با نمایش دستاوردهای اسرائیل، تشریح آن که چگونه دشمنان را شکست خواهد داد، نخست وزیر اسرائیل بی‌رقیب بودن خود را اثبات می‌کند. اما سرنوشت او در کف فریاد‌های تشویق ۱۸۰۰۰ حامی در واشنگتن نیست.

واشنگتن – در سخنرانی‌ خود در آیپک که اندکی بیش از نیم‌ساعت به طول انجامید، بنیامین نتانیاهو نخست وزیر تمامی مهارت‌های خود در ایراد خطابه‌های عمومی که در بین عموم محبوبیت دارد را در نمایشی شجیع روی صحنه برد تا نشان دهد آنجا که پای مدیحه‌سرایی از ارزش‌های اخلاقی اسرائیلی در میان باشد، او مطلقا رقیب ندارد. این نمایش درخشان همچنین تأکیدی بود بر آرزوی قلبی وی در تصریح آن که وی تنها گزینه‌ی ممکن در هدایت اسرائیل به رشد هرچه بیشتر اقتصادی، کسب مقبولیت دیپلماتیک در عرصه‌ی جهانی، و امنیت درازمدت است.

لازم به ذکر نیست که هیچ اشاره‌ای به مشکلات حقوقی که در کشور در انتظار وی است، مشاهده نشد. البته، در میان ۱۸۰۰۰ کنشگری که حامی پرشور اسرائیل‌اند، کسی چشم‌انتظار چنین اشاره‌ای نبود.

نخست وزیر اسرائیل برای هیچ کس شکی باقی نگذاشت که وی مصمم است همچنان زمام اسرائیل را برای مدت‌های مدید در دست داشته باشد. هنگامی که بحث تلاش‌های دامنه‌دار ایران در استقرار حضور دائمی در سوریه و لبنان، به منظور هدف‌گیری اسرائیل مطرح شد، نتانیاهو وعده داد «نخواهم گذاشت چنین اتفاقی بیفتد» – یعنی یک تعهد شخصی.

و با هر اوه، تشویق، و کف‌زدنی که در مقابل اظهارات مطمئن و امیدبخش وی از توانایی‌های اسرائیل ابراز می‌شد، تأییدی بود بر آن که برای بخش اعظم جمعیت کلماتی مانند «بنیامین نتانیاهو» و «نخست وزیر اسرائیل» مشابه‌اند و می‌بایست چنین بمانند.

صدای زنی از میان جمعیت که در بخشی از سخنرانی فریاد زد «دوستت داریم بی‌بی»، هر گونه شبهه‌ای را از میان برداشت. نتانیاهو در پاسخ گفت «لطف دارید. من‌ هم دوستتان دارم»، درست مانند پاسخ نیکی هیلی سفیر ایالات متحده در سازمان ملل به ابراز محبتی مشابه در شب قبل از آن. با این تفاوت که نتانیاهو آنقدر حضور ذهن داشت که به آرامی بپرسد «کی اینو راه انداخت؟»

سفیر هیلی نیز سخنران ماهری است، و به‌ويژه در آیپک بسیار محبوب است زیرا در مقابل سال‌ها تبعیضات اسرائیل‌ستیز، اکنون رویکردی پرزور را علیه چنین سیاستی هدایت می‌کند. در کنفرانس سال گذشته، ستاره‌ی بی‌رقیب مراسم بود، و در مراسم دوشنبه غروب نیز با بازخوردهای بسیار پرشور روبرو شد. اما اجرای نتانیاهو در ابعادی بسیار باشکوه‌تر عرضه شد و استقبال از او نیز در ابعادی دیگرگونه بود.

هیچ‌کس تعجبی نمی‌کرد که او سخنرانی خود را با اشاره به ملاقات دوشنبه‌ی خود با پرزیدنت دونالد ترامپ رئیس جمهور ایالات متحده آغاز کرد. حضار در سالن که همه آمریکایی‌های حامی اسرائیل‌اند همیشه از این که بیاد بیاورند درهای کاخ سفید اکنون به روی نخست وزیر اسرائیل گشوده است، شاد می‌شوند. وی همچنین در آغاز سخنرانی اشاره‌ای قابل پیش‌بینی و بامزه به حضور هزاران دانشجویی کرد که «از کلاس‌هاشان زدند تا اینجا باشند» و بهشان گفت اگر بخواهند برگه‌ی غیبت برای معلم‌شان ببرند، می‌توانند بعد از مراسم او را ببینند.

اما شمار کمی انتظار داشتند نتانیاهو به فیلم وسترن کلینت ایستوود، «خوب، بد، زشت» اشاره کند و تمامی سخنرانی خود را پیرامون نام این فیلم بنا نماید. «خوب، بد، زیبا». البته که خوب، عجایب اسرائیل است؛ بد، دشمنان‌اش – به‌خصوص ایران؛ و زیبا، اتحاد «جاودانه» میان اسرائیل و ایالات متحده‌ی آمریکا.

نتانیاهو اخیرا سخنرانی‌های مشابهی نیز در فوروم‌های گوناگون – از جمله در مراسم بزرگ عمومی و گروه‌های کوچکی که وی به دفتر نخست وزیر دعوت می‌کند، ایراد کرده است. این شامل اسلاید‌ شو برای عرضه‌ی موضوعات کلیدی، مانند نوآوری‌های اسرائیل، اقتصاد شکوفا، گسترش حلقه‌ی حامیان کشور یهود در جهان، و رشد ارضی سریع ایران می‌شود.

اما در کان‌ونشن سنتر واشنگتن، بر روی پرده‌های عظیم، تأثیر آن بسیار قدرتمند بود. و نتانیاهو هوشمندانه با ترک تریبون خود در مرکز صحنه، و گام برداشتن دورتادور و از این سو به آن سوی صحنه، این تأثیر را از ابتدا چندین برابر کرد. با اشاره به آن که در این حرکت ممکن است مراعات‌های امنیتی نیز دخیل باشد، نتانیاهو اول به مخاطبان مشتاق خود گفت که مایل نیست پشت تریبون بایستد، و سپس، انگار فی‌البداهه تصمیم گرفته باشد، اعلام کرد «هر چه باداباد، بالاخره نخست وزیرم من»، و راه افتاد جلو آمد و نزدیک‌تر به جمعیت ایستاد. و در پی آن، تشویقی پرشور.

متن کامل را در لینک زیر مطالعه کنید
https://www.timesofisrael.com/with-inspiring-performance-at-aipac-netanyahu-seeks-to-show-hes-indispensable/