صدها زن در جمهوری اسلامی در رقابت های چشمگیر در سطح ملی شرکت می کنند.

در کوه های شمال غرب ایران، فرزناز اسماعیل زاده به سطح صاف سنگی آویخته و همچنان که به دنبال جا پای بعدی می گردد، به ارتفاع سرگیجه آور و باد یخ اهمیت نمی دهد.

این زن ۲۷ ساله که از ۱۳ سالگی سنگ نوردی کرده است، علیرغم محدودیت هایی که به عنوان زن ورزشکار در جامعه محافظه کار ایرانی دارد، در مسابقات بین المللی به پیروزی های چشمگیری رسیده است.

باشگاه های ورزشی در جمهوری اسلامی، از جمله باشگاه هایی که او در آن روی دیواره های سالنی، تمرین می کند، ساعت های محدودی را به زنان اختصاص داده است. زنان سنگ نورد، مثل دیگر زنان ورزشکار، می بایست از قوانین محافظه کارانه کشور در پوشیدن لباس های ورزشی بلند، و گشاد، و روسری برای پوشاندن مو، پیروی کنند.

اسماعیل زاده می گوید «سنگ نوردی بخشی از زندگی من است، سمبل فائق آمدن به موانع. کار من تغییر چیزهایی است که به نظر دیگر مردم، هنجار می آیند. به نظر من تفاوتی میان مرد و زن نیست».

نزدیک به ۲۰۰ زن ایرانی در رقابت های سنگ نوردی ملی شرکت می کنند، و بسیاری دیگر برای تفریح سنگ نوردی می کنند. در بالای کوه ها، به دور پلیس امنیت اخلاقی، مردها و زن ها می توانند در کنار هم صعود کنند. اما زن ها اجازه ندارند با مربی های مرد تمرین کنند، و به این ترتیب از دسترسی به مجرب ترین مربی های کشور محروم اند.

با وجود این اسماعیل زاده در دو جام جهانی فدراسیون جهانی صعودهای ورزشی شرکت کرده و در مسابقات سرعتی مقام بیست و یکم در جهان را از آن خود کرده است.

اسماعیل زاده برای تامین هزینه های شرکت در مسابقات جهانی، به زنان دیگر آموزش سنگ نوردی می دهد، اما نگران این است که قادر به تامین هزینه های خود برای شرکت در مسابقات قهرمانی فدراسیون جهانی سنگ نوردی اسپورت که در ماه سپتامبر در پاریس برگزار می شود، نباشد.

وی گفت «مسابقات قهرمانی تا سه ماه دیگر شروع می شوند، و بزرگترین نگرانی ذهنی من این است که آیا قادر به تامین هزینه های شرکت در مسابقه خواهم بود یا نه».