(ترجمه از انگلیسی)

بیست سال پیش، گروهی از کارتونیست های برجسته ایرانی با دفتر شهردار رایزنی کرد تا ساختمان کوچکی برای نخستین خانه کارتون ایران بگیرند. من یکی از آنها بودم؛ کارتونیست جوان و بلندپروازی که می خواست در کشیدن کارتونها پا را فراتر از خطوط قرمز رژیم بگذارد. من مسوول کلاس ها و تنظیم برنامه درسی شدم. تا ۲۰۰۳ که به خاطر آثارم تهدید به مرگ شدم و از کشورم گریختم، همچنان عضو فعال آن ماندم.

چند هفته پیش، وزیر امور خارجه ایران جواد ظریف به «نیویورکر» گفت که دولت ایران هیچ کاری با مسابقه کاریکاتور هولوکاست ندارد. ظریف در مصاحبه با رابین رایت گفت: «کار [دولت] ایران نیست، کار یک سازمان غیرانتفاعی است که دولت ایران کنترلی بر آن ندارد. دولت ایران آن را تایید هم نکرده است».
این ادعا که دولت ایران کنترلی بر این پروژه نفرت پراکنی و انکار هولوکاست ندارد، دروغ محض است، و از زبان دروغگوی بیماری جاری می شود که ادعای پوچ قبلی اش (دقیقا یک سال پیش از این) این بود که «ما مردم را به خاطر عقایدشان زندانی نمی کنیم».

مدیر خانه کارتون ایران، عضو سابق سپاه پاسداران، برگزارکننده این مسابقه است و زیر نظر مرکز فرهنگ و هنر شهرداری تهران فعالیت می کند. خانه کارتون ایران اجازه نداشت که بدون مجوز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، مسابقات بین المللی برگزار کند.

«دروغگوی بیمار» وزیر امور خارجه ایران جواد ظریف (اثر نیک آهنگ کوثر)

«دروغگوی بیمار» وزیر امور خارجه ایران جواد ظریف (اثر نیک آهنگ کوثر)

حالا مسابقه ای برگزار شده که زیر نظر شهرداری تهران است، و این در حالی است که شهردار تهران و شهرداری تهران، زیر نظر وزارت کشور و شورای شهر تهران کار می کند. این مسابقه شدیدا یهودستیز است، و دولت روحانی نیز به آن اعتراضی نکرده است، و جالب است که جایزه نقدی برندگان این مسابقه نفرت-پراکن از طریق کانال های مرسوم که تحت نظارت و کنترل دولت است، ارسال شده است.

جالب این جاست که سخنگوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ادعای ظریف را تکذیب کرده است.

آقای ظریف عزیزکرده بسیاری از خبرنگاران آمریکایی است، و خوب می داند که اکثر آنها برای گرفتن مصاحبه ای دیگر و حتی سفر بی دردسر به ایران، حرف های او را به دقت بررسی نمی کنند.

وقتی رابین رایت، خبرنگار خارجی باتجربه، در مصاحبه نیویورکرش این مساله را پیش کشید، ظریف به ارزش های آمریکایی متوسل شد و تاکید کرد که وجود این مسابقه به خاطر مساله آزادی بیان بوده، و اشاره کرد که ایالات متحده نیز به کو کلاکس کلان ها اجازه فعالیت می دهد.

اما رایت و دیگر خبرنگاران نباید به این دروغ ها و انحراف ها راضی شوند. وقتی ظریف ادعا می کند ایران مردم را به خاطر عقایدشان زندانی نمی کند، خبرنگاران نیز باید آماده باشند تا درباره کسانی بپرسد که جمهوری اسلامی آنها را به خاطر عقایدشان، از جمله گرویدن به دین دیگر و بهایی ها و دگرباش ها و منتقدین حکومت، نه تنها زندانی، که شکنجه و ترور و اعدام کرده است.

آمریکایی هایی که ظریف را آدم شیرین و دوست داشتنی ای می دانند، باید به گذشته وی نگاه کنند و عمیق تر شوند تا ارتباط وی با «حجتیه» (فرقه بهایی-ستیزی که برخی از اعضای اش ضدیهود به شمار می آیند) را درک کنند. و یک چیز دیگر: آیا کسی در رسانه های غربی تا به حال از جواد ظریف درباره پیوند خانواده وی با پلیس مخفی ساواک در دهه هفتاد پرسیده است؟