نخست‌وزیر اسرائیل می‌گوید قطعنامه‌ی ۲۳۳۴ «کاه بود، و کمر شتر را شکست»؛ یک سوگیری ضد-اسرائیلی بود که در نحوه‌ی برخورد اجتماع بین‌الملل با اسرائیل تحول اساسی به راه خواهد انداخت. اما دولت ترامپ که عامل احتمالی وی برای تغییر است سه هفته با قدرت فاصله دارد و در این بین اتفاقات بدی می‌تواند روی دهد.

بنیامین نتانیاهو دارد جنگی دیپلماتیک علیه جهان و از همه مهم‌تر علیه تنها متحد اساسی خود راه می‌اندازد. ما شبیه این مورد را در گذشته سراغ نداریم. چنین کاری دوست تازه‌ای نصیب اسرائیل نخواهد کرد.

اسرائیل در اجلاس عمومی سازمان ملل فقط یک رأی دارد، و در شورای امنیت سازمان ملل نیز از حق وتو برخوردار نیست. اسرائیل، با رأی‌گیری روز جمعه‌ی شورای امنیت که خواستار پایان‌یافتن همه‌ی شهرک‌سازی‌ها شده و اراضی اشغال‌شده‌ی اردن در جنگ ۱۹۶۷ (که شامل تپه‌ی معبد مقدس و دیوار غربی می‌شود) را «اراضی اشغالی فلسطینی» دانسته، نابود شد. امید نخست‌وزیر این است که با هر جان‌کندنی که شده، با تمنا و تهدید و بایکوت، از دولت اوباما شکست دیپلماتیک دیگری نخورد. در افق فکری او اما دولت دونالد ترامپ دارد نزدیک می‌شود. از نظر نتانیاهو، این دولت زودتر از این نمی‌توانست برسد.

تأکید علنی و مکرر نتانیاهو این است که باراک اوباما، رئیس‌جمهور ایالات متحده، بانی دسیسه‌ای بوده برای تحقیرکردن و تنهاگذاشتن اسرائیل در شورای امنیت. رئیس‌جمهوری که به‌تازگی بزرگ‌ترین بسته‌ی کمک‌های نظامی کشورش به اسرائیل را امضا کرده، چرا چنین کاری می‌کند؟ اگر از نخست‌وزیر بپرسی خواهد گفت، چون اوباما اساسا با کشور یهودی بر سر خصومت است. نتانیاهو (هنوز) این را صریحا بیان نکرده است. اما تصمیم روز جمعه‌ی اوباما به دادن رأی ممتنع، و بنابراین تسهیل‌تصویب‌قطع‌نامه‌ی ۲۳۳۴، را با اقدام مشابه پرزیدنت جیمی کارتر در سال ۱۹۸۰ در شورای امنیت مساوی گرفته و اشاره کرده که کارتر «با اسرائیل شدیدا دشمن است».

ما احتمالا خیلی زود و به‌قطع درخواهیم یافت که آیا اوباما، همان‌طور که نتانیاهو ادعا کرده، این «شبیخون» را برنامه‌ریزی کرده بوده یا نه. گفته شده که جان کری، وزیر خارجه، در اظهارات اوایل ماه جاری خود در اجلاس سابان در را برای رأی ممتنع ایالات متحده باز گذاشت: کری گفت «کشورهای زیادی اکنون از طرح قطعنامه‌هایی در سازمان ملل حرف می‌زنند. اگر قطعنامه جانبدارانه و نامنصفانه باشد و درصدد مشروعیت‌زدایی از اسرائیل باشد، ما با آن مخالفت خواهیم کرد. معلوم است که مخالفت خواهیم کرد. همیشه کرده‌ایم. اما اکنون وضعیت دارد پیچیده‌تر می‌شود …».

دولت، بر خلاف جان کری، و از زبان بن رودز (معاون مشاور امنیت ملی) اما تأکید می‌کند که «ما این قطعنامه را ننوشتیم؛ ما این قطعنامه را ارائه نکردیم. ما وقتی درباره‌ی آن تصمیم گرفتیم که به رأی‌گذاشته شد».

با این همه، تردید اندکی می‌رود که همین حرکت‌های اخیر نتانیاهو بوده‌است که احتمال رأی ممتنع (تصمیم بی‌سابقه‌ی اوباما که باعث شد تصویب قطعنامه‌ی ضد-اسرائیلی در شورای امنیت ممکن شود) را بالاتر برد.

سامانتا پاور، سفیر ایالات متحده در سازمان ملل، در سخنرانی خود پس از رأی‌گیری، از بیانات اخیر نتانیاهو نقل‌قول آورد که دولت اسرائیل «بیش از هر دوره‌ی دیگری در تاریخ اسرائیل، به شهرک‌سازی پایبند است». وی مخصوصا به اقدامات اخیر کنست برای قانونی‌ساختن چندین پایگاه مرزی در کرانه‌ی باختری (لایحه‌ای که دادستان خود اسرائیل آن را خلاف قوانین بین‌الملل دانسته و خود نتانیاهو نیز پیش‌تر با آن مخالف بود) اشاره کرد.

افزون بر آن، نتانیاهو یک روز قبل از آن جمعه‌ی سرنوشت‌ساز و در حرکتی خارق‌العاده، به ترامپی که هنوز رئیس‌جمهور نشده التماس کرد تا پادرمیانی کند و قطعنامه‌ی مذکور را خنثی سازد. اگر اوباما بر حسب اتفاق تا الان مردد بود، با شنیدن این خبر که رئیس‌جمهور منتخبی که اوباما دست‌اش انداخته و این‌چنین از نامزدی رقیب وی (هیلاری کلینتون) حمایت کرده، پیش از موعد پا در کفش اوباما کرده، احتمالا تمام تردیدها را از ذهن خود پاک کرده است.

اورشلیم چه کسی؟
بخشی از خشم نتانیاهو، منطقی است. کل اجتماع بین‌الملل اقدام به شهرک‌سازی را، مثل همیشه، رد کرده؛ جای تعجب نیست. اما وقتی پای اورشلیم به وسط می‌آید، بخش اعظم جامعه‌ی بین‌الملل دست‌کم می‌بایست همبستگی خود را با کشور یهودی نشان می‌دادند. قابل درک است که نتانیاهو از این ناراحت باشد که ۱۲ کشور عضو شورای امنیت (که اسرائیل با آن‌ها روابط دیپلماتیک دارد) به نفع قطعنامه‌ای رأی دادند که تمام بخش‌های اشغال‌شده‌ی اورشلیم در جنگ ۱۹۶۷ توسط اسرائیل را «اراضی اشغالی فلسطینی» دانسته و ایالات متحده نیز اجازه‌ی تصویب‌آن را داده است.

متن کامل خبر را در لینک زیر مشاهده کنید:
http://www.timesofisrael.com/netanyahu-goes-to-war-with-the-world/