مازیار بهاری که پس از حضور در «دیلی شو» 118 روز در زندان گذراند، می خواهد سیاستمداران نشست سازمان ملل متحد به نقض حقوق بشر در ایران توجه کنند.

نیویورک (اسوشیتدپرس) – زنی با روسری قرمز، به طول 27 فوت، از دیوارۀ ساختمانی آجری در بروکلین خیره شده به روبرو. تصویر یک دسته پرنده زنجیر پاره کرده روی دیواری در مانهاتان. نقاشی دیواری در هارلم آهوی عظیمی را بر پسزمینۀ سیاه، درخت خشک، و پر طاووس نشان می دهند.

این ها سه تا از شش نقاشی دیواری در نیویورک سیتی، جرسی سیتی، نیوجرسی که بخشی از کمپین مازیار بهاری برای آزادی مطبوعات و دسترسی به آموزش در ایران اند. مازیار بهاری پس از حضور در «دیلی شوی با جان استوارت» 118 روز در ایران در زندان به سر برد.

بهاری، که ماجرایش در فیلم استوارت به نام «گلاب» به تصویر کشیده شده، امیدوار است آثار هنری توجه سیاستمدارانی که در نشست عمومی سازمان ملل متحد حضور خواهند داشت را به خود جلب کند و زمینه ساز گفتگو در باره حقوق بشر باشد. وی یک سازمان غیرانتفاعی به نام «جرم نیست» را بنیاد نهاده است که تمرکز آن بر روزنامه نگاری، و آموزش برای بزرگترین اقلیت دینی ایران، بهائیان است که به یک خدای واحد ایمان دارند و معتقدند تفاوت میان انسان ها می بایست محترم شمرده شود.

بهاری گفته است: «هدف ما ایجاد یک گفتمان در شهر است تا هنگامی که رهبران جهان، نماینده های کشورهای گوناگون در سپتامبر به نیویورک می آیند، دست کم برخی از آن ها در باره وضعیت بهائیان در ایران وارد بحث شود، و برخی از آن به مساله روزنامه نگاران بپردازد».

هنگامی که پاسداران انقلاب ایران در جون 2009 وی را در منزل مادرش در تهران به اتهام جاسوسی دستگیر کردند، بهاری با مجله نیوزویک کار می کرد. اتهام وی بر پایۀ شوخی او در سوال و جوابی با مجری «دیلی شو» درباره جاسوس بودن وارد شده بود. بهاری گفت در طول چهار ماه بازداشت در زندان اوین تهران، او را زده اند، در سلول انفرادی حبس کرده اند، و شکنجه روانی کرده اند.

پس از چهار ماه با وثیقه آزاد و از کشور خارج شد. پس از آن، به صورت غیابی به اتهام تبلیغ علیه ایران، جمع آوری مدارک محرمانه، و توهین به رهبری به 13 سال زندان محکوم شد.

کمیته حمایت از روزنامه نگاران گزارش داده است که ایران با 30 روزنامه نگار در بند، پس از چین بزرگترین زندان روزنامه نگاران است. پرونده هایی نظیر پرونده بهاری و جیسون رضائیان – خبرنگار واشنگتن پست که بیش از یک سال است به جرم جاسوسی در زندان اوین به سر می برد، تاییدی است بر این مساله.

نقاشی دیواری بروکلین چهره آتنا فرقدانی، نقاش و فعال اجتماعی است که به جرم کشیدن کارتونی در محدودیت دسترسی زنان به جلوگیری از بارداری به 12 سال زندان محکوم شده است. در این نقاشی که اثر نقاش، فیت47 است، آتنا فرقدانی بدون دهان تصویر شده است.

ران انگلیش بر روی یک نقاشی دیواری که یک علامت هشدار عظیم و شبه-رسمی به مضمون «عکاسی ممنوع!» کار می کند.

او معتقد است هنر خیابانی بهترین وسیله برای انتشار پیام های سیاسی است. «همه در یک تجربه سهیم می شوند».

نقاش آرژانتینی مارینا زومی که نقاشی دیواری هارلم را کشیده است می گوید امیدوار است این تصویر به گفتگوهایی دور موضوع عدالت اجتماعی دامن بزند.
پاریس داگلاس، عابر پیاده، توجه اش به آهویی که زومی نقاشی می کرد جلب شده بود.

وی پس از این که از زومی سوال کرد چه انگیزه ای پشت این تصویر است، گفت «به نظر من، در این تصویر یک حس رهایی بخش وجود دارد. واقعیت این است که ما آزادیم به هر کسی که قصد کنترل ما را دارد بگوییم که چه احساسی داریم».