یک اقلیت قومی در بریتانیا، به دلیل سیاست‌ها، ارزش‌ها، و نامزدهای محلی، به حزب اپوزیسیون وفادار مانده است.

تلگرام یهود – روابط میان یهودیان بریتانیا و حزب کارگر کشور، که پیش از این آن را خانه‌ی خود می‌‌دانستند،‌ اکنون به کمترین حد خود در طول این مدت رسیده است.

تا پیش از انتخابات ۸ ژوئن در بریتانیا، یک همه‌پرسی یهودیان در هفته‌ی گذشته نشان داد که حمایت از حزب چپ میانه‌رو – که شاهد رسوایی‌های یهودی‌ستیزی متعددی در ماه‌های گذشته بوده – ۱۳٪ است در حالیکه که حمایت از حزب محافظه‌کار ۷۷٪ می‌باشد.

علیرغم نتایج ناخوشایند [حمایت از] حزب کارگر در میان جامعه‌ی یهودیان بریتانیا، حمایت‌ها از ۸.۵٪ در ماه گذشته، اکنون بالاتر رفته است.

در مقایسه، ۳۵٪ حامیان عمومی حزب کارگر و ۴۴٪ انگلیسی‌ها گفته‌اند در همه‌پرسی ۱ ژوئن – که از سوی روزنامه‌ی ایندیپندنت انجام شد – به محافظه‌کارها رأی خواهند داد.

رأی یهودیان در منظر سیستم رأی‌‌گیری تأثیری ندارد زیرا یهودیان یک ۳۰۰‌هزار نفری در بریتانیای کبیر به شمار می‌آیند اما این پیامد، نشانه‌ای از تغییراتی است که از زمان انتخاب جرمی کوربین در ۲۰۱۵ به ریاست حزب، روی داده است. کوربین از سیاستمداران چپ افراطی است و تمایل به فلسطینیان دارد و به گفته‌ی منتقدین، قادر نبوده مانع گفتمان نفرت‌محور علیه یهودیان در میان هواداران خود باشد.

با این وجود برخی از چهره‌های معتبر یهود، از جمله روت اسمیت و لوسیانا برگر نمایندگان مجلس از حزب کارگر، همچنان به حزب با ریاست کوربین که در یکی از جلسات میان‌پارلمانی سال گذشته گفته شد در مبارزه با یهودی‌ستیزی کم کاری می‌کند، وفادار مانده‌اند.

برای مثال، کوربین شهردار پیشین لندن، کن لیوینگستون، که بارها گفت آدولف هیتلر همدست صیونیست‌هاست را اخراج نکرد. و دیگر مسأله‌ی تعلیق، و عضویت دوباره، و سپس تعلیق کنشگر حزب کارگر، جکی والکر است که گفته بود یهودیان در تجارت برده دست دارند، و سپس گفته بود دلیلی ندارد از کودکان یهودی در مدارس مراقبت ویژه بشود (‌کوربین با اخراج وی از حزب نیز موافقت نکرد، و وی همچنان عضو حزب است).

با وجود اینهمه و دیگر رسوایی‌ها، برخی از یهودیان همچنان به حزب کارگر وفادار مانده‌اند، به این پنج دلیل:‌

1- انگشت‌نمایی به خاطر انتقاد؟
برخی از هواداران کوربین، از جمله یهودیان،‌ باور دارند که انگشت‌نما شدن به خاطر انتقاد از یهودی‌ستیزی، که خود شاهد آن در حواشی تمام احزاب از جمله حزب محافظه‌کار هستند.

یک نمونه‌اش مایکل سگالوف است، سردبیر خبری مجله‌ی هاک، که ویژه‌ی هنر و سیاست است.

سگالوف که یهودی است، در سپتامبر در مقاله‌ای در ایندیپندنت نوشت «از انتخاب کوربین به رهبری حزب، نمایندگانی که مایل به ریاست وی نبودند، گروه‌های کارزار و روزنامه‌نگارها تلاش شدیدی کرده‌اند که از او و جنبش چهره‌ی یهودی‌ستیز ترسیم کنند، اگرچه می‌دانسته‌اند که در واقع چنین نیست. »

به طور قطع، حزب کارگر تنها حزب بریتانیا نیست که اعضای ارشد‌ش ذهنیتی علیه یهودیان و اسرائیل دارد.

دیوید وارد، از نمایندگان مجلس حزب لیبرال دموکرات، برای ابراز تمایل به تماشای راکت‌هایی که به تل‌آویو اصابت می‌کنند و به خاطر اتهام به «یهودها» به «آزار فلسطینیان» مورد انتقاد قرار گرفت.

لسلی برگمان، رئیس پیشین اتحاد اروپا، شاخه‌ی یهودیت پیشرو، به تلگرام یهود گفت که اما لیبرال دموکرات‌ها با این گونه سیاستمداران «برخوردی محکم و قاطع» کرده‌اند.

وی گفت «کم‌کاری کوربین و کوتاهی از برخورد قاطع در حزبی در یک کشور دموکراتیک غربی با یهودی‌ستیزی آشکار در میان اعضای حزب خود، انکارناپذیر است».

2- جنبش کارگران یهودی، زیرشاخه‌ی حزب کارگر، به طور رسمی در ۱۹۲۰ ثبت شد، بیست سال پس از ثبت خود حزب. بنا به اظهار کریستین کولت و استفان برد، نویسندگان کتاب «یهودیان، کار، و چپ از ۱۹۱۸ تا ۴۸»‌ که در سال ۲۰۰۰ منتشر این اولین اقلیت غیرمسیحی بود که در حزب تشکیل شد».

3- حزب کارگر که حزب برگزیده‌ی یهودیان از جمله مهاجران فقیر اروپای شرقی بود، با اتخاذ موضع روزافزون انتقادی علیه اسرائيل، بخشی از محبوبیت خود را به حزب محافظه‌کار باخت، که این خود بخشی از تغییر تمایل غرب نسبت به اسرائيل از احزاب چپ میانه‌رو به احزاب راست بود.
اما در ۲۰۱۰ هنگامی که ریاست حزب با اد میلیباند بود که یهودی است، حزب کارگر همچنان در میان یهودیان از حزب محافظه‌کار (۳۱٪ به ۳۰٪)‌ جلو بود.

متن کامل را در لینک زیر مطالعه کنید
http://www.timesofisrael.com/5-reasons-some-british-jews-support-labour-despite-charges-of-anti-semitism/