نمایش خیره کننده مجموعه «عکاسی مدرن» موزه فرصتی ایجاد میکند تا عرصه زنان هنرمندی که چهره های اصلی فعال نیمه اول قرن بیستم بودند، گسترش یابد.

تصاویر


لیزولت گرشبینا، اسرائیلی زادهٔ آلمان، ۱۹۹۴-۱۹۰۸، ورزش در اسرائیل: پرتاب نیزه، 1937 © The Israel Museum, Jerusalem


همزمان که دکتر نوآم گال شروع به آماده کردن نمایشگاه بزرگ عکسی مدرن در موزه اسرائیل میکرد، متوجه شد که در مجموعه خیره-کننده عکاسی موزه، چیزی غایب است. قرار بود این نمایشگاه به عکاسی سالهای ۱۹۰۰ تا ۱۹۴۵ تمرکز داشته باشد، اما در میان بیش از ۷۵۰۰۰ اثر این مجموعه، چند شمار معدودی از آثار عکاسان دیده میشد.

زنان عکاس در آن دوره و بخصوص در اروپا، بسیار پرکار بودند، اما علیرغم آنکه این یکی از قدیمی ترین مجموعه های عکاسی جهان است، در خزانهٔ موزه، اثری از پرکاری مشهود نبود.

گال میتوانست به آسانی در میان اثار برجسته عکاسان مشهوری چون «مان ری» [امانوئل رادنیژکی]، «آندره کرتژ»، «والکر ایوانس»، «ادوارد اشتیخن»، و «براسای» [گولا هالاز] انتخاب کند. اما آثار عکاسانی نظیر «جرمین کرول»، «آنالیز کرشمر»، «لوسیا موهولی»، «الزه بینگ» و «فلورنس هنری»، از میان جلوداران زنان عکاس نیمه اول قرن بیستم کجا بودند؟

گال، که هنردار نمایشگاه گریس گلداسمیت، از دپارتمان عکاسی هنریت له‌-وین در موزه اسرائیل است، تصمیم گرفت که بدون افزودن برخی از آثار این هنرمندان که از مجموعه غایب بود، نمایشگاه «عشق مدرن: عکس‌هایی بینظیر از موزه اسرائیل»، را نگشاید.

گال به تایمز اسرائیل گفت «به خودم گفتم، صبر کن ببینم، یک بخش کامل از این مجموعه غایب است. نه این که ما پیش از این،‌ آثاری از زنان عکاس نداشته باشیم. مساله این نبود. برای مثال، آثاری بسیار خوب از «دوروتی لانگ»، و آثاری بسیار زیبا از «دورا مآر» داشتیم، که هر دو هم در این نمایشگاه موجودند. اما این که آثار زنان، در این نمایشگاه، بخصوص در اقلیت و در حاشیه بود، من را آزار میداد».


تصویر: نوآم گال، هنرگردان دپارتمان عکاسی موزه اسرائیل، در مقابل پرتره «گلوریا سوانسون»، کار «ادوارد اشتیخن»، در ورودی نمایشگاه «یک عشق مدرن». (Elie Posner and Laura Lachman)