یا با قایق و یا از طریق هوا باید به شهر ایکیتوس رفت؛ این شهر از جاده‌ی زمینی برخوردار نیست. با این وجود اجتماع کوچک یهودیان هنوز روحانی به شهر وارد، و عشق به اسرائیل صادر می‌کنند.

شمار ساکنین شهر ایکیتوس در پرو، در اثر دورنمای تیره‌ی اقتصادی و انزوای جغرافیایی در حال کاهش‌ است اما قلب اجتماع یهودیان هنوز در این شهر می‌تپد.

ربکا آبراموویتچ، رهبر این اجتماع در گفتگویی به زبان اسپانیولی گفت «ما اجتماع ایکیتوس سعی می‌کنیم زندگی یهودی داشته باشیم، که کار آسانی نیست، چون شرایط موجود نیست».

ایکیتوس که در لورتو و در شمالی‌ترین نقطه‌ی پرو واقع شده، بزرگ‌ترین شهر در جهان است که جاده‌ی زمینی ندارد. بازدیدکنندگان باید یا از طریق آسمان به این شهر وارد شوند یا با قایق و از طریق رودخانه‌ی آمازون.

یهودیان بخش کوچکی از جمعیت این شهر را تشکیل می‌دهند، که سال گذشته زیر ۴۴۰هزار نفر جمعیت داشت. اجتماع یهودیان ایکیتوس متشکل از ۷۰ نفر می‌باشد که رئیس کنونی آن خورخه آبراموویتچ، شوهر ربکا، است. (نزدیک به ۴۰ یهودی نیز در شهر پوکالپا در جنوب زندگی می‌کنند).

اجتماع یهودیان ایکیتوس خاخام ندارد، و مراسم عبادت در خانه‌ی آبراموویتچ برگزار می‌شود. اعضای کنونی این اجتماع، بخشی از صدها یهودی‌ای بودند که زمانی در کنار رودخانه‌ی آمازون مناسک یهودیت را زنده نگه می‌داشتند.

اگر شمار آن‌ها اندک است، داستان‌شان اما گیرایی بسیاری دارد. آن‌ها نوادگان کارآفرینانی بودند که در اواخر سده‌ی نوزدهم و به امید کسب ثروت در دوره‌ی رونق‌گرفتن صنعت لاستیک در آمازون، مراکش را ترک کردند. گه‌گاه از سراسر پرو و هم‌چنین آرژانتین و ایالات متحده و اسرائیل خاخام‌هایی به این منطقه آمده و یهودیت را در این شهر زنده نگه داشتند. برخی از اعضای این اجتماع سفر دیگری در پیش گرفته و به اسرائیل مهاجرت کرده یا سعی در انجام آن دارند.

اوایل امسال، گزارشی منتشر شد که آینده‌ی این اجتماع را غمبار توصیف کرد. اما آن‌هایی که در ایکیتوس ماندند، به‌اتفاق هم هم‌چنان مناسک یهودیت را برگزار می‌کنند و برای رویدادهایی نظیر خدمات اعیاد اصلی به‌طور مرتب گرد هم می‌آیند. آن‌ها با چنین کاری پیوند خود را با اجدادی حفظ می‌کنند که تقریبا ۱۵۰ سال پیش به پرو آمدند.

نخستین یهودی‌ای که به لورتو مهاجرت کرد، آلفردو کوبلنتز یک یهودی آلمانی بود که در ۱۸۸۰ به شهر یوریماگواس در جنوب غربی ایکیتوس رسید. در سال ۱۸۸۵، یعنی نخستین سال رونق صنعت لاستیک آمازون، برادران پینتو (مؤسس، آبراهام، و جایمی) به خود ایکیتوس مهاجرت کردند. آن‌ها در پنج سال اولی که در این شهر زندگی کردند، «راهی برای ورود مهاجران جدید گشودند».
رونق صنعت لاستیک باعث مهاجرت کلان مردمی از کشورها و ادیان مختلف به این منطقه شد.

خاخام روبین سافرستین، اهل بوئنوس آیرس که ۱۵ سال است یهودیان ایکیتوس را کمک می‌کند، می‌گوید «این صنعت، تجار و کارگرانی را به این منطقه از جهان [به ایکیتوس] آورد، که در بین آن‌ها یهودیانی از مراکش نیز حضور داشتند».

سفر راحتی نبود. یهودیان از رباط و تطوان و طنجه و کازابلانکا وارد شهر ساحلی بلن‌دو‌پارا در برزیل شدند و در امتداد رودخانه‌ی آمازون که پس از نیل دومین رودخانه‌ی بزرگ جهان است حرکت کرده و در شهر مانائوس ساکن شدند.

آبراموویتچ می‌گوید، آن‌ها از آن شهر «به سراسر جنگل آمازون پرو پراکنده شدند».

ایکیتوس: شهر شکوفایی صنعت لاستیک پرو
خاخام آندرو ساکس، مدیر اجلاس خاخامی اسرائیل وابسته به جنبش ماسورتی، که پسح سال گذشته از ایکیتوس دیدار کرد، می‌گوید «در صنعت لاستیک آمازون در پرو و برزیل، پول بسیار زیادی نصیب مردم شد».

دیری نگذشت که کوشک‌ها و کاخ‌های تجملی در خیابان‌های ایکیتوس بنا شدند که از بین آن‌ها می‌توان به کاسا فیرو (خانه‌ی آهنی – با طراحی گوستاو ایفل) اشاره کرد. کاسا فیرو امروزه یکی از نقاط دیدنی شهر ایکیتوس می‌باشد.

اما رونق صنعت لاستیک، پیامدهای منفی نیز داشت. یکی از شرکت‌های مستقر در این شهر که هیأت‌مدیره‌ی انگلستانی داشت، به خاطر گزارش راجر کیسمنت (کنسول بریتانیا در پرو) سخت مورد انتقاد قرار گرفت. کیسمنت متوجه شده بود که این شرکت انگلیسی، کارگران بومی را مورد آزار قرار می‌دهد. این شرکت پس از اعتراض مردم، در ۱۹۱۳ بسته شد.
شکوفایی صنعت لاستیک آمازون در ۱۹۱۲ افت کرد؛ عوامل چندی در این زمینه دخیل بودند که از بین آن‌ها می‌توان به افت قیمت لاستیک، ظهور مناطق دیگری که به تولید لاستیک پرداختند (مثل اندونزی)، و رسیدن لاستیک مصنوعی.

ادامه‌ی خبر را در لینک زیر مشاهده‌ کنید:‌
http://www.timesofisrael.com/amazonian-jews-thrive-in-the-depths-of-the-rainforest/