واشنگتن – منطقی است که یهودیان آمریکا دلارهای خود را در سفر کشوری خرج کنند که دست به کشتار مخالفان خود می زند، طرح اجرای قتل عام تنظیم می کند، و دشمنان اسرائیل را تامین مالی می کند؟ انبوهی از تورهای مسافرتی یهودیان به چین این پرسش قدیمی ارتباط میان توریسم و حقوق بشر را دوباره زنده می کند.

“سوکوت 2015: پکن، چین!” تبلیغی است که چباد پکن، با ایده ترغیب توریسم یهودی-آمریکایی برای گذراندن تعطیلات پیش رو، در پایتخت چین؛ برنامه سفر، روزانه وعده های غذای حلال، بازدید از مسابقات کونگ فو، دیوار چین، و میدان تیانمن. انجمن رفرم صهیونیست آمریکا – آرزا – نیز در برنامه مسافرتی 12 روز در چین سفری به میدان تیانمن را تبلیغ می کند. همچنین کنگره جهانی مسافرتی یهودیان آمریکا نیز بروشوری منتشر کرده و به شرکت کنندگان نوید می دهد که “در تجربه ویژه شهچیانو با چالا و شراب در پکن شریک” خواهند بود. کلمه عبری “شهچیانو” مهمترین دعایی است که در مراسم ویژه خوانده می شود. معنای آن این است: “او که به ما حیات بخشیده”. در اینجا، با یک تناقض غیرعمد روبروییم؛ در بروشور به مکانی اشاره می شود که تظاهرکنندگان مخالف حکومت در 1989 به دست دولت قتل عام شدند. اما خاخام آرنولد بلزر که مدیریت تور کنگره یهودی آمریکایی را به عهده دارد، هنگامی توریست های یهودی را در این میدان راهنمایی می کند به قتل عامی که در این میدان رخ داده اشاره نخواهد نکرد. بلزر به من گفت “مایل نیستم به واقعه ای اشاره کنم که خاطره تلخی برای مسافرانی که برای این سفر تفریحی پول پرداخته اند ایجاد کند”.

چباد نیز در مورد این واقعه در سفر خود صحبتی نخواهد کرد.

دینی فروندلیچ، که همراه با همسرش، چباد پکن را اداره می کند، گفت “ما مهمان این کشوریم. باید به خواسته های دولت این کشور احترام بگذاریم”. و اضافه کرد، “تازه، دقیقا معلوم نیست در آن میدان چه اتفاقی افتاده.”

طبق اظهارات فعالان حقوق بشر، تنها مورد مبهم در قتل عام 1989 رقم صدها کشته، و یا هزارها کشته، است.

استفاده از توریسم هرگز از سوی گروه های حامی یهودیان آمریکا نفی نشده. تحریم کننده های ضد نازی در 1930 مخالف سفر توریست های آمریکایی به آلمان بودند. یهودیان شوروی در 1970 آمریکایی را ترغیب می کردند که از سفر به کشورهای شوروی خودداری کنند. پس از حمایت مکزیکو از قطعنامه سازمان ملل متحد و اعلام همخوانی صهیونیستم با نژادپرستی در 1975، هزاران یهودی برنامه سفر خود به این کشور را لغو کردند.

مسافران یهودی آمریکایی، در سفر به چین، از کشوری حمایت می کنند که سیاست های ناشایسته اش کم نیست؛ از نمونه های مهم آن واقعه میدان تیانمن است.

پکن نقش مهمی در پشتیبانی از دولت عمر حسن البشیر، رهبر سودان، بازی می کند، که در دیوان کیفری بین المللی به اتهام سازماندهی قتل عام دارفور محکوم شده است. چین بزرگترین وارد کننده محصولات سودان است. از سودان نفت می خرد و تسلیحات خارطوم را، بر خلاف قطعنامه تسلیحاتی سازمان ملل متحد تامین می کند.

چینی ها همچنین روابط بسیار مهمی با ایران دارند؛ از ایران نفت می خرند و به ایران کمک های نظامی از جمله کمک به برنامه هسته ای این کشور، و توسعه و ساخت موشک های پیشرفته و هواپیماهای جنگی می کنند. به گزارش مدیا ریپورت، پکن موافقت کرده است که به ایران 24 جت های جنگنده جی10 تحویل بدهد.

یهودیان آمریکا همچنین می بایست بدانند که راکت های چینی در میان تسلیحات حزب الله و حماس موجود است. طبق گزارشی، حزب الله در 2006 موشک ساخت چین به اسرائیل پرتاب کرد. گفته می شود حماس نیز راکت های ساخت چین در اختیار دارد. مایه تاسف خواهد بود که اگر شماری از قربانیانی که در چاباد سدروت، جنوب اسرائیل مورد حمایت قرار می گیرند با راکت های ساخت چین مجروح شده باشند و چاباد پکن دلار توریست های یهودی را به رژیمی بسپارد که این راکت ها را ساخته است.

هزینه تورهای مسافری به چین معمولن نفری 5000 دلار است، رقمی ناچیز برای یک اقتصاد 10 میلیون دلاری. این رقم در مقابل روابط تجاری اسرائیل با چین، بر اساس سیاست های خود، نیز ناچیز است. اما توجیه سفرهای تفریحی یهودیان آمریکا به یک کشور سرکوبگر به این بهانه که اسرائیل هم همین کار را می کند، به این معنی است که بگوییم دو کار غلط، به معنی یک کار درست است، و این البته با اصول اخلاقی یهودیان همخوان نیست.

از این گذشته، اسرائیل، به عنوان یک دولت با اقتدار، در موقعیتی کاملن متفاوت با جامعه یهودیان آمریکایی قرار دارد. دولت اسرائیل ممکن است ادعا کند که در روابط بین المللی گاه چاره ای به جز ایجاد رابطه با رژیم هایی که سیاست های غیردموکراتیک اعمال می کنند ندارند. اما یهودیان آمریکا، حق انتخاب دارند. می توانند از کشورهای دنیا برای سفر و تفریح و خرج دلارهای خود کشور دیگری را انتخاب کنند. کشورهایی که دست به قتل عام سیاهان افریقا نمی زنند، و یا راکت هاشان به احتمال در حمله به اسرائیل استفاده نشده است.