از زمان اتهام هولوکاست به مفتی تا کنون نتانیاهو ادعایی که چنین به سهولت تکذیب‌پذیر باشد، نکرده بود. احتمال دارد این خطاهای نادر بر اثر شدت ناملایمات قانونی باشد که بر اعصاب‌ او غالب شده است.

روز دوشنبه، بنیامین نتانیاهو نخست وزیر – روباه پیر سیاست اسرائيل که تاریخ این کشور پیش از او به خود ندیده است – خطایی بسیار عمیق، و ابتدایی مرتکب شد.

وی بر آن بود که لایحه‌ای خواهان انضمام کرانه‌ی باختری به اسرائیل را به تعویق بیندازد تا بر خلاف نظر دولت ایالات متحده اقدام نکرده باشد. اما شیوه‌ای که برای قانع کردن جناح راست پیش گرفت در نهایت به خشم کاخ سفید منجر شد، و شرایطی پیش آورد که به نظر می‌رسد اولین بحران جدی میان اورشلیم و واشنگتن از زمان ریاست جمهوری دونالد ترامپ باشد.

خطای غیرمنتظره‌ی نتانیاهو به نظر می‌آید نتیجه‌ی دو مشکل مجزا که با آن مواجه است، باشد: افزایش فشارهای سیاسی بر او از جانب رأی‌دهندگان، و شمشیر دموکلس که توصیه‌ی پلیس است در خصوص محکومیت وی در دو فقره فساد. هر چه بیشتر به سه‌کنجی تحقیقات مربوط به فساد رانده می‌شود، بیشتر خواهان جلب جمعیت حامی شهرک‌سازی در پیرامون خود می‌شود.

در جلسه‌ی هفتگی حزب خود، لیکود، نتانیاهو کوشید توضیح دهد چرا مایل به پیشبرد لایحه‌ی معروف به حاکمیت، که از سوی قانونگزاران دور اول، یوآ کیچ (لیکود) و بزالل اسموتریخ (خانه‌ یهود) طرح شده است، نیست. وی گفت چنین گام جسورانه‌ای می‌بایست در هماهنگی با دولت ترامپ برداشته شود.

نتانیاهو به قانونگزاران کنست گفت «می‌توانم بگویم مدتی است با آمریکایی‌ها در این باره در حال گفتگو بوده‌ام».

وی افزود «راهنمای من در این راه، دو اصل بوده است.. هماهنگی حداکثری با آمریکایی‌ها، که روابط‌شان با ما از سرمایه‌های استراتژیک اسرائیل و جنبش شهرک‌سازی است؛ و این نکته که چنین اقدامی می‌بایست طرحی دولتی باشد و نه خصوصی زیرا یک اقدام تاریخی خواهد بود».

به تنهایی، این بیانیه‌ای غرّا بود. برای اولین بار از هنگامی که به نخست وزیری رسید، نتانیاهو به طور علنی حمایت خود از انضمام تمامی کرانه‌ی باختری (گرچه مشخص نکرد دقیقا چه زمانی خواهد خواست حاکمیت اسرائیل را اعمال کند؛ لایحه‌ی اسموتریچ-کیچ تنها خواهان انضمام شهرک‌هاست، اما برخی از اعضای لیکود خواهان انضمام سراسر کرانه‌ی باختری‌اند).


توضیح تصویر: نماینده‌ی کنست از حزب خانه یهود بزالل اسموتریچ (راست) حین گفتگو با یوآ کیچ از حزب لیکود در جلسه‌ی عمومی کنست، ۱۳ نوامبر ۲۰۱۷.

قابل پیش‌بینی بود که شاهین‌ها، نماینده‌ها‌ی خشونت‌طلب، سخنان نتانیاهو را تشویق کنند: تزیپی هولوولی معاون وزیر خارجه، برای نمونه، «گام مهم وی که شاید به تغییری تاریخی منتهی شود» را تقدیر کرد.

و طبیعی است که کبوترها، نمایندگان صلح‌طلب، شگفت‌زده شوند: جرمی بن‌-آمی، رئیس سازمان آمریکایی چپی جی‌‌استریت گفت «چنین گام رادیکالی ختم تلاش مردم یهودی در ایجاد یک کشور یهودی و دموکراتیک خواهد بود. برعکس، کابوسی تک‌کشوری و مادام‌العمر از زدوخوردها و بی‌عدالتی‌های فزاینده‌ ایجاد خواهد کرد».

فلسطینی‌ها نیز به شدت اعتراض کردند.

دیگران به سرعت دم خروس را تشخیص دادند. هر چه نباشد، در طول سال‌ها نتانیاهو بسیار تلاش کرده است جلو لایحه‌های گوناگون انضمام که به کنست عرضه شده‌اند را بگیرد. وی حتی پس از انتخاب ترامپ در نوامبر ۲۰۱۶ چنین کرد و متحمل هزینه‌ی سنگین سیاسی نیز شد.

نیز، اگر نتانیاهو در واقع در خصوص احتمال انضمام کرانه‌ی باختری «از چندی پیش» گفتگو کرده است، چرا تازه حالا دارد خبرش را می‌ دهد؟

با این وجود، بسیاری حرف نخست وزیر را جدی گرفتند. شمار اندکی از مردم باور کردند که وی با چنین اعتماد به نفسی بیانیه‌ای علنی در خصوص موضوعی به این حساسیت، که واقعیتی نیز ندارد، ایراد کند.

اندکی پس از آن کاخ سفید اعلام کرد که اما نتانیاهو هرگز به طور جدی درباره‌ی اقدام اسرائيل به انضمام هیچ‌چیز گفتگو نکرده است، و مقامات رسمی دولت، مبهوت و خشمگین خواهان شدند که نتانیاهو حرف خود را پس بگیرد.

در ساعت ۶:۴۰ دقیقه‌ی بعد از ظهر به وقت اسرائیل، یک سیاستمدار رسمی ارشد اسرائيل که خواست نام‌اش محفوظ بماند، به خبرنگاران پیامی فرستاد و تصریح کرد که نتانیاهو «به دولت طرح‌های مشخصی برای انضمام عرضه نکرده» و در هر حال، ایالات متحده هیچ یک را تأیید نکرده زیرا همچنان مایل است طرح صلح منتشرنشده‌ی ترامپ را پیش ببرد.

متن کامل را در لینک زیر مطالعه کنید

https://www.timesofisrael.com/with-annexation-gaffe-netanyahu-blunders-into-first-