مجسم کنید معضلی که برگزارکنندگان کنفرانس روزنامه (چپگرای) اسرائیلی «هارتص» با آن روبرویند. اینها مطبوعات اند، نه دفتر دولتی. حتی به فکر گذاشتن پرچم اسرائیل در کنفرانس یک روزه نیویورک، روز یکشنبه، نبوده اند.

سپس پرزیدنت رئوبن ریولین، که حضورش در برنامه مشروعیت بی نظیر به هر برنامه ای که در دست اجرا داشتند می بخشد، مصر است که هنگام سخنرانی اش، پرچم ملی اسرائيل روی صحنه باشد. امکان مخالفت با خواست وی را نداشتند. خواسته اش را اجرا کردند.

مشکل اینجا بود که مقام عالیرتبه «سازمان آزادیبخش فلسطین» «صائب عریقات» نیز که حضورش در کنفرانسی که موضوع آن مناقشه فلسطین است به همان اندازه از اهمیت برخوردار است،‌ می گوید که در صحنه ای که بر آن پرچم اسرائیل قرار دارد، سخنرانی نخواهد کرد. و به این ترتیب این سمبل ملی به سرعت از صحنه بیرون برده می شود.

آیا برگزارکنندگان «هارتص» از پیش در باره این مطالبات متضاد خبر داشتند؟ آیا تصمیم شان این بود که خواست هر دو طرف را رعایت کنند؟‌ یا در همان لحظه تصمیم گیری کردند؟‌ نمی دانم.

آنچه ما می دانیم این است که پرچم اسرائيل تنها به خاطر ریولین بر صحنه گذاشته نشد. این پرچم برای سخنرانان دیگر نیز در صحنه بود، نظیر وزیر خارجه اسبق اسرائیل تسیپی لیونی، و چهره های تازه سازمان «اسرائيل فاند»، «دانیل سوکاتچ» و «تالیا ساسون»، و سخنرانان عضو روزنامه «هارتص»، همانطور که در ویدئوهای خود «هارتص» به روشنی مشخص است. و در سخنرانی نماینده های عرب اسرائيلی «کنست» (پارلمان اسرائیل) و رئیس حزب (اعراب اسرائیل) «آیمان اوده» و سفیر آمریکا در سازمان ملل «سامانتا پاور» دیده نمی شود.

هیچ کدام اینها اهمیتی دارد؟ به نظر من دارد.

من تصمیم روزنامه هارتص به کناره گرفتن از دعوا بر سر سمبل ملی را درک می کنم. اما خواهی نخواهی، با سخنرانانی که دعوت کرده اند، و مطالباتی که این سخنرانان داشتند، پای هارتص نیز به این دعوا کشیده شد.

F151213AL02-1-e1450090484507

و وقتی که پای شما به دعوایی بر سمبل ملی کشیده می شود، به راحتی نمی توانید خودتان را کنار بکشید.

به همین خاطر، من نمی دانم که آیا به عریقات این پیشنهاد شد که در کنار دو پرچم سخنرانی کند – اسرائیل و فلسطین؟ البته در گذشته هم چنین کاری سابقه داشته است، در مراسم صلح، و در جلسه های گوناگون دیگر.

یکی از نمونه های درخشان آن در ۳۱ جولای ۲۰۱۳ بود وقتی که نماینده کنست در هیلیک بار از نشست کنست برای حل مناقشه اسرائيل و فلسطین که از سوی تشکیلات خودگردان فلسطینی در پارلمان اسرائیل برگزار شد. این نشست، که ۳۳ نماینده کنست از احزابی که نماینده ۷۷ تن از ۱۲۰ نماینده کنست بودند، در اتاقی برگزار شد که پرچم های اسرائیل و فلسطین در آن نصب شده بود – یک جور وضعیت خودنمایانه در تاریخچه کنست.

