در گفتگو با تایمز اسرائيل، هرکول عبری از کشور خود، تیم خود، و خانواده‌ی رو به ازدیاد خود حرف می‌زند.

فیلادلفیا – تیم تازه، شهر تازه، فرهنگ تازه و مهم‌تر از همه، نوزاد تازه. این‌روزها زندگی برای عمری کاساپی، که در حالا حاضر تنها اسرائیلی‌الاصل تیم ملی بسکتبال است، ازین بهتر نمی‌شود.

شاید ساعت‌هایی که در زمین بازی می‌کند محدود باشد، اما وقتی پیشینه‌ای نه ساله داشته باشی و در ششمین تیم‌ات بازی کنی، همین هم می‌شود.

البته ارزش او قدرناشناخته نمانده – اگرچه به عنوان قهرمان جهان گلدن استیت واریورز با همبازی‌های درجه‌ یک، که شامل استفان کوری، کوین دورانت، کلی تامپسون، و دریاموند گرین می‌شود، فرصت خودنمایی کم دست می‌دهد.

البته این برای کاسپی ۲۹ ساله که بخش اعظم حرفه‌اش را برای بازنده‌های ان‌بی‌ای بازی کرده، خیلی هم خوب است. در واقع، کاساپی هرگز حتی در یک پی‌آف بازی نکرده (وقتی هوستن راکت‌ها در ۲۰۱۴ برنده شدند او زخم برداشته بود).

اگرچه از نقطه‌نظر جغرافیایی اوکلند تنها ۸۲ مایل از ساکرامتنو فاصله دارد، جایی که کاساپی رویهم چهار دوره و نیم در دو دور جداگانه بازی کرد، اما ‌نظر بسکتبال و از نظر فرهنگ این دوتا با هم یک دنیا فاصله دارند.

کاساپی با یک و هشتاد قد، پیش از این که در ۱۸ نوامبر، واریورها با فیلادلفیایی‌های هفتاد و ششی در بیفتند، به تایمز اسرائیل گفت «راحت جا افتادم و به خاطر بسکتبال هم نبود».

او گفت «مربوط به تمام چیزای دوروبرش میشه… محیط، فرهنگ. بازی کنی یا نکنی همیشه حس می‌کنی تعلق داری. من نمی‌دونستم توقع چی داشته باشم چون من قبلا در خیلی موقعیت‌های متفاوت بودم. اما اینجا یه طوری به آدم احساس تعلق می‌دهند». «این تیم خیلی متفاوته. هیجان، انرژی دوروبرش خیلی متفاوته».

عددش، عدد خوش‌یمن ۱۸ است (در عبری به معنی زندگی) اما کاساپی همان است که بود. استوار، ساکت، بازیکن مجرب، و حرفه‌ای، و به خوبی کنار قهرمانان دیگر جا می‌افتد اگرچه متوسط‌اش ۴.۶ پوینتز است و در ۱۰.۱ دقیقه ۳.۳ برمی‌گرداند. آن متوسط، در بازی‌های ۱۹ نوامبر، مقابل بروکلین نتز، در طول ۲۳ دقیقه از پیروزی ۱۱۸-۱۱۱ تیم‌اش، یک امتیاز بود، ۱۲ پوینت گرفت، هشت تا برگشت داشت، و دو صفر را بلاک کرد.

استیو کر، مربی واریورز، که خودش از گل‌زن‌هاست و از جنس خود کاساپی است، گفت «به سبک خود ما بازی می‌کند». «خوب آبشار می‌زند، خوب پس می‌کند، و نبض بازی دست‌اش است».

کر بعد از برد از فیلادلفیایی‌ها به تایمز اسرائیل گفت مثل بعضی از بازیکن‌های ذخیره‌ی خود ماست، با هوش بسکتبالی بازی می‌کند؛‌ بازی درست را می‌کند و در نقطه‌ی درست می‌ایستد. بخش بزرگی از موفقیت به همین بسته است».

او گفت «وقتی گرفتیم‌اش می‌دانستم که یکی از بهترین آبشارزن‌ها را در تیم داریم. اما چیزی که نمی‌دانستم این بود که چه درک خوبی از حرکت جمعی دارد و چه انسان نازنینی است. چقدر حرفه‌ای است».

بازیکن‌های دیگر تیم هم به سرعت این‌ها را فهمیدند. گرین گفت «می‌دانستم خوب شوت می‌کند، اما نمی‌دانستم اینقدر مخ است». «یکی از آن آدم‌های هوش‌بالا که جای درست و وقت درست را می‌شناسد. واقعا از بازی سر در می‌آورد».

بازیکن اهل یاونه، که یک بار هم بازیکن‌های اهل ساکرامنتو را برای تعطیلات تابستانی به شهر خودش برد – و البته مطمئن نیست همین کا را با کوری، دورانت، و کمپانی هم بکند، گفت «هر روز که آدم به این چیزها فکر نمی‌کند». «البته که بازی کردن در ان‌بی‌ای خیلی مهم است و من هیچ وقت این را فراموش نمی‌کنم».

او گفت «این یک وظیفه نیست، یک امتیاز است. تنها اسرائیلی این تیم من‌ام و می‌دانم خیلی‌ها از وطن دارند ما را دنبال می‌کنند. این را هم هرگز دست کم نمی‌گیرم. سعی خودم را می‌کنم که بهترین سرمشق برای نسل جوان‌مان، و بهترین سفیر اسرائیل و مردم یهود در آمریکا باشم».

علاوه بر بازیکن هم‌تیم، سرمشق و سفیر، عمری یک مقام کلیدی دیگر هم در زندگی دارد: پدر است. همسرش شانی در هفت جولای دخترشان سارای را در اسرائیل به دنیا آورد، درست همان زمانی که کاساپی قرارداد ۱.۴۷ میلیون دلاری بازی با واریورز را پذیرفت.

وقتی گفتیم تا پدرش بازنشست شود سارای چند تا «همبازی‌» دیگر هم خواهد داشت، کاساپی لبخندی پهن زد و گفت «این یکی که خیلی خوب بود». «تماشای بزرگ شدن‌اش روز بروز، همه‌ی آن ماجرای زایمان و تمام دوره رویهم، زندگی آدم عوض می‌شود… فکر می‌کنم من حداقل پنج شش سال بازی کنم، فکر کنم وقت باشد که بازی من را تماشا کند». کجا، خدا می‌داند. اما فعلا همین گلدن استیت خواهم ماند، جایی که واریورز تنها تیمی است که ارزش دارد آدم مقابل‌اش بازی کند.