نامزد پیشگام دموکرات ها، کمپین «شیطانی» رقیب خود را کوبید، و در پرده القا کرد تمایل به تازه کردن پیوند با اسرائیل دارد.

واشنگتن – چندتا از بلندترین هوراهای سخنرانی هیلاری کلینتون در کنفرانس روز دوشنبه آیپک، در اواخر سخنرانی وی کشیده شد، هنگامی که به رقبای جمهوریخواه خود، با یادآوری استر در روایت پوریم، که می گوید «آنان که در رویارویی با شر، حاضر به سکوت نشدند»، تلنگر زد.

شرارتی که نامزد پیشگام دموکرات به آن اشاره می کند، آنطور که خود به صراحت گفت، آنچیزی است که در کمپین های دانلد ترامپ تبدیل به هنجار می شود.

کلینتون ابراز داشت، تفاوت های سیاسی موضوع تازه ای نیستند، اما آنچه امسال آمریکا شاهد آن بود، به کل چیز دیگری است: (یک نامزد انتخاباتی) تشویق به خشونت می کند، به برتری نژاد سفید روی خوش نشان می دهد، خواهان جمع آوردن و اخراج ۱۲ میلیون مهاجر می شود، طالب آن می شود که پناهجوها را، بر اساس مذهب شان، به کشور راه ندهیم، و پیشنهاد می کند ورود مسلمانان به آمریکا را ممنوع کنیم.

در تمام جلسات امسال آیپک، پیش از شروع سخنرانی ها، میزبان یا مجری برنامه به حاضران یادآوری کردند که با سخنرانان با احترام برخورد کنند، سوت نزنند، هو نکنند، شعارهای مشدد ندهند. این یادآوری ها نشانه آن بود که برنامه ریزها نگران آنند که سخنرانی ترامپ در روز بعد از دوشنبه با برخوردهای تند حاضران روبرو شود، درست به این خاطر که کلینتون یادآوری کرده بود وی آمریکا را به مسیری می کشاند که، به گفته کلینتون، یکی دیگر از «فصل های تاریک» کشور است.

وزیر خارجه پیشین اظهار داشت ایالات متحده «می بایست بهتر از این باشد. و من معتقدم ابراز این نکته، به عنوان شهروندان این کشور، مسؤولیت ماست». کلینتون خواهان آن شد که بنابرهمین، «اگر با تعصبات تبعیض آمیز روبرو می شوید، به مخالفت برخیزید». حاضران در جلسه هورا کشیدند. و تاکید کرد «اگر شاهد خشونت بودید، محکوم کنید». حاضران با شدت بیشتری دست زدند. و خواهان آن شد که «اگر دیدید یکی زور می گوید، جلوش را بگیرید». سالن وریزون سنتر به لرزه درآمد.

عجیب نیست اگر بگوییم این تنها نقطه اوج سخنرانی وی نبود که با خشم بر رقبای خود تمرکز کرد، بخصوص بر ترامپ.

در مواردی که برای اسرائيل حائز اهمیت ویژه بودند، وی گفت، ساده بگویم،‌ ایالات متحده نمی بایست بی ملاحظه باشد، سطحی باشد، بی اعتبار باشد، و کوتاه سخن این که نمی تواند تحت رهبری دانلد ترامپ باشد.

وی اشاره کرد که تا ساعاتی دیگر از روز دوشنبه، همین جمعیت، درباره گزینه های دیگری از سیاست خارجی از رقبای جمهوریخواه وی خواهند بود. و هشدار داد که اگر آنها انتخاب شوند، همان رهبرانی خواهند بود که «به جای همکاری، به متحدان ما اهانت کنند، و به جای شکست دشمنان، ایشان را تهییج کنند». به خاطر اسرائيل، و به خاطر آمریکا، ایالات متحده می بایست رهبر مورد احترام جهان باقی بماند… قادر باشد از حمله به اسرائيل و تلاش در انزوای آن، ممانعت کند.» کلینتون گفت «گزینه ای دیگر، غیرقابل تصور است».

