بعد از دوازده ماه هجوم به کارگاه‌های اسلحه‌سازی، هزینه‌ی تهیه‌ی مسلسل‌های دست‌ساز پنج برابر شده و دستیابی به آن برای اقدامات تروریستی اتفاقی دشوارتر شده است.

نیروی دفاعی اسرائیل نظریه‌ای ساده در ممانعت از تیراندازی‌های کرانه‌ی باختری دارد:‌ ضبط تفنگ‌ها.

از ۲۰۱۵ تا کنون، روش ارتش این بوده که به شیوه‌‌ای آرمان‌گرا کرانه‌ی باختری را از تسلیحات غیرقانونی و دست‌ساز پاکسازی کند، به کارگاه‌ها و انبارهای اسلحه به طور هفتگی شبیخون بزند. این کمپین تأثیری فوری ندارد، اما هزینه‌ی تروریست‌ها برای تهیه‌ی و تولید اسلحه را بسیار بالا برده است.

یک افسر ارشد امنیتی اسرائیل پنجشنبه غروب اظهار داشت که «بیشتر آسیب‌هایی که در دو سال گذشته دیده‌ایم از تیراندازی‌های تهاجمی بوده است. به همین خاطر، تصمیم ما آن شد که کارزاری علیه تسلیحات موجود در کرانه‌ی باختری آغاز کنیم، با این هدف که مقدار تفنگ را در این منطقه کاهش دهیم و هدف دوم این که هزینه‌ی دسترسی به اسلحه را بالا ببریم».

به جز مأموران سرویس‌های امنیتی فلسطینی، دیگر فلسطینی‌ها اجازه‌ی تملک هیچگونه اسلحه‌ای را ندارند. ارتش در شبیخون‌های خود به جای آن که بر افراد دارای سلاح تمرکز کند، تمرکز خود را بر منابع اسلحه گذاشته است، کارگاه‌های اسلحه‌‌سازی و دلال‌های اسلحه.

در همین راستا، در اولین سه‌ماهه‌ی ۲۰۱۷، ارتش به ۲۰ کارگاه مظنون به اسلحه‌سازی حمله برد و نزدیک به ۱۵۰ قبضه تلفنگ را ضبط کرد که بسیار بیشتر از مقداری که در سال گذشته ضبط شده، می‌باشد. در ۲۰۱۶، ارتش به ۴۴ کارگاه حمله برده و حدود ۴۵۰ قبضه سلاح ضبط کرده بود.

افسر مزبور گفت «در ۲۰۱۵، هیچ یک از کارگاه‌ها را نبستیم، اما در طول سال تنها ۱۷۰ قبضه اسلحه را ضبط کردیم».

افسر امنیتی مزبور گفت با این حال ده‌ها هزار تفنگ همچنان در کرانه‌ی باختری دست به دست می‌شود».

وی گفت «این کارزاری است درازمدت. من به طور قطع نمی‌گویم که در طول یک سال قادر خواهیم بود کل سلاح‌ها را از کرانه‌ی باختری از میان ببریم، ما در طول زمان، به نظر من برای [تروریست‌ها] تیراندازی‌های تهاجمی به دلیل این کارزار، بسیار دشوار خواهد بود».

اگرچه ارتش قادر نخواهد بود تمامی تفنگ‌ها را از منطقه پاکسازی کند اما موفق شده است تهیه‌ی اسلحه‌های دست‌ساز که پیش از این تهیه‌اش بسیار آسان بود را برای افراد عادی فلسطینی دشوار نماید.

بنا به قول افسر مزبور، که به شرط محفوظ ماندن نام خود گفتگو کرد، هزینه‌ی تهیه‌ی مسلسل «کارلو»، تفنگ رایج در کرانه‌ی باختری، از شروع شبیخون ارتش، سر به آسمان زده است، در کمتر از یک سال، پنج برابر شده است.

در ماه مه ۲۰۱۶، یک کارلوی ارزان‌قیمت دست‌ساز حدود ۱۵۰۰ شکل (۴۵۰دلار) می‌ارزید. یک سال پس از آن، همان مسلسل به ۷۰۰۰ شکل ( ۱۹۰۰ دلار) رسید.

افسر مزبور گفت مدل‌های گران‌تر این مسلسل که اکثرا در حبرون تولید می‌شوند، افزایش قیمت مشابهی داشته‌اند، از ۲۰۰۰ شکل (۵۵۰ دلار) به ۱۰۰۰۰ شکل (۲۷۵۰ دلار).

از یک نظر، طبق اظهار اداره‌ی مرکزی آمار فلسطینی، درآمد ماهیانه‌ی متوسط شهروندان کرانه‌ی باختری در ۲۰۱۵ کمتر از ۳۰۰۰ شکل بوده است. نیروی دفاعی قیمت یک تفنگ را از معادل حقوق دوهفته‌ی یک نفر به معادل حقوق دو ماهه‌ی یک نفر رساند.

وی گفت «بنابرین تهیه‌ی تفنگی که ده‌ّها هزار شکل قیمت دارد برای یک مرد جوان که می‌خواهد تیراندازی تهاجمی انجام دهد، کار آسانی نیست.

برای توضیح این مورد، اشاره کرد به تیراندازی در بازار سارونای ژوئن ۲۰۱۶، که در آن دو مرد کت و شلواری فلسطینی در رستورانی در تل‌آویو به روی مردم آتش گشودند، ۴ نفر را کشتند و ده‌ها نفر را زخمی کردند.

در حمله‌ی سارونا، کت و شلواری که تروریست‌ها پوشیده بودند، از تفنگی که دست‌شان گرفته بودند ۱۰۰۰ شکل گران‌تر بود.

همزمان، تفنگ‌های درست و حسابی، و تولید انبوه مثل آک۴۷ و ام۱۶ دور و بر ده‌ها هزار شکل قیمت دارد. این گونه اسلحه‌ها معمولا در دست تروریست‌های مجرب و تشکل‌یافته نظیر حماس و یا افراد بسیار ثروتمند یافت می‌شود.

نام کارلو از مسلسل‌ دستی ام۵۵ کارل گوستاو، ساخت سوئد پس از جنگ جهانی دوم گرفته شده. اما به جز شباهت مختصر اسمی، این دو اسلحه هیچ ارتباطی به هم ندارند زیرا کارول در واقع از روی طراحی‌های راهنماهای آنارشی‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۰ ایالات متحده ساخته شده.

متن کامل را در لینک زیر مطالعه کنید
http://www.timesofisrael.com/to-stop-shooting-attacks-idf-targets-west-bank-gun-workshops/