با تمسخر سازمان ملل، افتخار به حلقه‌ی فزاینده‌ی دوستان اسرائيل، دست انداختن به دامن ایرانی‌ها از روی کله‌ی رژیم، نخست وزیر به گونه‌ی رهبری سخن گفت که احساس می‌کند در نهایت، نوبتی هم باشد نوبت اوست‌.

بنیامین نتانیاهو نخست وزیر از چهره‌های با‌ پیشینه‌ی مجامع عمومی سازمان ملل است، سخنران قابلی است، و تیم‌اش ساعات بیشمار و تلاش وافر صرف تنظیم حضور سالانه‌ی او روی سکوی بین‌المللی می‌کنند. بر خلاف برخی از نخست وزیران پیش از خود، انگلیسی او سلیس و بی‌نقص است. هیچ وقت تپق نمی‌زند. هرگز چیدمان عبارت‌هایی که به دقت پرداخته شده‌اند را به هم نمی‌ریزد.

روز سه‌شنبه در هفتاد و دومین نشست مجمع عمومی هم به همین صورت بود. این بار، اما، تفاوت در اطمینان خاطر وی بود.

هیچ وقت کمبود اعتماد به نفس نداشت. اما نتانیاهو این بار به عنوان یک غریبه‌ی بیرون از گود که به تاریخچه‌ی تبعیضات علیه اسرائيل در سازمان ملل معترض است، سخن نگفت، و به عنوان کسی که دوستی ندارد و هدف خشونت‌های منطقه است سخن نگفت، و با صدای تنهای تلخی که از انکار همتایان در خوانش شرایط کنونی بر اساس بینش خود، در خشم است، سخن نگفت. نتانیاهو با اطمینانی سرشار، شایسته‌ی رهبران ملی، که باور دارند ورق تاریخ اکنون به نفع آنان و کشورشان برمی‌گشته است، سخن گفت.

یکی از عوامل کلیدی اعتماد به نفسی که افزایشی چشمگیر داشت، البته، تغییر ریاست جمهوری ایالات متحده از نشست پیشین است. در جایی که پرزیدنت باراک اوباما قرارداد هسته‌ای ایران را به صدر نشاند، به نتانیاهو، برخلاف میل وی برای مصالحه با فلسطینیان فشار آورد، و به قطعنامه‌ای بسیار ناخوشایند در شورای امنیت سازمان ملل رأی داد، پرزیدنت دونالد ترامپ، با هراس وی از قرارداد هسته‌ای در توافق است، هیچ درخواست علنی از نتانیاهو در مورد فلسطینیان نکرده، و مصمم است که تبعیضات اسرائیل‌ستیز سازمان ملل را اصلاح کند.

یکی دیگر از دلایل حق‌بجانبی آشکار نخست وزیر، همچنان که خودش به صراحت در سخنرانی گفت، این واقعیت ساده است که او دوستان تازه‌ی زیادی در میان کشورهای جهان یافته است که به تدریج درک می‌کنند اسرائيل دارای چه قدرت عظیمی در اموری که برای رفاه کشورهای ایشان اهمیت دارد، شده است – نوآوری، پیشرفت‌های فناوری، اطلاعاتی، مبارزه با تروریسم، و غیره.

پس از سفر ترامپ به اسرائیل در ماه مه، که برای یک رئیس جمهور تازه به قدرت رسیده خیلی زود بود، بازدید مودی، نخست وزیر هند در ماه ژوئیه، نور علی نور بود، و درست شب پیش از سخنرانی، توافق عبدالفتاح السیسی رئیس جمهور مصر به اولین دیداری علنی با او، که ابراز اشکار و کمیاب به رسمیت شناختن همکاری اسرائیل و عرب‌ است، به همراه عکس‌های خندان این دو، سند محکمی است از اطمینان به زبان‌آمده‌ی نتانیاهو که بقیه‌ی بخش‌های منطقه هم به تدریج به کشور یهودی روی خوش نشان خواهند داد.

این نتانیاهوی مغرور و بسیار مطمئن توانست به تاریخچه‌ی اخیر مسخره‌ بازی‌های سازمان ملل در رابطه با اسرائيل بخندد – از سازمان بهداشت جهانی گرفته تا یونسکو. پرسید «آیا به اسرائيل که می‌رسد، حدی برای مسخره‌بازی‌های سازمان ملل قائل نشده‌اند؟» «به نظر می‌رسد، نشده‌اند…‌».

و به ترتیب نخست وزیر ‌توانست دست به تمسخر قرارداد محبوب اوباما بزند، اصرار کند که یا درست‌اش کنند یا کلک‌اش را بکنند، و فرمول درست‌ کردن‌اش را هم بدهد – از جمله بازرسی‌های سخت‌تر، مجازات در برابر هر خطا، و، مهم‌تر از همه، حذف ماده‌ی غروب [سان‌ست کلاوز] که اساس قرارداد است. شکی نیست که وی این ایده را روز پیش از این با پرزدینت ترامپ که حداقل در حرف، پذیرای سخن است، مطرح کرده است.

و این گونه بود که نخست وزیر توانست برگ جسورترین برگ بازی خود را زمین بزند – دست به دامن مردم ایران زدن درست از روی کله‌ی ولی فقیه دیکتاتورشان، و با آن فارسی دست و پا شکسته. آیت الله خامنه‌ای و رژیم‌اش همیشه و همیشه خواهان و امیدوار نابودی اسرائیل بوده‌اند. در ضربه‌ای متقابل، در «پیام امروز به مردم ایران»، نتانیاهو به روشنی سقوط آیت‌الله‌ها را پیش‌بینی کرد و به مردم سرکوب‌شده‌ی این کشور گفت «دوستان ایرانی من، یک روز می‌رسد که شما از این رژیم شیطانی که مایه‌ی هراس و آزار شماست رها خواهید شد».

متن کامل را در لینک زیر مطالعه کنید
https://www.timesofisrael.com/with-us-president-in-his-corner-netanyahu-brings-new-swagger-to-his-un-address/