نخست وزیر اسرائیل درصدد است تا در راستای خنثی کردن اقدامات فلسطینیان برای بین المللی ساختن درگیری اسرائیل-فلسطینی، متحدان جدیدی جذب کند.

نایروبی، کنیا – نخست وزیر بنیامین نتانیاهو روز سه شنبه گفت با هدف گسترش دامنه روابط دیپلماتیک اسرائیل، قرار است زمستان امسال از قزاقستان و احتمالا آذربایجان دیدار کند.

نتانیاهو در جلسه ای با گزارشگران اسرائیلی که وی را در دیدار کنونی اش از چهار کشور شرق آفریقا همراهی می کنند، این برنامه های سفر خود را اعلام کرد.

وی در این جلسه از برنامه خود برای ایجاد اتحادهای جدید در سراسر جهان جهت تقویت جایگاه اورشلیم در مناقشات این کشور با فلسطینیان خبر داد.

وی گفت این سفر در زمستان امسال انجام خواهد شد، اما تاریخ دقیقی ارائه نداد.

آذربایجان که مرزی طولانی با ایران دارد، کشوری سکولار می باشد که دیرزمانی است روابط گرمی با اسرائیل برقرار کرده است. تقریبا ۹۸درصد از ۱۰ میلیون سکنه این کشور، مسلمان هستند و اکثریت قاطع آنها شیعه می باشند.

قزاقستان که اخیرا برای یک دوره دو-ساله به شورای امنیت سازمان ملل برگزیده شده، دهمین کشور پهناور جهان است. نزدیک به ۷۰درصد از ۱۸ میلیون جمعیت این کشور نیز مسلمان هستند.

دیدار رهبران اسرائیلی از کشورهای غیرعربی که اکثریتی مسلمان دارند، امری نادر است.

رئیس جمهور وقت اسرائیل شیمون پرز در سال ۲۰۰۹ به قزاقستان و آذربایجان سفر کرد، و نخستین رئیس دولت اسرائیلی بود که از زمان برقراری روابط دیپلماتیک اورشلیم با این کشورها، به آنجا سفر کرده است. نخست وزیر سابق اسحاق رابین در سال ۱۹۹۳ از اندونزی، که در بین کشورهای جهان بیشترین جمعیت مسلمان را دارد، دیدار کرد.

دفتر مقابله با تروریسم شورای امنیت ملی در ماه آوریل هشداریه ای برای سفر به آذربایجان صادر کرد و نوشت «تهدیدهای بالقوه و مداومی» علیه مسافران اسرائیلی وجود دارد و به اسرائیلی ها توصیه کرد تا از «دیدار غیرضروری» از این کشور پرهیز کنند.

نتانیاهو که در هتل نایروبی با گزارشگران سخن می گفت، به دورنمای خود برای بهبود روابط با کشورهای سراسر جهان از جمله آمریکای لاتین و به ویژه در آفریقا اشاره کرد.

نتانیاهو در حال حاضر در میانه سفر پنج-روزه خود به آفریقای شرقی و دیدار از کشورهای اوگاندا و کنیا و رواندا و اتیوپی است، که نخستین سفر یک رئیس دولت اسرائیلی به آفریقای سیاه در دهه های گذشته به شمار می رود.

نتانیاهو در طول دوره نخست وزیری خویش در صدد بوده است تا سپهر دیپلماتیک اسرائیل را گسترش داده و حمایت کشورهایی در آمریکای لاتین و آسیا و آفریقا را جلب کند که همکاری با آنها معمولا کم اهمیت جلوه داده می شود. وی همزمان به دنبال آن بوده است که اسرائیل با برخی کشورهای مسلمان سنی در خلیج فارس به طور پنهانی همکاری داشته باشد.

وی گفت هدف نهایی دورنمای وی از بهبود روابط آن است که به اکثریت ماشینی ای که فلسطینیان در انجمن های بین المللی مانند سازمان ملل از آن برخوردارند پایان دهد، و بنابراین رام الله را مجبور سازد که استراتژی بین-المللی-سازی مناقشه اسرائیلی-فلسطینی را واگذار کرده و مذاکرات دوجانبه را از سر گیرد.

وی گفت «اسرائیل در این جا، و نه فقط در این جا، در عرصه هایی مانند فن آوری و اطلاعات و آب و کشاورزی و امنیت سایبری و دیگر عرصه هایی که در این جا وارد جزئیات اش نمی شوم، به عنوان قدرت جهانی شناخته می شود. تصور [جهان] از اسرائیل اینگونه است».

وی گفت کشورهای بسیاری از جمله قدرت های بزرگی مانند روسیه و چین و ژاپن و هند و همچنین کشورهای عربی در خاورمیانه و کشورهای آمریکای لاتین، در این زمینه ها مایل به همکاری با اسرائیل و ایجاد اتحاد مستحکمتری با این کشور هستند.

وی گفت «هدف من گفتگوی مستقیم و جدی با فلسطینیان است. اما چنین امری ناممکن است چون فلسطینیان به انجمن های بین المللی ای پناه می برند که در آن انجمن ها از اکثریتی ماشینی برخوردار هستند». نخست وزیر ابراز تأسف کرد که فلسطینیان به جای مذاکره مستقیم با اسرائیل، به طور یکجانبه به نهادهای بین المللی مراجعه می کنند تا پیشنهاد تشکیل کشور خود را پیش ببرند.

سیاست وی برای گسترش روابط خارجی اسرائیل «منجر به آن خواهد شد که فلسطینیان دیگر از این پناهگاه برخوردار نباشند و مجبور شوند با ما به صورت دوجانبه مذاکره کنند، و مادام که از آن پناه بین المللی برخوردار باشند، از انجام چنین کاری [مذاکره دوجانبه با اسرائیل] خودداری می کنند».