جمعی از فعالین حقوق بشر طی ارسال نامه ای به حسن روحانی رئیس جمهور ایران، خواهان رفع محرومیت از تحصیل بهاییان در ایران شدند.

در راستای نقض حقوق بهاییان در ایران و به ویژه محرومیت آنان از تحصیل، بیش از ۲ هزار شهروند بهایی به همراه حمایت تعدادی از چهره های شناخته شده حقوق بشری و فعالین دانشجویی سابق در نامه ای به حسن روحانی رئیس جمهور ایران خواستار ایجاد شرایطی جهت ادامه تحصیل شهروندان بهایی در ایران شدند.

فعالین حقوق بشری مذکور که در این نامه خواستار احقاق حقوق شهروندان بهایی شده اند، اشخاصی چون “مهرانگیز کار، مهناز پراکند، رضا علیجانی، علی اصغر رمضانپور، محمد نوری زاد، یاسر میردامادی، مرتضی اسماعیل پور، علی افشاری، بهاره هدایت، پیمان عارف، احمد باطبی، مهدی عربشاهی، کامیار بهرنگ، واحد خلوصی، کاویان صادق زاده میلانی، امین احمدیان، ژیلا مکوندی، بهروز جاوید تهرانی، محمد ذوالفقاری و امین انوری” می باشند.

بنابر گزارش بهایی نیوز، مرتضی اسماعیل پور که یکی از تهیه کنندگان این نامه است، درخصوص دلایل انتشار و ارسال آن به حسن روحانی، عنوان کرده است که “تحصیل، حق تمامی شهروندان ایرانی است و هویت مذهبی افراد نباید موجب نقض حقوق شهروندی آنان گردد”.

وی همچنین در ادامه افزوده است: «تا کنون پس از انقلاب اسلامی در ایران بیش از صدهزار شهروند بهایی ازتحصیل محروم شده اند و حق ادامه تحصیل در مقاطع آموزش عالی را ندارند».

در نامه نوشته شده به حسن روحانی رئیس جمهور ایران که ۲۰۱۳ شهروند ایرانی آن را امضا کرده اند، آمده است: «ما، گروهی ازجوانان ایرانی، مایلیم در کمال احترام توجه آن مقام اجرایی را به بی عدالتی تحصیلی وارده بر خود جلب نماییم و خواستار رسیدگی فوری و اقدام موثر در این زمینه باشیم. گروهی از جوانانی که در نسل های پیشین و تا قبل از سال ‎٨۳، حتی اجازه ثبت نام در کنکور سراسری را نداشته و نسلی که اکنون پس از سالها تلاش و مطالعه در هنگام اعلام نتایج از سوی سازمان سنجش با درج عنوان واهی و نامانوس “نقص پرونده” از ورود به دانشگاه محروم میشوند. محرومیتی صرفا به علت اعتقاد شخصی مذهبی و از سلسله تضییقات وارد بر جامعه بهایی ایران است که البته سابقه تاریخی آن بر شما و همگان مشخص است».

همچنین در ادامه این نامه آورده شده است: «ذکر تمام محرومیتهای وارده بر بزرگترین اقلیت مذهبی کشور، هدف این نامه نیست، لذا توجه جنابعالی را صرفا به داشتن حق تحصیل به عنوان یکی از حقوق بنیادین شهروندی معطوف میسازیم، حقی که نقض آن در طی این سالها، رویای مشترک ما و شما را برای ساختن ایرانی آباد به چالش کشیده و آیه های آزادی را یک به یک به سخره گرفته است. ممنوعیتی که جوانان بهایی مجرب و دانش آموخته را از ایفای نقش موثر خود در ساخت جامعه، محروم و حتی تلاش برای احقاق آن را مترادف حبس های طولانی مدت ساخته است. در وصف این مصیبت ذکر این نکته بس که جوانان بهایی حتی در زندان نیز از حق ادامه تحصیل محروم اند».

فعالین حقوق بشری و شهروندان بهایی که در اعتراض به نقض حقوق آنان در ایران و سلب حق تحصیل از بهاییان، اقدام به نگارش این نامه کرده اند، در ادامه خطاب به رئیس جمهور ایران گفته اند: «جناب آقای روحانی، آیا این اقدامات مغایر با دیدگاه شرع انور اسلام و قانون اساسی جمهوری اسلامی نیست؟ شرعی که صرف نظر از عقیده، رنگ و قومیت بنا شده و قانونی که به تساوی و برخورداری از حق آموزش و پرورش بدون توجه به هر نوع وابستگی قومی، زبانی و مذهبی اشاره دارد. حقوقی که در میثاق نامه های حقوق بشر و اعلامیه های جهانی تصویب شده است، لذا علی رغم چنین موازین الهی و قانونی، برای ما و شاید نسلهای آینده فهم این نکته آسان نباشد که چرا در عصری که برخورداری از حقوق شهروندی مورد ستایش است، چنین اقداماتی صورت میگیرد؟».

شایان ذکر است که نگارش و انتشار این نامه به رئیس جمهوری ایران در حالی صورت می گیرد که تنها چند روز پس از آن بردیا روح الفدا شهروند بهایی ۱۵ ساله ، ساکن شهر رشت به دلیل اعتقاد وی به دیانت بهایی از دبیرستان اخراج شد که در پی این رویداد دو دبیرستان دیگر این شهر نیز از ثبت نام وی جهت ادامه تحصیل ممانعت به عمل آوردند.

یک منبع نزدیک به خانواده این شهروند بهایی در این خصوص گفته است: «پدر این شهروند بهایی اخراج شده از دبیرستان، به آموزش و پرورش مراجعه می کند اما مسئولین آموزش و پرورش به هیچ عنوان برگه ای که نشان دهد دلیل اخراج فرزندش بهایی بودن وی است را به او نداده اند و سه مدرسه دیگر نیز به پدر وی توصیه کرده اند که نباید عنوان کند بهایی است و در اعتراض پدر بردیا که می گوید “یعنی باید دروغ بگویم؟” می گویند بله باید دروغ بگویی وگرنه فرزندت نمی توانند تحصیل کند».

گفتنی ست که محرومیت از تحصیل بهاییان در مدارس و دانشگاه‌ های ایران با استناد به مصوبه‌ ششم اسفند ۱۳۶۹ “شورای عالی انقلاب فرهنگی” صورت می ‌گیرد که بهاییان را علاوه بر محرومیت از اشتغال در اماکن دولتی، از تحصیلات دانشگاهی نیز محروم می ‌کند.

همچنین بر اساس بند سوم این مصوبه، نه تنها باید از ثبت نام بهاییان در دانشگاه‌ ها جلوگیری به عمل آید بلکه چنانچه هویت بهایی فردی بعد از ثبت نام و “هنگام تحصیل” نیز احراز گردد، باید از تحصیل محروم شود.