در این بین، نتانیاهو سرانجام تأیید کرد که قصد گشایش یک تلویزیون جدید را ندارد، و جدال داخلی آغاز شد.

ایتسخاک هرتزوگ، رهبر خشمگین مخالفین، در اواسط سخنرانی‌اش سعی کرد تا توجه‌ی حضار بی‌قرار و پرهیاهو را به خود جلب کند. هرتزوگ وقتی ناگهان صدای‌اش را بلند کرد، شروع کرد به متهم‌کردن بنیامین نتانیاهو و از وی به خاطر کوبیدن میخ به تابوت یک تلویزیون عمومی هنوز-گشایش-نیافته انتقاد کرد.

هرتزوگ گفت نتانیاهو تلاش دارد تا رسانه‌ها را خاموش کند، مانع از صداهای منتقد شود، و در یک «حرکت باورنکردنی» می‌خواهد همان شرکتی را تعطیل کند که خلف نتانیاهو در وزارت ارتباطات (گیلعاد اردان از لیکود) برای تصویب به دولت فرستاده است.

(در حالی که دولت هم‌چنان به خاطر کسری بودجه به دنبال محدودکردن سازمان تلویزیونی جدید است، منتقدان می‌گویند دلیل واقعی اما ترس نتانیاهو از استقلال سیاسی این شرکت است. نتانیاهو در برخی اظهارات خود از تمایلات چپی آن شرکت ابراز نگرانی کرده است).

هرتزوگ افزود «اصول و اهداف شما شبیه اصول و اهداف کودتای کلاسیک نظامی است؛ کنترل، پاک‌سازی، سرکوب، و در هم کوفتن سنگرهای دمکراسی که در ذهن شما همان آشیانه‌های مقاومت و تهدیدی برای حکومت شما هستند؛ رسانه‌ها، قانون، انتقاد، افسران ارتش و پلیس و نیروهای امنیتی، رهبران عقاید و خدمات خارجی، فرهنگ».

وی از فراز جایگاه به نخست‌وزیری که با پیراهنی آبی و کراواتی قرمز در ردیف جلو نشسته بود و دست‌اش را روی صندلی کناری گذشته بود، با فریاد گفت «خب بزرگ شو دیگر!».

نتانیاهو اما آسوده و حتی سرذوق به نظر می‌رسید.

این نخستین‌بار نبود که در یک جلسه‌ی شاد فراجناحی یک ساعت و نیمی (به مناسبت گشایش فصل زمستان کنست) یک رهبر اسرائیلی تقاضای بلوغ سیاسی کرده. در واقع، هرتزوگ پس از یولی ادلشتین (سخنگوی کنست که لحن نفرت‌بار برخی سیاستمداران را مورد انتقاد قرار داد) و رووین ریولین رئیس‌جمهور و خود نتانیاهو، چهارمین نفری است که این کار را کرده است.

کمی پیش از سخنرانی هرتزوگ، نتانیاهو سخنرانی خود را برای پاسخ‌دادن به اخلال‌گری یوئل حسون (نماینده‌ی اتحاد صیونیستی در کنست) قطع کرد و مستقیما به این نماینده‌ی مخالف گفت «بزرگ شو! آرام بگیر، گوش بده». و افزود فیسبوک جای بهتری برای اخلال‌گری است.

بایکوت‌ها و تلویزیون‌ها
وقتی ریولین در سخنرانی خود به مسأله‌ی داغ ساعت اشاره کرد، نتانیاهوی قلم-به-دست و عینکی، چشم از یادداشت‌های خود برنداشت و حتی شانه هم بالا نیانداخت.

رئیس‌جمهور اعلام کرد «آن‌هایی که مدافع مجوز تلویزیون عمومی هستند نمی‌توانند آن را در بوق نهادهای نظارتی بکنند، و مخالفان مجوز تلویزیون عمومی نیز باید بیایند و عقایدشان را به‌روشنی مطرح کنند».

نتانیاهو روبروی رئیس‌جمهور ناراحت و در کنار یسرائیل کاتز (وزیر ترابری) نشسته بود؛ کاتز نشان داده که ظرفیت شرکت در انتخابات نخست‌وزیری را دارد که بنا به گزارش‌ها همین مسأله نیز تنش‌هایی به بار آورده است. نمایندگان کنست گه‌گاه در طول سخنرانی‌ها با بغل‌دستی‌شان پچ‌پچ می‌کردند. اما کاتز و نتانیاهو در یک ساعت نخست با هم حرف نزدند، گرچه بعدها با هم خندیدند.

اعضای فهرست مشترک عربی، که پشت نتانیاهو نشسته بودند، به هنگام سخنرانی نخست‌وزیر جایگاه خود را ترک کردند. حرکت آن‌ها بایکوت‌ِ بایکوت‌ِ یک بایکوت بود؛ ائتلاف اعلام کرده بود که مانع از بایکوت مراسم خاکسپاری شیمعون پرس توسط نمایندگان عرب خواهد شد. آن‌ها نیز به‌تلافی اعلام کردند که سخنرانی نخست‌وزیر را بایکوت خواهند کرد.

نتانیاهو وقتی پشت جایگاه سخنرانی قرار گرفت، بلافاصله به اقدامات‌اش در جهت تعطیلی تلویزیون عمومی اشاره‌ای نکرد. اما خصومت‌اش با رسانه‌ها بلافاصله حس شد.

وی در ابتدا به پیش‌بینی مفسرین درباره‌ی ۱۰ سال گذشته‌ی خاورمیانه اشاره کرد. پیش‌بینی اکونومیست درباره‌ی ثبات تونس، پیش‌بینی نیوزویک درباره‌ی آینده‌ی نویدبخش سوریه، پیش‌بینی هاآرتص در ۲۰۱۱ درباره‌ی اسد، و پیش‌بینی یدیوت آهرونوت در همان سال که از دولت خواست تا با سوریه صلح کند.

وی پیش از مسخره‌کردن این «کارشناسان خودبسته» گفت «باید بخوانید تا باور کنید».

وی گفت اسرائیل «جزیره‌ی ثبات» بود و موفقیتی در خاورمیانه‌ی همیشه-در-جنگ.

در موضوع رسانه‌ها، وی از یک خبرنگار سعودی و چند تن دیگر در جهان عرب که خواستار رویکرد مداراگرانه‌ای با کشور یهودی شده‌اند، ستایش به عمل آورد.