه» جنایتکاران جنگی ارتش سرخ منتشر کرد.

و در ادامه گفت «شاید منصفانه باشد اگر بگوییم این عکس ها نقش مهمی در پوشاندن چهره واقعی جنگی که آلمان ها پیش می بردند، بازی کرد. منافع آلمان، و روایت آلمان از جنگ بود که تعیین می کرد، با عکس هایی که اسوشیتدپرس می کند کدام وقایع پوشش خبری داشته باشند و کدام وقایع از نظرها پوشانده شوند».

در پاسخ به گزارش گاردین، اسوشیتدپرس گفت این مورد را مورد تحقیق قرار خواهد داد اما احتمال همکاری داوطلبانه با نازی را انکار کرد.

آژانس خبری چنین ابراز داشت که «تصویر روشن این است که اسوشیتدپرس و دیگر نهادهای خبری خارجی در رژیم نازی ها، از سالی که هیتلر در ۱۹۳۲ به قدرت رسید، تا ۱۹۴۱ که اسوشیتدپرس از آلمان اخراج شد، زیر فشار بسیار شدید قرار داشتند. اسوشیتدپرس در مقابل فشارها مقاومت کرد و همزمان کوشید اخبار دقیق، حیاتی، و منطبق با واقعیت از این دوران تاریک و خطرناک را گردآوری کند».

اندکی بعد، اسوشیتدپرس بیانیه ای مفصل تر منتشر کرد که ضمن آن ابراز داشت «احتمال همکاری با رژیم نازی در هر دوره ای را تکذیب می کند».