اگر هارتص چنین پیشنهادی کرده بود، و اگر عریقات قبول کرده بود، چه سمبل دلگرم کننده ای از امکان همزیستی به دست می داد. چه نمایشی از اطمینان خاطر که حتی خود هارتص هم مایل می بود که قهرمان آن باشد – که همزیستی ضروری و حیاتی است.

و چه تصویر مجسمی از صیونیزم روزنامه «هارتص» و اصرار آن بر انتقاد شدید از اشغالگری، از شهرک سازی، و بسیاری دیگر از سیاست های نخست وزیر بنیامین نتانیاهو که ریشه در وطن پرستی خالص دارد، و این نگرانی را به دست می دهد که تحت سیاست های گمراهانه رهبری اسرائيل در ارتباط با مساله فلسطین، کشور در واقع به سوی نابودی پیش می رود.

آیا کسی به این فکر افتاد؟ آیا عریقات مخالفت کرد‌؟‌ و یا شاید نگرانی برگزارکنندگان این بود که در آن صورت می بایست پرچم فلسطین را موقع سخنرانی ریولین روی صحنه قرار دهند. و او ممکن بود مخالفت کند. و یا شاید مخالفت نمی کرد. و شاید می کرد. نمی دانم.

اما این ماجرا، و تیترهای خبری قابل پیش بینی راستی ها، و رفتار دفاعی چپی ها، و عکس العمل های دیگران در میانه، تنها نشانه آن است که چقدر سمبل های ملی پرقدرت و متنفذند. و دعوای پرچم های هارتص، در کنفرانسی که اعلام شده بود تمرکز بر طرح سوال و جستجوی راه حل دارد، سمبلی بود از دره ای که میان اسرائيل و فلسطین باز شده است.

یک رهبر متفاوت فلسطینی، مهمانی در یک کنفرانس که از سوی روزنامه ای اسرائیلی برگزار می شود که تلاش دارد رهبرانش را به سوی همزیستی با فلسطینی ها پیش ببرد، ممکن بود به جای آن که درخواست کند «پرچم خود را بیرون ببرید» پیشنهاد کند «و پرچم من را هم. مگر برای همین اینجا جمع نشده ایم؟».

ظاهرا عریقات چنین کاری نکرده است. درست نظیر رهبرش، محمود عباس، که مهماندار یک دیدار از سوی نمایندگان کنست رمله در اکتبر ۲۰۱۳، سه ماه پس از آن که نمایندگانش در کنست دارای پرچم شده بودند، تمام پرچم های اسرائیلی را از سالن خارج کرد و سالن را با پرچم های فلسطینی بزرگ آراست. بار و رهبران حزبش «اسحاق هرتزوگ» هیچ مطالبه ای نکردند که به سرعت پرچم های اسرائیل هم اضافه شود و یا پرچم فلسطینی برداشته شود. این اهانت سمبلیک را با خونسردی رد کردند.

مدافعان عباس و عریقات، حتما چنین خواهند گفت که در زمانی که اسرائیل دولت فلسطین را به رسمیت بشناسد، مطابق قانون، پرچم هر دو کشور را به نمایش خواهند گذاشت. منتقدان خواهند گفت که با خودداری از نمایش پرچم اسرائيل، فلسطینی ها عدم تمایل خود در به رسمیت شناختن مشروعیت دولت یهود را به نمایش می گذارند – و ضرورت سازش دوجانبه برای ایجاد یک تفاهم ماندگار دو دولتی.

به روشنی، به صراحت، سمبل های ملی انعکاس خونریز و هولناک و بن بست ما از دو جانب است، همان گسلی که هارتص سعی در پیوستنش داشت. و این ناهماهنگی سمبلیک، آمادگی نداشتن هر یک از دو جانب برای پذیرش و نمایش پرچم ملی دیگری؛ آمادگی نداشتن هر یک از دو جانب در حضور انجمنی در کنار پرچم دیگری؟ این هم انعکاس دیگری است.