خبرنگار سابق نیویورک تایمز در کاخ سفید می گوید وزیر امور خارجه در ژوئن ۲۰۰۹ برای جبران خسارات سفر اوباما به قاهره، حاضر به دیدار از اسرائیل نشد.

کتاب جدیدی مدعی شده که وزیر سابق امور خارجه، هیلاری کلینتون روابط کاری خوبی با نخست وزیر بنیامین نتانیاهو داشت، گرچه وی گاهی پسوند «دهن سرویس» را کنار نام نتانیاهو می گذاشت، برخی اوقات با رئیس جمهوری بر سر این که چه طور باید مساله اسرائیل و فلسطین را مدیریت کرد، توافق نداشت، و برخی در کاخ سفید نیز این را تلاش آگاهانه وی برای تصدی ریاست جمهوری در آینده می دانستند.

«خودهای دیگر» را مارک لندلر، خبرنگار سیاسی نیویورک تایمز، نوشته است که خبرهای مربوط به کاخ سفید و کلینتون و باراک اوباما را پوشش می داده است. این کتاب به دوره ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ و دوره نخست ریاست جمهوری اوباما می پردازد.

هاآرتز نقدی بر این کتاب نوشته که در روز چهارشنبه منتشر شد و نکاتی از کتاب لندلر را آورده که مربوط به تعاملات بین کلینتون و نتانیاهو و نیز رابطه کلینتون با اوباما است.

لندلر می نویسد گرچه کلینتون و نتانیاهو می توانستند با هم کار کنند – و کلینتون، نتانیاهو را با لقب عبری «بی-بی» صدا می زده – اما وقتی نام رهبر اسرائیل را می برده «اغلب پسوند «دهن سرویس» را هم ضمیمه می کرد». کلینتون در طول تماس تلفنی با نتانیاهو بر سر مساله توقف شهرکسازی، چنان عصبانی شد که از روی استیصال تلفن همراه اش را به سرش کوبید.

کلینتون کمی پس از تصدی سمت وزارت امور خارجه، در بحبوحه انتخابات نخست وزیری سال ۲۰۰۹ اسرائیل که با پیروزی نتانیاهو پایان یافت، از اورشلیم دیدار کرد. لندلر می گوید وی با زیپی لیونی وزیر خارجه وقت دیدار کرد و کوشید وی را ترغیب کند تا پیشنهاد نتانیاهو را برای تشکیل یک دولت ملی واحد بپذیرد. هدف آن بود که مانع از شکلگیری یک دولت راستگرا در اسرائیل شود، که کلینتون باور داشت چنین دولتی با دولت جدید ایالات متحده (که در ژانویه همان سال به قدرت رسید) به مشکل برخواهد خورد. لیونی اما این ایده را نپذیرفت چون همان طور که وی به کلینتون گفته، حزب لیکود نتانیاهو هیچ وقت شرایط وی را نخواهد پذیرفت.

نتانیاهو دولت محدودتری را تشکیل داد، و نقطه اصلی اختلاف با ایالات متحده، تضمین تعهد اسرائیل برای توقف شهرکسازی به عنوان بخشی از تلاش اوباما برای از سر گیری مذاکرات صلح با فلسطینی ها بود.

لندلر می نویسد که رابطه کلینتون و نتانیاهو در ۲۰۱۰ زمانی به پایین ترین سطح خود رسید که در یک نشست طولانی در نیویورک تلاش می شد تا توقف ده ماهه و بی ثمر شهرکسازی ها سه ماه دیگر تمدید شود. یکی از ایده هایی که کلینتون در این نشست مطرح کرد، آزادی زودهنگام جاسوس محکوم شده، جاناتان پولارد بود. لندلر ادعا می کند که ۲۰ جنگنده رادارگریز ف-۳۵ به ارزش ۳ میلیارد دلار به اسرائیل داده شد. کلینتون اما مطمئن نبود که این تمدید سه ماهه نیز بتواند فلسطینی ها را برای بازگشت به مذاکرات مستقیم ترغیب کند. لندلر می نویسد این توافق سرانجام شکست خورد و «شانس دستیابی به موفقیت در طول تصدی وزارت خارجه کلینتون نیز از بین رفت».

سیاست خاورمیانه، یکی از منابع تنش بین کلینتون و اوباما بود. لندلر ادعا می کند که پس از آن که اوباما در ۴ ژوئن ۲۰۰۹ در قاهره سخنرانی کرد، کاخ سفید از کلینتون درخواست کرد به اسرائیل سفر کند اما وی نپذیرفت. چون اوباما پس از دیدار از مصر به اسرائیل نیامد، هدف دیدار کلینتون آن بود که از هر گونه توهین احتمالی به اسرائیل جلوگیری شود. رئیس وقت کارکنان کاخ سفید، رام امانوئل به کلینتون پیشنهاد کرد که از قاهره به اورشلیم برود تا «جبران خسارت» کند. لندلر از یک مقام ارشد سابق دولت نقل می کند که می گوید کلینتون «نمی توانست، نمی خواست، و نکرد».

لندلر تاکید می کند مقامات دولت اوباما این سرپیچی را به حساب دغدغه های کلینتون نسبت به خراب شدن تصویر خودش در اسرائیل و رابطه اش با جامعه یهودیان امریکا گذاشتند. وی همچنین می نویسد که این حادثه نمونه ای از بی میلی کلینتون برای درگیرشدن بیش از حد در روند صلح اسرائیل و فلسطین بود؛ کلینتون می خواست از هرگونه تخریب سیاسی که می توانست خیزش وی برای تصدی ریاست جمهوری در آینده را تخریب کند، جلوگیری نماید.

وی می نویسد، نگرش سرد کلینتون به روند صلح، حتی وقتی اوباما تلاش کرد آن را پیش ببرد، تبدیل به مجادله ای بین این دو گردید. اوباما در طول نشستی بین وی و کلینتون در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل در ۲۰۰۹، «کلینتون را سرزنش کرد و به وی گفت که باید سفرهای بیشتری به خاورمیانه کند و در پیشبرد روند صلح شخصا بیشتر درگیر شود».