کمتر از سه روز. به نظر می‌رسد که این تنها فرصت زمانی است که اسرائیل برای حل آشوبی که در تپه‌ی معبد مقدس برخاسته، در دست دارد.

اگر تا جمعه، که هزاران تن از زائران مسلمان برای نماز جمعه به بخش باستانی اورشلیم می‌آیند، حل و فصل نشود، می‌بایست آماده‌ی بروز خشونت‌هایی بسیار شدیدتر از آنچه در روزهای پیش روی داد، باشیم.

البته که چنین موقعیتی آدم را به خشم می‌آورد. اما با به زبان آوردنش چیزی حل نمی‌شود.

وحشتناک است که در بخش‌هایی از جهان اسلام، اسرائیل را به خاطر نصب دستگاه‌های بازرسی فلزیاب در مقابل مقدس‌ترین زیارتگاه یهودیان جهان و سومین مکان مقدس مسلمانان، محکوم کرده‌اند. یعنی به امنیت این مکان، علاقه ندارند؟

وحشتناک است که بسیاری از آنها که اسرائیل را ظاهرا برای «تغییر وضع موجود» تپه‌ی معبد مقدس/مسجد الاقصا محکوم می‌کنند هیچ اشاره‌ای به حمله‌ی مرگباری که زیارتگاه را به خون آلود، و منجر به نصب دستگاه‌های بازرسی فلزیاب شد نمی‌کنند: روز جمعه، سه مسلمان – عرب اسرائیلی مسلمان – از داخل مجتمع بیرون آمدند، تفنگ‌هاشان را بیرون کشیدند و دو مأمور پلیس مرزی که درست بیرون مجتمع به نگهبانی ایستاده بودند را به ضرب گلوله کشتند.

این دو قربانی، از قضا، دروزی بودند – از قبایل یکتاپرست عرب زبان که بسیاری از آموزه‌های دینی‌شان مشابهت با اسلام دارد. به عبارتی لخت و پوست‌ کنده، می‌توان گفت عرب‌ها، عرب‌ها را در زیارتگاه کشتند و یهودی‌ها تلاش می‌کنند که از تکرار واقعه جلوگیری کنند، و جهان عرب از یهودی‌ها به این خاطر به خشم آمده است. (همانطور که در فیلم زیر می‌توانید ببینید، وقتی که مردان مسلح می‌رسند، یکی از قربانی‌ها پشت‌اش به مجتمع است؛ او آنجا ایستاده بود تا از آنها در مقابل حمله‌ی بیرونی حفظ کند).

وحشتناک است که اردن، که کنترل بخش باستانی اورشلیم را پیش از آن که در ۱۹۶۷ به تصرف اسرائیل در آید، در دست داشت، و با اجازه‌ی اسرائیل به مدیریت محل از طریق بنیاد مذهبی وقف همچنان ادامه داده است، پیشگام انتقاد‌ عمومی علیه اسرائیل بوده است. مسلم است که اردن می‌باید پیشگام دعوت به محافظت و مراقبت‌های بیشتر از زیارتگاه باشد. مسلم است که اردن می‌بایست به خاطر مخالفت‌های پیشین با نصب دوربین‌های امنیتی در چندین نقطه از مجتمع، که اسرائیل به نصب آن اصرار داشت و ممکن بود مانع از بروز تهاجم روز جمعه شود، پوزش بخواهد.

وحشتناک است که نصب دستگاه‌های بازرسی فلزیاب بیرون مجتمع به اشتباه به عنوان تغییر وضع موجود پسا۱۹۶۸ معرفی شده است، در حالی که از آن ۱۹۶۷ تا کنون، اسرائیل همیشه مسؤولیت امنیت عمومی زیارتگاه را به عهده گرفته و رویداد روز جمعه ضرورت مراقبت‌های امنیتی بیشتر را ثابت می‌کند.

