قهرمانان پیش-کسوت المپیک و رقابت-کنندگانی که برای نخستین بار در المپیک بازی می کنند، به رغم نتایج نومیدکننده خود در المپیک ۲۰۱۰ لندن، شانس تیم را بالا می دانند و امیدوارند که الهام-بخش نسل بعدی قهرمانان شوند.

اسرائیل که امیدوار است بتواند کارنامه کمرنگ این کشور در المپیک سال ۲۰۱۲ را جبران کند، بزرگترین هیأت المپیکی خود را روانه بازی های المپیک ۲۰۱۶ در ریو دو ژانیرو خواهد کرد.

۴۸ ورزشکار در ۱۶ رشته ورزشی از جمله گلف (که نخستین حضور المپیکی اسرائیل در این بازی خواهد بود) و ورزش سه-گانه و دوچرخه-سواری کوهستان به رقابت خواهند پرداخت.

اسرائیل چهار سال پیش با ۳۷ ورزشکار در المپیک لندن شرکت کرد اما نتوانست مدالی به خانه بیاورد. آخرین مدال اسرائیل را شاهار تزوبیری بادسوار اسرائیلی در المپیک ۲۰۰۸ پکن به دست آورد.

انتظار می رود تزوبیری و یاردن گربی (جودوکار) و ایلانا کراتیش (کشتی-گیر) به همراه تیم ژیمناستیک ریتمیک این کشور که در ماه ژوئن قهرمانی اروپا را از آن خود کرده، شانس بالایی در این مسابقات داشته باشند.

این کشور با حضور در ۱۶ دوره المپیک، توانسته است هفت مدال به دست آورد. گال فریدمن (بادسوار) تنها مدال طلای المپیکی اسرائیل را در آتن ۲۰۰۴ کسب کرد.

کراتیش روز سه شنبه در یک جلسه مطبوعاتی در رمات غان گفت «حس خوبی دارم. تمام عمرم منتظر این لحظه بودم». کراتیش نخستین زن اسرائیلی است که پس از پیروزی در مسابقات مقدماتی جهانی (ماه آوریل در مغولستان)، در رشته کشتی به المپیک راه یافت.

کراتیش در حیفا زندگی می کند اما در اوکراین آموزش دیده است. این زن ۲۶ساله در مسابقات قهرمانی اروپا چهاربار برنده مدال نقره شده و در وزن ۶۹ کیلوگرم رقابت خواهد کرد.

کراتیش گفت «هیجان-آور است که نخستین زن در رشته کشتی باشی. می خواهم مردم با این ورزش در اسرائیل بیشتر آشنا شوند و امیدبخش نسل بعدی باشم».

وی می گوید از آنجا که تنها زن اسرائیلی رقابت-کننده در رشته کشتی است، احساس وظیفه می کند تا الهامبخش زنان جوان قهرمان باشد.

وی گفت «می دانم که قبلا برای خیلی از دخترهای جوان الگو بوده ام. می خواهم همچنان یک نمونه بمانم».

لوناه چمتای، دونده کنیایی-زاده ماراتن، نیز چنین امیدی دارد و می گوید تیم اش به رغم نتایج ضعیف خود در المپیک لندن، از اعتماد به نفس بالایی برخوردار است.

وی گفت «می خواهم به آنها نشان دهم که ما خانم ها نیز می توانیم کاری انجام دهیم».

دان سالپیتر، شوهر و مربی این زن ۲۷ساله، می گوید چمتای پنج سال است که برای بازی ها در حال تمرین بوده است.

پس از آنکه وزارت کشور از پذیرفتن چمتای به عنوان قهرمان اسرائیلی خودداری کرد، وی برای پیوستن به تیم المپیک نبرد دشواری را پشت سر گذاشت. وی هشت سال پیش برای همکاری با یک دیپلمات کنیایی به اسرائیل آمد و در مسابقه دو با سالپیتر آشنا شد. این دو بعدها در کنیا ازدواج کرده و حالا یک پسر یک-ساله به نام روی دارند.

پذیرش تابعیت وی سالها طول کشید. اما در آخرین لحظه با پادرمیانی ارییه درعی وزیر کشور حضور وی برای رقابت در بازی های المپیک مورد تأیید قرار گرفت.
با این وجود سماجت بروکراسی اسرائیل نتوانست از جدیت و اشتیاق وی بکاهد.

وی گفت «من حالا آماده مسابقات هستم. اولین المپیک من است، و مفتخرم که اسرائیل را نمایندگی می کنم».

وی با زمان دو ساعت و ۴۰ دقیقه و ۱۶ ثانیه، که تقریبا پنج دقیقه زیر زمان لازم برای این بازی ها است، برنده مسابقه ماراتون تل آویو شد. هیچ زن اسرائیلی دیگری نتوانست به حد نصاب دست یابد.

دونالد سنفورد نیز مشتاقانه منتظر است کشور دوم خود را در این بازی ها نمایندگی کند. وی که زاده لس-آنجلس است، پس از ملاقات با همسرش، دانیل دکل بسکتبالیست اسرائیلی، در کالج آریزونای مرکزی، به اسرائیل مهاجرت کرد. آنها در ۲۰۰۸ ازدواج کردند و حالا در کیبوتص عین شمر زندگی می کنند.

وی که فقط در مسابقات بین المللی برای اسرائیل به رقابت پرداخته، فرهنگ ورزشی جوانان اسرائیل و آمریکا را متفاوت می داند.

وی گفت «در آمریکا ۱۰۰درصد ورزش ها از پایه شروع می شود. در دوره راهنمایی و دبیرستان [درس ورزش] بخشی از برنامه درسی است. در اسرائیل اما اینقدر جدی نیست. من سعی می کنم به حد توانم الگو باشم. خوب است که بچه ها در رشته جودو و ژیمناستیک و دیگر ورزش ها شاهد آن [موفقیت] باشند».

این وزرشکار ۲۹ساله در دوی سرعت ۴۰۰متر تخصص دارد و در المپیک ۲۰۱۲ برای اسرائیل به رقابت پرداخت. وی گفت که از آن سال تا کنون سخت در حال تمرین بوده است.
وی گفت «هیجان-آور است. چهارسال برای این [بازی ها] تمرین کردیم، امیدوارم خوب پیش رود».

بازی ها در ۵ آگوست آغاز می شود و ۲۱ آگوست به پایان می رسد.