شبیه به قصه های مذهبی هسیدیک است. درست پیش از راش هاشانا، یک خاخام جوان نیاز به کنیسه دارد. بعد از این که دورتادور شهر را به دنبال محلی برای برگزاری مراسم عید می گردد و ناامید شده است، به نگهبانی 92 ساله ای برمی خورد که کلید یک کنیسه متروکه در آن ور خیابان را دارد. اما این داستان واقعی است و در خیابان مدرن باگراشاو، جایی که خاخام الی نیدیچ برای یهودی های انگلیسی زبان شهر یک کنیسه چاباد آماده می کند. او و همسرش کمتر از یک ماه پیش از سافد به تل آویو نقل مکان کرده اند تا در منطقه ساحلی چاباد تشکیل دهند. در طول چند هفته گذشته دور شهر گشته است، با مدیران هتل ها گفتگو کرده است، و نیازمند محلی برای برگزاری مراسم عید است. نیدیتچ به تایمز آف اسرائیل گفت «برای انگلیسی زبان ها برگزاری راش هاشانا و یام کیپور وحشتناک اهمیت دارد». هر جا جمعی از یهودی های یام کیپور باشد، مردم به دنبال محلی برای برگزاری مراسم اند. ما حق عضویت هم نمی گیریم و برای همین بیشتر احساس راحتی می کنند.»

یک روز صبح اواخر آگوست، نیدیتچ برای مراسم شاهاریت صبحگاهی وارد کنیسه ای در خیابان باگراشاو شد و سوال همیشگی اش را مطرح کرد: آیا کسی کنیسه ای برای اجاره سراغ دارد؟ پساچ استینر 92 ساله صدای او را شنید. با هم به آن سوی خیابان رفتند و استینر در کنیسه کوچکی به نام هاگ چاچام هاسوفر که ده سال بسته بودرا باز کرد.

نیدینچ گفت «همه چیز زیر لایه ضخیمی از گرد و غبار پوشیده شده بود و انبوهی از جعبه های پر از کتاب های پوسیده از سال های 1880 و 1900 آنجا بود.».
به گفته استینر «واقعیت این است که محل مدت ها مورد استفاده نبوده و نیاز به رسیدگی داشت».

وی همچنین توضیح داد که یهودیان اتریش از شهر وین که همزمان با به قدرت رسیدن هیتلر از اروپا فرار کردند این کنیسه را در تل آویو در 1938 ساخته بودند. خاخام یوئیل پولاک، رئیس یک مدرسه یهودی در وین، رهبر جماعت بود. آنها پیرو سنت چاچام هاسوفر بودند، خاخام مشهوری از اسلوواکی که نزدیک 200 سال پیش از این می زیست. مراسم مذهبی آنها شیوه ای از ملودی های اشکنازی و نیز سنت طراحی شده از سوی چاچام هاسوفر بوده است.
در طول زمان نسل قدیم کم کم از بین رفتند و جوان ها در سراسر کشور پراکنده شدند. گروه های مینیان (حداقل مورد نیاز برای اجرای مراسم مذهبی یهودی ده نفر است) کم و کمتر می شد تا این که کلا متوقف شد.

استینر برای زنده نگه داشتن این محل، در آن ها کلاس های کوچکی را در آنجا بر پا می کند. نیدینچ می گوید صندوقچه را که باز کردیم تا تورات ها را ببینیم، بار اولی بود که بعد از ده ها سال باز می شدند. کتاب ها آنقدر قدیمی بودند که جوهر نوشته ها از کاغذ ور آمده بود.
استینر به نیدینچ یک کلید داد و گفت که می تواند کنیسه را بدون هزینه اجاره استفاده کند. نیدینچ بلافاصله مراسم خانه تکانی را با کمک داوطلب هایی از افریقای جنوبی، آلمان، و آمریکا آغاز کرد. گردگیری کردند، دستشویی ها را رنگ زدند، میز و صندلی ها لاک و الکل زدند، و کتاب ها را که بعضا قدمت شان به 1987 ، وین، می رسید، مرتب کردند. این کنیسه حدود 200 نفر را در خود می تواند جای دهد، و صد نفر به دعوت شرکت در مراسم و صرف غذا پاسخ مثبت دادند و نیدینچ انتظار جمعیت زیادی دور هم جمع شوند.

قرار استفاده از محل فعلن موقت است تا زمانی که خاخام و نگهبان برای قدم بعدی تصمیمی بگیرند.
استینر می گوید «خیلی خوشحالم که این محل دوباره فعال می شود. دوست نداشتم متروکه باشد. کنیسه های زیادی در تل آویو به خاطر شمار کم مردمی که در مراسم مذهبی شرکت می کنند بسته شده اند. او همچنین خوشحال است که کنیسه ای که از سوی مهاجران اتریشی ساخته شده است در خدمت مهاجران تازه قرار می گیرد. این یک قرار خوب بود. خیلی خوشحالم که این محل را در اختیار او قرار می دهم.»
نیدیچ می گوید «من در به در می رفتم با مدیران هتل ها و با همه حرف می زدم و به هیچ جا نمی رسیدم. بعد ناگهان این کنیسه از آسمان افتاد توی دست من. به فال نیک بگیریم. هدیه است. اما یک عالمه هم کار هست که باید بکنیم تا قابل استفاده بشود.»
آنچه بیش از همه نیدیچ را تحت تاثیر قرار داد کتاب های قدیمی کنیسه بودند. «یک محزور (کتاب دعای مراسم مذهبی بزرگ) از 1879، بسیار زیبا، خاطره ای از گذشته ها. مردم وقتی از مجارستان و وین به اینجا آمدند کتاب هاشان را با خود آوردند.».

استینر گفت وقتی در «مهمانی خانه تکانی» شرکت کردم از دیدن جعبه های کتاب دعاهای تازه محزور به شدت هیجان زده شدم – این تازه ها به زبان انگلیسی بودند.

نیدیچ گفت «نشانه آن است که این یک «کشتی گمشده» نیست. این آینده ماست. فقط تاریخچه نیست. پر شور و زنده است.