تصمیم ترامپ به خارج کردن سربازان از سوریه به این معنا است که اسرائیل یک متحد کلیدی در منطقه را از دست میدهد، اما این امری نیست که غافلگیرکننده باشد.

تصمیم دونالد ترامپ رئیس جمهور ایالات متحده به ترک متحدان کشور خود در سوریه نمی بایست غافلگیرکننده باشد. او در یکسال و نیم گذشته بارها قصد خود را با صدای بلند و به طور مشخص اعلام کرده است.

ممکن است برخی از شیوه ظاهرا هماهنگی-نشده و ناگهانی ترامپ که به رهبر ترکیه، رجب طیب اردوغان عملا برای حمله علیه گروه‌های اکثریت-کورد «نیروهای دموکراتیک سوریه» [اس.دی.اف.] در شمال غربی کشور چراغ سبز داد – و تنها در طول یک هفته دهها تن از مردم، بیشتر از سمت کوردها، کشته و ۱۵۰۰۰۰ بیخانمان شده اند، غافلگیر شده باشد.

اما خود این حرکت، هرچنده یککاره و بی‌ نظم، همچنان میتواند به عنوان بخشی از سیاست خارجی کاخ سفید بشمار آید که به دنبال قطع ارتباط با خاورمیانه بوده، از جمله متحدان کورد که سالها در کنار سربازان ایالات متحده با گروه تروریستی داعش جنگیدند.

حرکت آخر ترامپ، در چرخش مستمر به خارج از منطقه، نقطه عطفی است مهم، تغییری است که پیش از دولت فعلی آغاز شد و پیامدهای آن تا مدتها پس از روی کار آمدن دولت بعدی، فارغ از آنکه چه کسی اتاق بیضی را اشغال کرده باشد، احساس خواهد شد.

برای اورشلیم، این به معنای از دست دادن متحدی کلیدی در منطقه و در جنگ علیه ایران و نایبان جنگی آن است. خلائی که با خروج آمریکا ایجاد شده را روسیه پر میکند، که بسیار کمتر با اسرائیل همدلی دارد، و به این ترتیب تکیه گاههای استراتژیک اسرائیل بسیار ضعیفتر خواهند بود.

شیوه عجولانه خروج ایالات متحده نیز گمان میرود امتیاز بزرگی به داعش ببخشد، به اعضای دستگیر شده اش امکان فرار از زندانهای تحت کنترل «نیروهای دموکراتیک سوریه» و نیز تشکل دوباره در جایی دیگر را بدهد، و آنها بتوانند به جنگ خود ادامه دهند و به عنوان نیرویی که تا سالهای سال ثبات منطقه را برهم زند، به خدمت ادامه دهند.


تصویر: یک سرباز ایالات متحده بر بالای خودروی زره-پوش حین تظاهرات کوردهای سوریه علیه تهدید ترکیه در مجاورت پایگاه ائتلاف بین المللی به راهبری ایالات متحده در حومه شهر رأس العین، استان حصکه، سوریه، نزدیکی مرز ترکیه، ۶ اکتبر ۲۰۱۹. (AFP)