کشف مزبور ممکن است منجر به تهیه داروی تازه ای برای ۳۰٪ تا ۴۰٪ از بیماران صرع که داروهای موجود بر آنها کارگر نیست، بشود.

پژوهشگران دانشگاه تل آویو کشف کرده اند دارویی که درمان بیماران تصلب چندگانه بافت (مولتیپل اسکلروسیس – ام اس) استفاده می شود، ممکن است با تنظیماتی در درمان بیماران صرع نیز موثر واقع شود.

روز دوشنبه بیانیه ای از دانشگاه حاکی بود که این یافته ای است با ارزش، زیرا درمان های دارویی موجود کنونی، بر ۳۰-۴۰ درصد بیماران صرع، به خصوص بر کودکانی که مبتلا به نوع نادر و سخت این بیماری به نام سیندروم دراوه دچار هستند، اثر ندارد.

یافته های این تیم که به سرپرستی پروفسور اینا اسلوتسکی از دانشکده پزشکی و دانشکده علوم أعصاب ساگول انجام می شود، روز دوشنبه در نشریه علمی اعصاب منتشر شد.

کشف مزبور بر اساس کشف دیگری صورت گرفت که پژوهشگران نام «معمای صدساله» بر آن نهاده اند و سالها است دانشمندانی که در راه تشخیص و تعیین مکانیسم تنظیم و تامین ثبات فعالیت های مغز تلاش می کنند را در ابهام نگاه داشته است.


تصویر: اعضای تیم پژوهشی دستاورد مرتبط با بیماری صرع، از چپ به راست: نیر گونن، پروفسور اینا سلوتسکی، بوآز استایر، دانیل زاریهین. (Inna Slutsky, Tel Aviv University)

اگرچه علت بیشتر اشکال صرع همچنان ناشناخته است، دانشمندان اما می داند که تشنج های صرعی ناشی از فعالیت بیش از حد و غیرعادی مغز روی می دهد.

پژوهشگران گفتند یافته های ایشان ممکن است زمینه ای برای توسعه و تولید داروهایی برای طیفی از بیماری های مرتبط با نوسانات فعالیت مغزی باشد.

سلوتسکی گفت «نوسان فعالیت های أعصاب در بخش های گوناگون مغز، عامل اصلی طیف وسیعی از ناراحتی های مغزی، از جمله صرع، آلزایمر، و پارکینسون است».

تیم سلوتسکی کشف کرده است که ژن دی اچ او دی اچ در تحریک فعالیت مغز نقش کلیدی دارد و داروی تریفلونومیده، که برای درمان ام اس (مولتیپل اسکیلیروسیس) بکار می رود، می تواند در مهار کردن فعالیت عصبی موثر باشد.

هنگامی بوآز استایر پژوهشگر این دارو را مدتی طولانی بر سلول های مغزی گذاشت، پایین بودن سطح فعالیت به تداوم رسید. تیم مزبور سپس به بررسی پرداخت و دریافت که می تواند فعالیت افزوده مغزی را که بیماران صرع به آن دچار شده اند را کاهش دهد.

سلوتسکی سپس چنین خلاصه کرد «ما مکانیسم جدیدی برای منظم کردن فعالیت مغز در هیپوکاپوس کشف کردیم که ممکن است زمینه توسعه داروهای آتی موثر در درمان صرع باشد».
آنها امیدوارند که این کشف به مبتلایان سندروم دراوت کمک کند.

بنیاد سندروم دراوت این بیماری را به عنوان «نوعی از صرع که نادر، مصیبت بار، و مادام العمر است و در یکسالگی کودک به همراه تشنج های طولانی و مکرر آغاز می شود». بیماران سندروم دراوت نیاز به مراقب دائمی دارند و این بیماری تاثیراتی جدی بر کیفیت زندگی ایشان دارد و به دلیل عوارض جانبی، بیماران با نرخ مرگ ۱۵-۲۰٪ مواجه اند.