رئیس تیم کارشناسی هسته ای رژیم ایران، در واکنش به انتشار خبری مبنی بر اینکه «متن برجام ١٤ ماه قبل از توافق توسط آمریکایی‌ها نوشته شده بود»، این موضوع را تکذیب کرد.

گفتنی است؛ انديشکده گروه بين المللي بحران طی گزارشی اعلام کرده که متن برجام سال ها پيش از سوي وزارت امور خارجه آمريکا نوشته شده بود و دو سال مذاکرات شبانه روزي مذاکرات هسته اي ژنو و وين فقط نمايشي براي گول زدن افکار عمومي بود و اينکه رژیم ايران هم اين متن از قبل تهيه شده را کاملا پذيرفته بود.

به گزارش ایسنا، حمید بعیدی‌نژاد، طی یادداشتی در پاسخ به گزارش «گروه بین‌المللی بحران» نوشت: «با حصول تفاهم ژنو و آغاز مذاکرات هسته ای برجام، بسیاری از موسسات تخصصی بین المللی، کار بر روی پیشبرد توافق هسته ای میان ایران و کشورهای پنج بعلاوه یک را آغاز کردند، که از جمله این موسسات «گروه بین المللی بحران» بود که با تمرکز جدی بر روی مباحث هسته ای ایران تلاش داشت پیشنهاداتِ به زعم خود سازنده و مبتکرانه ای برای حل و فصل مباحث مورد اختلاف میان ایران و دیگر اعضا ارائه نماید.»

عضو ارشد تیم اتمی ایران در مذاکرات هسته ای با جامعه جهانی، اذعان داشت که گروه بحران نتیجه بررسی های خود را در ۹ ماه مه ۲۰۱۴ یعنی چند ماه پس از آغاز مذاکرات هسته ای وین منتشر نمود، که حاوی سه صفحه و نیم پیشنهادهای مشخص بود و گفت: «محورهای این پیشنهاد در دو بخش تعهدات هسته ای و بعد بحث رفع تحریم‌ها» بود، که چنین می باشد:

الف- بحث تعهدات هسته‌ای:
به طور اصولی توافق پیرامون چارچوب تعهدات ایران در خصوص غنی سازی فقط شامل تعداد سانتریفیوژ نمی‌باشد بلکه چند محور عمده را شامل میشود که ما تصویر کامل را وقتی می‌توانیم ارزیابی کنیم که این محورها در کنار هم قرار گیرند. اجزای مهم و اصلی در تعیین نوع رهیافت توافق پیرامون غنی سازی برنامه هسته ای ایران را این عناصر تشکیل می‌دهند:

١- تعداد سانتریفیوژ
٢- ابعاد برنامه تحقیق و توسعه
٣- حجم ذخایر اورانیوم غنی شده در تاسیسات
٤- مجموعه اقدامات بازرسی و نظارت بر برنامه هسته‌ای
٥- تعیین وضعیت سایت فردو
٦- اقدامات شفافیت در دیگر عرصه ها شامل بحث ممنوعیت آزمایشات هسته ای و بحث موشک‌های بالستیک

مقام ارشد اتمی ایران در ادامه، پیرامون توصیه های گروه بحران برای حصول توافق هسته ای نوشته که گروه مذکور به طور خاص این توصیه ها را به ایران و کشورهای مذاکره کننده ارائه کرده است:

١- تعداد کل سانتریفیوژهای ایران به ۶۴۰۰ سانتریفیوژ کاهش یابد و مازاد این تعداد سانتریفیوژ در نطنز و فردو به سالن B در نطنز انبار شود.
٢- حداکثر ظرفیت ماشینی که ایران می‌تواند در سالن تحقیق و توسعه نطنز روی آن کار کند پنج “سو” باشد و این یعنی برنامه تحقیق و توسعه ایران نهایتا به ماشینهای موجود محدود شود و ایران روی هیچ ماشین جدیدی از جمله IR۸ کار تحقیق و توسعه را انجام ندهد.
٣- در خصوص حجم ذخایر غنی‌سازی، ایران سیاست غنی‌سازی صفر را بپذیرد یعنی قبل از اجرای توافق، ایران تمامی ذخایر اورانیوم خود را مصرف کامل کرده یا به میله های سوخت تبدیل کند و حجم ذخایر خود را به صفر برساند. این یعنی ایران هیچگاه اورانیوم غنی شده ذخیره نکند و تمامی نیازهای خود را از دیگران تامین کند.
٤- ایران ضمن اجرای مقررات پروتکل الحاقی، هر گونه اقدامات لازم نظارتی فراتر از پروتکل الحاقی را برای نظارت بر تاسیسات تولیدی، تبدیلی و معادن خود بپذیرد.
٥- ایران سایت فردو را به مرکزی برای تحقیقات هسته ای تبدیل کند؛ مرکزی که فاقد ماشینهای سانتریفیوژ باشد مگر برای تست تنها یک ماشین در شرایط خاص
٦- پنج تا هفت سال پس از اجرای تعهدات هسته ای، ایران تعهد نماید که اول به معاهده ممنوعیت آزمایشات هسته ای و سپس به سند بین المللی کردارنامه موشکهای بالستیک لاهه می پیوندد. ایران همچنین باید تمامی قوانین و مقررات نقل و انتقال فناوری‌های هسته ای مصوب کشورهای غرب را بپذیرد.