وحشتناک است که دستگاه‌های بازرسی فلزیاب در شرایطی غیرقابل قبول عنوان می‌شوند که تمام زیارتگاه‌ها و اماکن مقدس سراسر جهان دقیقا به همین شکل، و دقیقا به خاطر جلوگیری از چنین اتفاق‌هایی، تحت مراقبت هستند. در تمام اماکن مقدس کلیدی اسلامی، از جمله در مدینه و مکه، مراقبت‌های امنیتی شدید رعایت می‌شود. مراقبت‌های امنیتی شدید، از جمله دستگاه‌های بازرسی فلزیاب دورتادور بازارچه‌ی دیوار ندبه، درست زیر تپه‌ی معبد مقدس، از سوی اسرائیل شامل تمام یهودی‌ها و غیریهودی‌هایی که به محل وارد می‌شوند، می‌شود. مدت‌هاست که بر سر دروازه‌ی مغربی تپه‌ی معبد مقدس، تنها ورودی غیریهودیان، دستگاه‌های بازرسی فلزیاب نصب است.
بسیار وحشتناک است که پس از بازگشایی مجتمع در روز یکشنبه از سوی اسرائیل، دو روز پس از بازرسی‌های امنیتی در پی حمله‌ی مرگبار روز جمعه، مقامات رسمی وقف اقدام به بایکوت اماکن مقدس خود کرده‌اند، و اصرار دارند تا زمانی که دستگاه‌های بازرسی فلزیاب برچیده نشود، زائران وارد مسجد الاقصا نشوند. متولیان سومین مکان مقدس مسلمانان، ظاهرا، بیش از آنکه‌ به حق نماز گزاردن در الاقصا اهمیت دهند، به تن ندادن به مراقبت‌های امنیتی یهودیان در محل اهمیت می‌دهند.

با وجود این، گفتن این‌ها همه چیزی را عوض نمی‌کند. مسلما این واقعیت را هم عوض نمی‌کند که اگر تدبیری اندیشیده نشود، جمعه قیامت خواهد شد.

یک پیشنهاد. آیا با یک دیالوگ موافقید؟

چطور است اگر مقامات اسرائیلی با مقامات اردنی وارد مذاکره شوند و پیشاپیش چاره‌ای بیندیشند و از مکالمه‌ی تلفنی بنیامین نتانیاهو نخست وزیر با شاه عبدالله بلافاصله پس از تهاجم تروریستی روز جمعه نیز استفاده‌ی بهینه کنند؟ البته امکان این هست که چنین گفتگوهایی هم اکنون در جریان باشد. و اگرچه هنوز سخت است حدس بزنیم چه راه حل مناسبی یافت خواهد شد – اسرائیل قرار ندارد دستگاه‌های بازرسی فلزیاب را برچیند، و وقف نیز به نظر نمی‌آید از اصرار در منع زائران مسلمان به عبور از مقابل دستگاه‌ها دست بردارد – از روز روشن‌تر است که هیچ راه‌حلی یافت نخواهد شد مگر آن که مردم عقل‌هاشان را روی هم بگذارند و چاره‌اندیشی کنند. نتانیاهو به روابط گرم با عبدالله که کنترل کامل وقف در دست او است، و همو که تهاجم روز جمعه را محکوم کرد (گرچه اصرار داشت که مجتمع بازگشایی شود) می‌بالد. وقتی در پی حفظ و بازگرداندن آرامش به محل هستید، این خود می‌تواند شروع مناسبی باشد.

می‌توان پرسید که اصلا چرا اسرائیل می‌بایست با هیچ‌کسی در خصوص تدارکات حیاتی امنیتی در مکانی که موقعیت آن، بیش از پیش، به طرز وحشتناکی به خطر افتاده است، مذاکره کند؟‌ هر چه نباشد، اسرائیل مدعی حاکمیت بر شهر قدیم است، و با وجود این از عبادت یهودیان در تپه‌ی معبد مقدس ممانعت می‌کند، و به ادامه‌ی اداره‌ی آن از سوی مسلمانان رضایت داده است.

جواب همین جاست. اسرائیل در ۱۹۶۷ تصمیم گرفت که از حق حاکمیت خود بر تپه‌ی معبد مقدس استفاده نکند زیرا می‌خواست از وقوع جنگ مقدس با جهان اسلام بر سر این مکان، که به این شدت حساسیت‌برانگیز است، جلوگیری کند.

اکنون، هر امتیازی که اسرائیل برای حل آشوب‌ کنونی بدهد، با از خودگذشتگی عظیم نیم قرن پیش، که ملت رستاخیز یافته‌ی یهود، با شکست دشمنانی که علیه‌اش جنگ افروخته بودند و آزادسازی مقدس‌ترین زیارتگاه دینی خود، حقوق مذهبی خود را به نمایندگان دشمنان شکست‌خورده‌ی خود بخشید، قابل مقایسه نخواهد بود،.

متن کامل را در لینک زیر مطالعه کنید
http://www.timesofisrael.com/on-temple-mount-israel-long-since-made-its-fundamental-compromise/