آستی آکرمن از قهرمانان ملی است در رده‌های رقابتی چندین مدال کسب کرده، اما هر جمعه هنگام غروب آفتاب، راکت‌ را زمین می‌گذارد.

نیویوک (تلگرام یهود) – قهرمان تنیس رومیزی که نام‌اش در تالار مشاهیر ثبت شده را شکست داده. بشردوست یهودی را با کت‌ودامن و کفش پاشنه‌بلند شکست داده. قهرمان تنیس رافائل نادال را شکست داده.

مثل بسیاری از نوجوان‌های راست‌کیش یهودی، استی آکرمن از کودکی با میز پینگ‌پونگ توی زیرزمین بیگانه نبوده، پاتوق سنتی بچه‌هایی که عصرهای دراز شنبه، شبات بجا می‌آورند.

اما برخلاف همسالان‌اش، سرگرمی کودکی خود را به کلوب‌های حرفه‌ای و مربی‌ها، و سپس به مسابقه‌های قهرمانی برد. اوایل این ماه، ساکن نوجوان لانگ آیلند، در مسابقات قهرمانی تنیس رومیزی لاس‌وگاس، برنده‌ی پنج مدال، شامل دو طلا شد.

آکرمن به خبرگزاری تلگرام یهود گفت «در تنیس رومیزی هر کسی می‌تواند از هر کسی ببرد. در بسکتبال، اگر قدبلند باشید، شانس بسیار بسیار بیشتری برای برنده‌شدن دارید. در پینگ‌پونگ، اما خیلی فرق می‌کند. فرقی نمی‌کند چند ساله باشید. خیلی هیستریک است وقتی من و نوجوان‌های هم‌سن من آدم‌های سی، چهل ساله‌ی گنده‌ی قوی را شکست می‌دهیم».

آکرمن در تعطیلات زمستانی دبیرستان دانشگاه یشیوای دختران کوئینز، دامنی بلند و تی‌شرتی گشاد پوشیده بود که روی سینه‌اش نوشته بود یو. اس. ای.، دامن که لباس فرم دختران راست‌کیش مدرن نظیر اوست، مانع نشد که به پدرش (همچنین به خبرنگاری که گزارش‌اش را ملاحظه می‌کنید)‌ صفرهایی بزند چنان با قدرت که توپ به میز بخورد، بلند شود، تا ته زیرزمین پرتاب شود.

استی گفت «در مسابقه‌ها مردم تعجب نمی‌کنند چون همه منتظر یک رقابت سخت‌اند. به سن آدم اهمیت نمی‌دهند».

با وجود این، اضافه کرد: «فکر نمی‌کنم از این که مردم با تعجب بگویند «اوه، باورم نمیشه بازیکن پانزده ساله انقدر خوب بازی کنه، خسته شده باشم».

علاقه‌ی آکرمن به پینگ‌پونگ برمی‌گردد به زمانی که پدرش، گلن، هفت سال پیش، میز پینگ‌پونگ را در زیرزمین خانه‌شان در وست‌همپاستید کار گذاشت. نظرش این بود که آکرمن و برادرش آکیوا کمی تحرک منظم و مداوم داشته باشند. اما وقتی دید دختر هشت ساله‌اش با فقط چند بار تمرین یکی‌دوساعته در هفته اینقدر پیشرفت می‌کند، او را به کلوب تنیس رومیزی محله برد تا از یک مربی حرفه‌ای آموزش ببیند.

گلن آکرمن در مورد دخترش گفت «خیلی استعداد داشت، استعداد ورزش داشت. بیشتر از این حتی، دیدم که علاقه دارد سخت کار کند. من همیشه فکر می‌کردم پشتکار از استعداد مهم‌تر است. او حاضر است ساعت‌های متمادی تمرین کند».

در مسابقات وگاس، «بازی‌های هارد-بت»، بازی‌هایی که سطح راکت‌ها بی‌لایه‌ است، آکرمن دو مدال طلا به دست آورد. وی در میان بازیکنان زن زیر هجده‌سال ایالات متحده در بین ۳۰ نفر اول است.

درباره‌ی یکی از مدال‌های طلایی که برنده شد، می‌گوید «خیلی ذوق کردم وقتی برنده شدم. خانمی که باهش مسابقه می‌دادم، انگار که پدرم با جان مک‌انرو بازی کند».

اوایل سال جاری، آکرمن یکی از ۱۶ بازیکن نهایی تنیس رومیزی سه‌نفره‌ی المپیک زنان ایالات متحده بود که در ریو دو ژانیرو مسابقه دادند.

انتخاب نشد، اما امیدوار است به رقابت‌های المپیک توکیوی ۲۰۲۰ برسد.

تمرین‌های تنیس‌ رومیزی آکرمن در حالی انجام می‌شوند که روزها تا بعد از ساعت پنج، در مدرسه است و در تیم بسکتبال سیکل اول دختران دبیرستان هم فعال است، و از قضا، آنجا هم بیشترین گل را می‌زند.

علاوه بر این هر شب آموزش می‌بیند، یک تمرین کوتاه هم می‌کند. در شبات و تعطیلات یهودی، با دوستان‌اش بازی می‌کند، اما فقط برای تفریح و با همان لباس‌هایی که به کنیسه‌ می‌رود، و نه با تی‌شرت و شورت که در مسابقات می‌پوشد. در این روزها، نه تمرین می‌کند و نه با مربی‌ها کار می‌کند. به این ترتیب، هیچ حرکتی که «کار» به شمار بیاید نکرده است.

وی گفت «اگر دوستان‌ام به دیدن‌ام بیایند، پایین می‌رویم و کمی تفریح می‌کنیم. خیلی می‌خندند. نمی‌دانم اگر روزهای عید و شبات هم تمرین می‌کردم آیا بازیکن بهتری می‌شدم یا نه».

آکرمن و پدرش امیدوارند بتوانند رسم ورزش را از صورت غیررسمی شبات، به مدارس روزانه‌ی یهودی وارد کنند. هماهنگی آن با هر شرایطی، از هوا تا جثه‌ی بازیکن، می‌تواند امکان بازی‌های لیگ را ایجاد کند، و برخی از مدارس یهودی این امکان را برای ورزش‌های دیگر ایجاد کرده‌اند.

اما برخلاف چین که تنیس رومیزی از محبوب‌ترین ورزش‌هاست، گلن آکرمن معتقد است که این ورزش در ایالات متحده جدی محسوب نمی‌شود.