آوراهام فاکسمن، مدیر عامل پیشین انجمن ضدافترا، پیش از آغاز مراسمی، که به گفته خودش نقطه اوج چالش های فعالیت اجتماعی وی است، گفت «یهودی ستیزی به تاریخ نپیوسته است، بلکه امری است همچنان معاصر».

نیویورک – در ۱۹۲۰، پرزیدنت ویلیام هوارد تفت گفت «یهودی ستیزی علف هرزی است که باید ریشه کن شود. آمریکا جای یهودی ستیزی نیست».

نزدیک به یک قرن بعد، این علف هرز همچنان برجاست، و در حال گسترش در جهان است، از خاورمیانه تا اروپا تا محیط دانشگاه های آمریکا. و این واقعیت، مدیر عامل پیشین انجمن ضدافترا، آوراهام فاکسمن را بر آن داشت تا از بازنشستگی اخیر خود، قدم بیرون بگذارد تا زمام مرکزی تازه برای مطالعات مربوط به یهودستیزی را در دست بگیرد.

در گفتگویی تلفنی با تایمز اسرائیل، فاکسمن گفت «فرصتی بود تا به آن بخش از مساله که از نظر دور مانده بود، پرداخته شود. در سراسر ایالات متحده نزدیک به ۴۰ – ۵۰ مرکز و تالار یادبود هولوکاست موجود است که آنچه اتفاق افتاد را در معرض دید عموم گذاشته اند، اما چرایی اتفاق را محدود به عملکرد نازی ها می کنند. برای نسل های آینده، اهمیت دارد که بدانند، نفرت، منجر به چه شرایطی می شود. اما بیماری یهودی ستیزی عمری دوهزار ساله دارد».

فاکسمن گفت، نقطه شروع، برای این مرکز، مصلوب شدن مسیح است که همچنان بحث برانگیز مانده، و سپس هدایت بازدید کنندگان به دوره های بعدی است. فعالیت های این مرکز بر مبنای برگزاری نمایشگاه، پژوهش های دانشگاهی، و تکیه به آرشیو خواهد بود تا نشان دهد چگونه در طول بیش از دو هزار سال یهودی ستیزی مذهبی، منجر، و نه منحصر به تفتیش عقاید در اسپانیا، اخراج یهودیان از انگلیس، و هولوکاست شد.

به عنوان مدیر این مرکز، فاکسمن تلاش دارد برای مرکز به جذب حمایت های مالی دست بزند، و اشیاء هنری و تاریخی، از جمله موارد مربوط به پیمان بزرگان صیون، قتل لٓئو فرانک، و محاکمه آلفرد دریفوس را برای عرضه در مرکز جمع آوری کند.

این مرکز در طبقه سوم موزه میراث یهودی در باتری پارک سیتی واقع خواهد بود که هم اکنون تمرکز خود را بر اسرائیل و زندگی پساهولوکاست معطوف نموده است. و اگر چه نمایشگاه ها قرار نیست تا دو سال دیگر به روی عموم باز باشد، اما به زودی شروع به برنامه ریزی برای مراسم منفرد با موضوعات مربوط به یهودی ستیزی، از جمله سخنرانی و سمپوزیوم خواهد نمود.

بروس راتنر، رئیس موزه، اظهار داشت فعالیت های این مرکز، در راستای پیشبرد گسترده تر اهداف این موسسه است.

راتنر که نزدیک به ۱۰۰ نفر از اعضای خانواده خود را در هولوکاست از دست داده است، گفت «این مساله ای است بسیار حساس. به عنوان جامعه یهودی، همه ما نگران خیزش یهودی ستیزی هستیم و به گمان ما زمان آن رسیده که این موضوع، به صراحت مطرح شود. گاه لازم می آید بیاد بیاوریم که یهودی ستیزی را نازی ها اختراع نکردند. تاریخی طولانی در پی آن است. یهودی ستیزی چه در فرانسه سال های۱۸۷۰ و چه در روسیه سال های ۱۸۸۰ شدیدا شیوع داشته است.

فاکسمن که از بازماندگان هولوکاست است، نقش تازه خود را، فصلی تازه در ادامه مسیر قبلی، و یک چالش تعریف کرد. در ادامه مسیر قبلی، زیرا تداوم دیگر فعالیت های وی در طول عمر خویش تا کنون بود است. چالش، به این معنی که یهودی ستیزی، همچنان دارد خود را با چهره های گوناگون عرضه می کند.

فاکسمن گفت، مسلم است که کمپین دانلد ترامپ، که از حمایت نژادپرستان سفید، از جمله دیوید دوک نئونازی، برخوردار است، ضرورت ایجاد مرکز در این زمان را توجیه می کند، زیرا هر موقعی که نارواداری رایج می شود، یهودیان در معرض خطر می گیرند.

در اروپا، با وجود آن که دولت ها علیه یهودی ستیزی سخن می گویند، جامعه یهودیان در کشورهایی نظیر بلژیک، فرانسه، و سوئد، با شدتی از یهودی ستیزی روبرو شده اند که از جنگ دوم جهانی به این سو، بی سابقه بوده است.

فاکسمن گفت «زمان یهودی ستیزی به سر نیامده است، امری است که همچنان معاصر است. چه در فضاهای دانشگاهی نیویورک روی بدهد و چه در نئوانگلند، این یک بیماری است که می تواند در همه جا و همه وقت شایع شود.»

جک کیلگر، از اعضای هیات امنای موزه، که در کمپ آوارگان بعد از جنگ، از پدر و مادری که بازماندگان هولوکاست بودند به دنیا آمده، با آنچه گفته شد، همعقیده است.

وی می گوید «با کسانی گفتگو کرده ام که می گویند، تاریخ، تاریخ است، و از گذشته عبور کنیم. برای همین است که تشکیل این مرکز، اهمیت دارد. هیچ مرکز موجود دیگری، رویکردی نظیر این مرکز به مساله یهودی ستیزی ندارد. بسیار بستگی دارد به اشکالی که ما نفرت و تبعیض را مورد مطالعه قرار می دهیم، و تروریسم را، و حتی شیوه هایی که سیاستمداران در سوء استفاده از موضوعاتی نظیر نفرت، خشم، و ترس بکار می گیرند.».

فاکسمن گفت، موفقیت این مرکز بستگی دارد که جذب افکار عمومی جهانی، و آن را مشابه موزه یادبود هولوکاست ایالات متحده دانست.

فاکسمن گفت، هنگامی که گشایش یافت، مردم نگران بودند که پس از بازدیدهای اولیه، که احتمال می دادند بیشتر از سوی یهودیان باشد، موزه هولوکاست خالی بماند. امروز، موزه یادبود هولوکاست ایالات متحده، پس از اسمیتسونیان، از لحاظ کثرت بازدیده کننده، دومین به شمار می آید و هشتاد تا نود درصد بازدید کنندگان آن غیریهودی اند.

اما از همه مهمتر آن است که دست‌اندرکاران موزه یهودی می گویند این مرکز فورومی برای گفتگوهای لاینقطع خواهد بود.

راتنر گفت «حرف زدن از آن خوشایند نیست، آسان نیست، اما باید از آن حرف بزنیم. می بایست مشکل را بشناسیم و بدانیم که می توانیم کاری بکنیم.