نخست وزیر اسرائیل معتقد است هویج کارآمدی‌ سایبری، اطلاعاتی، و ضد تروریسم اسرائيل، چنان جذابیتی دارد که کشورها حاضرند به خاطر آن، نگرانی‌های مربوط به فلسطینیان را زیر پا بگذارند. اکنون چوب را بالا برده به این علامت که کارآمدی‌های یاد شده، از آنهایی که او شاهد است به اسرائيل آسیب می‌رسانند، دریغ خواهد شد

یکی از سیزده اصل یهودیت، گردآوری فیلسوف قرون وسطی، ابن میمون،‌ چنین است: «به ظهور مسیح موعود ایمان کامل دارم، و حتی اگر درنگ داشته باشد، هر روز به انتظارش می‌نشینم».

جای «مسیح موعود» را با «افزایش چشمگیر محبوبیت جهانی اسرائیل» عوض کنید تا اولین آیه‌ی ایمان بنیامین نتانیاهو نخست وزیر در کتاب مقدس سیاست خارجی را مشاهده نمایید.

ایمان آهنین وی، علیرغم شواهد محکمی که خلاف آن را ثابت می‌کند، آن است که جایگاه اسرائيل در جهان، جایگاهی والا است و حالا که وی به تنبیه ۱۴ کشور حامی قطعنامه‌ی ضد شهرک‌سازی شورای امنیت سازمان ملل، و تنها کشوری که رأی ممتنع داد – ایالات متحده – اقدام کرده‌ ‌است، از این نیز بهتر خواهد شد.

به این باور عمیق نتانیاهو، که جهان دیگر اهمیتی به شهرک‌نشین‌ها، و یا رسمیت یافتن دولت فلسطین نمی‌دهد، اما به شدت تشنه‌ی فناوری پیشرفته‌ی و توانایی‌های ضد تروریسم اسرائیل است، حتی شکست‌های عظیم‌ سیاسی نیز خلل وارد نکرده است.

رأی اکثریت مجمع عمومی سازمان ملل در اعطای مقام ناظر به «دولت فلسطین» در ۲۰۱۱، و قطعنامه‌های پی در پی یونسکو در انکار پیوند قوم یهود با تپه‌ی معبد مقدس اورشلیم،‌ یا این قانون کلی که اکثریت عظیم کشورهای جهان همچنان از مسأله‌ی فلسطین پشتیبانی کرده و علیه اسرائیل رأی می‌دهند، به این باور خلل وارد نکرده است.

در ماه سپتامبر، خطاب به مجمع عمومی گفت «آنچه در روابط دیپلماتیک اسرائیل صورت گرفت، کم از انقلاب نیست» و ده سال دیگر، اکثریت خودجوش ضد اسرائیلی سازمان ملل، از یادها فراموش خواهد شد.

در اواخر دسامبر، همان مجمع عمومی ۲۰ قطعنامه‌ی دیگر علیه اسرائیل تصویب کرده بود، همه با اکثریت قاطع. ۱۶۲ کشور به قطعنامه‌ی A/C.4/71/L.14 رأی دادند، که به تپه‌ی معبد مقدس تنها با نام اسلامی آن اشاره می‌کند (الحرم الشریف). هفت کشور رأی مخالف و هشت کشور رأی ممتنع دادند.

قطعنامه‌ی A/C.4/71.L.13 که تصریح می‌کند شهرک‌نشین‌های اسرائیلی در «سرزمین اشغالی فلسطین از جمله اورشلیم شرقی و در زمین‌های اشغالی جولان سوریه غیرقانونی‌اند و مانعی برای صلح‌اند» ۱۶۵ رأی مثبت دریافت کرد، شش رأی منفی و هفت رأی ممتنع.

به‌ویژه، قطعنامه‌ی ۲۳۳۴ روز جمعه‌ی شورای امنیت که پروژه‌ی شهرک‌سازی اسرائیل را محکوم می‌کند، سیلی سختی به گونه‌ی اسرائيل بود. دولت اوباما که قطعنامه‌ی مشابهی را در ۲۰۱۱ وتو کرد، این‌بار به آن رأی ممتنع داد، و رأی ممتنع برای اولین بار پس از ده سال به شورای امنیت فرصت داد قطعنامه‌ای علیه اسرائیل را به تصویب برساند.

نتانیاهو به طور دائم سازمان ملل را محکوم می‌کند، اما برخورد این‌بار وی به طور غیرمنتظره‌ای وحشیانه بود. ده‌ها سفیر را برای توبیخ احضار کرد، کمک‌های خارجی به سنگال و آنگولا را لغو کرد. دعوت از نخست وزیر اوکرایت را پس گرفت. دیدار با رهبران چین و بریتانیا را رد کرد. همچنین، به وزرا دستور داد سفرهای خود به کشورهایی که رأی مثبت به قطعنامه داده‌اند را کم کنند، و اعلام کرد «تمامی ارتباطات اسرائیل با سازمان ملل مورد بازبینی قرار خواهد گرفت»، و دستور قطع بودجه‌ی نهادهای گوناگون سازمان ملل را صادر کرد و هشدار داد که «به همین‌ ختم نخواهد شد».

علاوه بر این، پس از این که شخصا با سفیر ایالات متحده تماس گرفت، باراک اوباما رئیس جمهور ایالات متحده را متهم به توطئه و خیانت کرد، و وی را به پرزیدنت جیمی کارتر «شدیدا متخاصم» تشبیه کرد. یک مقام ارشد اسرائيلی، با عباراتی که به شکل بی‌سابقه‌ای تند و خشماگین بود، گفت، قطعنامه‌ای که واشنگتن اجازه‌ی تصویب‌اش را داد «موتور ترور و بایکوت بود که به کار افتاد». دان درمر، سفیر وی در ایالات متحده از این نیز پیش‌تر رفت و گفت «و آنچه غیرقابل تحمل است این است که ایالات متحده در واقع در شبیخون (شورای امنیت) دست داشت».

اما اعتقادعمیق وی به این که اوضاع تغییر خواهد کرد، همچنان بر جاست. همانطور که در سخنرانی شنبه شب ابراز کرد، ثابت خواهد شد که رأی روز جمعه‌ی شورای امنیت «کاهی بود که کمر شتر را شکست»، و نقطه‌ی عطفی است که در واقع به «اعتلای» صعود جادویی اسرائیل در میان خانواده‌ی ملت‌های جهان می‌انجامد.