سیستم ترمزی که فرود امن سفینه اروپایی-روسی اکسومارس در مریخ را، بدون انفجار هنگام نشست، ممکن خواهد کرد، از دستاوردهای کمپانی سیستم دفاعی رافائل است.

آخرین تلاش های انسان در جستجوی نشانه های زندگی بر روی سیاره قرمز، ترکیبی حیاتی از آبی و سفید دارد، سیستمی که می تواند سفینه تازه-پرواز اکسومارس به آرامی، در ۲۰۱۸، هنگامی که آماده نشستن باشد، در سطح مریخ فرود بیاورد. با سیستم ساخت اسرائیل سفینه تازه-پرواز اکسومارس به آرامی می تواند در سطح مریخ فرود بیاورد.

نیروی محرکه سیستم از سوی کمپانی رافائل تولید شد، همان کمپانی که، در میان دیگر چیزها، سیستم دفاع موشکی گنبد آهنین را هم تولید کرده است.

رافائل که با تولیدات سیستم دفاعی خود معروف است، در بازار امور فضایی نیز فعال است بخصوص در زمینه ترمزهای قابل کنترل و سیستم کنترل واکنشی (آر سی اس) که امکان «ترمز» در مرحله فرود ماهواره و موشک ایجاد می کنند. این امکان، از تصادم مخزن سوخت با سطح در هنگام فرود و احتمال انفجار جلوگیری می کند.

هنگامی که اکسومارس، که روز دوشنبه راه اندازی شد، به مقصد خود برسد، بازوی نزول خود که اسکیاپارلی نامیده می شود را آزاد می کند که بر سطح مریخ بنشیند. هنگام نزول، یک سپر حرارتی از محموله و سرنشین در مقابل فشار شدید حرارت حفاظت می کند. پاراشوت، پیشرانه، و سیستم رطوبتی از سرعت می کاهند، و امکان یک فرود کنترل شده بر سطح مریخ را ممکن می سازند.

به گفته زیوی زاکرمن، از مهندسان رافائل در طراحی و تولید این سیستم، مخزن سوخت بازوی مزبور، مجهز به ریز-راکت هایی است که رافائل تامین کرده و هنگام فرود بر سطح مریخ، به طور جهشی فعال می شوند. در گفتگو با یدیات آرونوت، زاکرمن گفت که فرود، به دلیل تاثیر حرکت نزولی «لحظه ای حساس است، زیرا اگر هر مشکلی در آن لحظه پیش بیاید، سفینه منفجر می شود».

زاکرمن اضافه کرد که استفاده از فناوری اسرائیلی در این عملیات، به ویژه از اهمیت زیادی برخوردار است زیرا آژانس فضایی اروپا (ای اس آی) مایل است تنها سیستم های فناوری طراحی و تولید اروپایی در این عملیات بکار گرفته شوند. مخزن های رافائل در تاسیسات رافائل در کیریات یام، حومه حیفا تولید می شوند.

اکسومارس اولین خیزش رافائل به فضا نیست. بازوهای محرکه این کمپانی پیش از این هم در ده ها ماهواره (که ۳۰ تا از آنها هم اکنون فعال اند) به کار رفته اند و از آن میان می توان به ماهواره های OFEQ، EROS، TecSAR اشاره کرد. فناوری خروج-مثبتی مخزن های سوخت فعلی اکسومارس، در پروتئوس، گالیلو-گیاو-ب، اسپایرال، پریسما، میریاد/استروسات-۱۰۰ و دیگر ماهواره ها، که بسیاری شان از سوی آژانس فضایی اروپا راه اندازی شده اند، به کار رفته است.

آژانس فضایی اروپا تنها بدنه پژوهش های فضایی که از فناوری اسرائیلی استفاده می کند نیست. اکتبر گذشته، اسرائيل قراردادی با دفتر امور فضایی سازمان ملل متحد (COPUOS) امضا کرد. طبق این قرارداد، اسرائيل متعهد شده است که پیشنویس و روند استفاده از فناوری ماهواره ای در شماری از پروژه ها از جمله استفاده از ماهواره برای عکاسی از مناطقی که مورد بلایای طبیعی و غیرطبیعی قرار گرفته اند، و ارائه عکس ها به تیم های امداد برای ردیابی و شناسایی بازماندگان را تهیه و تنظیم کند.

بنا به اظهارات وزیر دانش، فناوری، و فضا، دانی دانن، قرارداد سال گذشته «گامی کوچک برای سازمان ملل متحد، و گامی بزرگ برای اسرائيل به شمار می رود. این قرارداد نشانه آن است که اسرائيل در دانش فضایی، پیشگام به شمار می آید، و دستاوردهای بسیاری برای سهیم شدن با جامعه بشری در این زمینه، به ویژه در طراحی و تولید، و پژوهش ماهواره ای دارد».