بدیعی نژاد، عضو تیم اتمی رژیم ایران، در بخشی دیگر از یادداشت خود، «مفاد تعهدات نهایی مندرج در برجام» را چنین آورده است:

١- تعداد سانتریفیوژهای نطنز ۵۰۶۰ بوده و مازاد این تعداد برای استفاده‌های بعدی در سالن B در نطنز نگهداری می‌شوند.
٢- ایران تحقیق و توسعه روی تمامی ماشینهای خود از جمله IR۸ را ادامه داده و بعد از یک دوره ۱۰ ساله آنها را به مرحله تولید می رساند.
٣- ایران در هر شرایطی قادر خواهد بود ۳۰۰ کیلوگرم اورانیوم غنی شده را در تاسیسات هسته ای خود ذخیره داشته باشد.
٤- تعهدات ایران در خصوص برنامه های بازرسی و نظارتی آژانس در حد پروتکل الحاقی بوده و ایران اقدامی فراتر از پروتکل الحاقی را بعنوان یک کشور استثناء نمی پذیرد.
٥- برای تضمین برنامه غنی سازی، ایران ۱۰۴۰ سانتریفیوژ را در سایت فردو حفظ می کند. همچنین ایران برنامه تولید مواد هسته ای پایدار با استفاده از سانتریفیوژ را در سایت فردو راه اندازی خواهد نمود.
٦- ایران هیچ اقدامی فراتر در خصوص تعهد به پیوستن به معاهده ممنوعیت آزمایشات هسته ای و محدودیتهای موشکی را نمی پذیرد.

«نپذیرفتیم»
عضو تیم مذاکره کننده اتمی ایران، در ادامه مدعی شد که «از میان شش محور کلیدی برنامه غنی سازی، گروه بحران فقط حاضر شده است در تعداد سانتریفیوژها پیشنهاد منصفانه ای به مذاکره کنندگان تفاهم هسته ای ارائه نماید اما در باقی پنج محور باقیمانده پیشنهاداتی مطرح کرده است که هیچ یک از آنها به هیچ وجه برای ایران قابل قبول نبوده است.»

ب- بحث لغو تحریم‌های یکجانبه و چند جانبه

توصیه های این گروه پیرامون لغو تحریمهای بین المللی، مالی و اقتصادی بدین شرح است:

– کشورها رفع تحریم‌های تفاهم ژنو را ادامه دهند و نیمی از عایدات نفت ایران را از طریق اقساط ماهانه آزاد کنند.

– به تدریج صادرات نفت ایران به اروپا از سر گرفته شود.

– تجارت و فروش اقلام انسانی به ایران افزایش یابد.

– پنج تا هفت سال بعد از اجرای توافقات قبلی کشورها به تدریج سهم پنجاه درصدی آزادسازی درآمدهای ایران را افزایش دهند و به تدریج اجازه افزایش سرمایه‌گذاری در صنعت پتروشیمی ایران صادر شود.

– در مرحله سوم یعنی هشت تا ۱۰ سال بعد از اجرای موفق مرحله دوم، به تدریج تحریم‌ها در حوزه گازی برداشته شود و بعد اقداماتی برای لغو تحریمها در حوزه نفتی صورت گیرند.

«نتیجه»
بدیعی نژاد، در ادامه واکنش به گزارش اخیر گروه بحران، آورده که زیربنای توصیه‌های این گروه بر این فرض استوار است که تحریم‌های ایران تا سال‌های طولانی حفظ می‌شوند و ۱۰سال بطول می انجامد که کشورها تحریمهای نفت و گاز ایران را آن هم مشروط به پذیرش تعهدات دیگر از جمله تعهدات موشکی ایران برمی‌دارند.

وی مدعی شد: «برجام ضمن لغو تمامی قطعنامه‌های شورای امنیت و شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی، تمامی کشورها را متعهد می‌کند که تمامی تحریمهای مالی، بانکی، اقتصادی، انرژی شامل نفت و گاز و همچنین تحریمهای حمل و نقل شامل کشتیرانی و هواپیمایی و غیره و غیره را در همان روز اول اجرای برجام لغو کند.»