و با حمله ای مستقیم به نامزد پیشتاز جمهوریخواه، تصریح کرد که کاخ سفید نیاز به «قاطعیت» دارد «نه رئیس جمهوری که روز دوشنبه اعلام بیطرفی می کند، سه شنبه هوادار اسرائيل است، و خدا می داند چهارشنبه چه پیش آید، چون به هر حال سر همه چیز می شود مصالحه کرد».

بار دیگر، کف زدن ها شدید و طولانی بود. کلینتون گفت «اما، دوستان، امنیت اسرائيل قابل مصالحه نیست… آمریکا هرگز نمی تواند در خصوص امنیت و یا موجودیت اسرائیل بیطرف باشد… ما نمی توانیم بی طرف باشیم زمانی که مردم غیرنظامی در خیابان ها چاقو می خورند. و «اگر کسی هست که از این منطق سر در نمی آورد، حق ندارد رئیس جمهور ما باشد».

اما اگر استراتژی موثر وی در فاصله گذاری میان خود و ترامپ و دیگر نامزدهای جمهوریخواه رقابت انتخاباتی و تاکید بر تفاوت های موجود میان وی و ایشان غیرمترقبه و بی رحمانه بود، آنچه بیش از آن غیرقابل پیش بینی، و متفاوت بود، بخشی از سخنرانی وی بود که ضمن آن کوشید میان خود و ریاست جمهوری اوباما فاصله گذاری کند و بر تفاوت های میان خود و او انگشت بگذارد، اگر خود زمانی جزو دولت وی بوده است.

وزیر خارجه پیشین، هیلاری کلینتون، نتوانست به طور کامل از زیر بار قرارداد هسته ای ایران، که از حامیان آن است، شانه خالی کند. اما تمام تلاش خود را بکار برد تا تصریح کند که مصمم است یا از رعایت شروط قرارداد از سوی ایران اطمینان حاصل کند و یا برای نقض شروط مجازات های سنگین وضع نماید.

نماینده پرزیدنت باراک اوباما در کنفرانس، در روز یکشنبه، معاون ریاست جمهوری، جو بایدن، خطاب به حضار گفت «امیدوار است آنها هم به اندازه وی از این خوشحال باشند» که توافق با ایران انجام شد و ایران اینهمه از اقدام به ساختن بمب فاصله گرفته است – این سخنان هنگامی ایراد شدند که دقایقی پیش از آن مدیر اجرایی آیپک هوارد کوهر از پشت همان بلندگو اعلام کرد تلاش برای ممانعت از ظهور یک ایران هسته ای «به قوت خود باقی است».

بایدن، به گونه ای از نقض غرض پیشین، اعلام کرد که وی نیز نگران جسارت های اخیر ایران است که فضای خاورمیانه را در یک سال گذشته متغیر کرده و میان اسرائيل و چندین کشور عربی زمینه های مشترک ایجاد کرده است. وی گفت «در منطقه، همه بر سر این توافق دارند که رفتار ایران همچنان مشکلساز است… نظر مشترکی که ایران را همچنان تهدیدی به شمار می آورد، فرصتی برای همکاری میان کشورهای عربی و اسرائيل که سابق بر این در افتراق بودند، ایجاد کرده است». و به شوخی ادامه داد «مادرم اگر بود می گفت «عاقبت هر شری، خیر است». به نظر اینطور می رسید که شاید آن چیز «بد» قرارداد ایران باشد، که مسلما نیست.

کلینتون با دغدغه های اسرائيل بیشتر همدردی کرد، و تاکید نمود «اعتماد و تایید، کافی نیست». بلکه «برخورد ما می بایست بر اساس عدم اعتماد و تایید باشد». و تعهد کرد در برابر نقض شروط از سوی ایران، برخورد وی اجبار شدید و نظارت قوی بر رعایت شروط باشد. آزمون های اخیر موشکی «غیرقابل قبول» بودند. می بایست برخوردی قاطع و سریع صورت می گرفت. در صورت ضرورت، تحریم های تازه می بایست تعیین شود.

در مورد مساله فلسطین نیز لحن وی از اساس با رفتار مدیر مآبانه بایدن در برابر نمره «بسیار ناامیدکننده» غیبت «اراده سیاسی میان اسرائيلی ها و فلسطینی ها در برداشتن گامی به جلو»، متفاوت بود. بایدن گفت وی آگاه است که «خطر کردن برای صلح کار آسانی نیست» اما به صراحت گفت که به نظر وی این دقیقا همان کاری است که اسرائيل می بایست بکند.

اما، کلینتون، تعهد خود به پیشرفت های اسرائیلی-فلسطینی را در عباراتی کاربردی تر بیان کرد، و تاکید نمود که آمریکا می بایست تضمین کند که «اسرائیل به آن اندازه قوی هست که گام های جسورانه در راه صلح بردارد». ایالات متحده می بایست تضمین کند که بسته تازه ده ساله حمایت های نظامی قادر است که متحدان را به «مرحله بعدی» عبور دهد، و اسرائیل قادر خواهد بود کیفیت برتری نظامی خود را حفظ کند، و حمایت اسرائيل با «نیازهای امنیتی اسرائيل تا آینده ای دور» همخوانی دارد. این بدان معناست که به اسرائيل «پیشرفته ترین فناوری نظامی» داده شود – این گفته ها با اطمینان پدرسالارانه بیدن که می گوید احتمال دارد اسرائیل تمامی مطالباتش را در بسته حمایتی نیابد، اما تمام آنچه نیاز دارد را خواهد گرفت، متفاوت است.

بایدن به شدت به شهرک سازی معترض بود «صادقانه بگویم، شهرک سازی مدام و برنامه ریزی شده دولت اسرائيل، قانونی کردن پایگاه های خارج از محدوده، و تصرف زمین، به نظر من، چشم انداز راه حل دو دولت برای دو ملت را از میان برمی دارد. بی بی (نتانیاهو) اینطور فکر نمی کند. بی بی فکر می کند ممکن است جور شود. من فکر نمی کنم.».

کلینتون خلاصه تر و متین تر سخن گفت. وی پس از آن که آموزه های مسموم نفرت در مدارس فلسطینی را محکوم کرد، به شهرک سازی اشاره کرد، و سپس تاکید کرد که هر یک از دو جانب می بایست به سهم خود برای بوجود آوردن امید و اعتماد «با خودداری از عملکرد مخرب از جمله مورد شهرک سازی» بکوشند.

اما شاید مهم ترین گام وی در دور ساختن خود از مواضع دولت اوباما در خصوص اسرائيل در بخشی از سخنانش بود که کمتر شنیده شد، جایی که وی به لحن و عملکرد دوجانبه اشاره کرد که در دو سال گذشته با تشنج و سرشاخ شدن های علنی میان واشنگتن و اورشلیم همراه بوده است.

وی تعهد کرد که «اگر آنقدر خوش شانس باشم که به ریاست جمهوری انتخاب شوم «هرگز به دشمنان اسرائيل اجازه نخواهیم داد تصور ایجاد شکافی میان روابط ما را به خود را دهند. اگر اختلافی باشد، مثل دو دوست، سعی می کنیم با سرعت و با احترام، حلش کنیم.».

آیا اوباما و نتانیاهو می توانند روابط خود را با چنین عباراتی بیان کنند؟ مسلما نه. و آیا بسیار پیش نیامده که برق تلاقی میان دو رهبری، چشم حامیان ایشان را آزرده و دشمنانشان را شاد کرده باشد؟ صد در صد.

در آیپک روز دوشنبه، وزیر خارجه پیشین اوباما، و پرزیدنت بعد-از-این، کلینتون، تعهد به تغییر اوضاع داد.