اکثر ۲۴۰هزار عضو اجتماع بادیه‌نشین‌های نگب می‌خواهند بخشی از کشور اسرائیل باشند اما حمایت از افراط‌گرایان، و پیوندهای نزدیکتر با مناطق هم‌جوار فلسطینی، در حال افزایش است .

روابط بین اجتماع «کوچ‌نشینان بادیه» و کشور اسرائیل، اوایل روز چهارشنبه دستخوش تحول خاصی شد. این تحول، برخلاف گذشته، فقط به حکم دولتی تخریب خانه‌ها و اختلافات بر سر زمین مربوط نمی‌شد. برخورد مزبور، به خودروکوبی به یک پلیس اسرائیلی (ارز لوی ۳۴ ساله) و کشته‌شدن مهاجم (یعقوب موسی ابوالقیعان) خاتمه یافت.

این حادثه فقط می‌تواند تنش بین ساکنین بادیه‌نشین نگب را نسبت به واکنش کشور اسرائیل تشدید کند. این‌که لوی در حادثه‌ای کشته شده که به نظر می‌رسد حمله‌ی تروریستی خودروکوبی باشد، تصویر اصلی را تغییر نمی‌دهد. بادیه‌نشین‌ها تخریب خانه‌های روستای ام‌الحیران را فتنه‌انگیزی عامدانه‌ی مقامات اسرائیلی می‌دانند تا بدین وسیله بادیه‌نشین‌ها را از زمین خودشان بیرون انداخته و شهرکی یهودی در آن بسازند.

با توجه به این‌که مذاکرات برای تخلیه‌ی مسالمت‌آمیز روستای غیرمجاز ام‌الحیران هنوز در جریان است، آن‌هایی که می‌گویند در این مرحله نیازی به کاربرد زور نبود، شاید حرف حساب می‌زنند.

منتقدین به مورد پایگاه غیرقانونی یهودی آمونا در کرانه‌ی باختری اشاره می‌کنند که حکومت اسرائیل و ساکنین‌اش سرانجام به توافق رسیدند تا مانع از تخلیه‌ی خشونت‌آمیز آن شوند (گرچه تاکنون تخلیه صورت نگرفته است). با این حال، آن‌هایی که اشاره می‌کنند ساکنین ام‌الحیران کنترل اراضی‌ را به‌طور غیرقانونی در اختیار خود گرفته‌اند که به آن‌ها تعلق ندارد، نیز درست می‌گویند. همان‌طور که بارها و بارها در گذشته شاهد بوده‌ایم، مشکل این است که در خاورمیانه درست‌بودن کافی نیست؛ بهتر است عاقل باشی. و احتمالا وقتی تصمیم حکم تخریب خانه‌های روستای ام‌الحیران گرفته شد، عقل کافی وجود نداشت.

امروزه در نگب نزدیک به ۲۴۰هزار بادیه‌نشین وجود دارد. نزدیک به دو/سوم آن‌ها (۱۶۰هزار نفر) در ۹ شهر و بقیه در «کوچ‌نشین بادیه»(۳۶۰ اردوگاه غیرمجاز) زندگی می‌کنند. این اردوگاه‌ها روی زمین بسیار پهناوری زده شده و ساکنین آن مدعی هستند که این اراضی به ایشان تعلق دارد. حکومت اما کاملا مخالف است.

نزدیک به ۶۰درصد از جمعیت بادیه‌نشین‌های نگب را جوانان زیر ۱۸سال تشکیل می‌دهند. با توجه به نرخ بالای رشد طبیعی در این اجتماع، پیداست که مشکل مسکن تشدید می‌شود. در حالی که در اکثر مناطق اسرائیل یک زوج جوان برای خرید خانه باید متحمل گرفتن وام شود، اما چنین گزینه‌ای در بین کوچ‌نشینان بادیه‌ تقریبا وجود ندارد. برای بادیه‌نشین‌های جوان، یافتن جایی برای زندگی دشوار است؛ در بسیاری از شهرک‌های بادیه‌نشین هیچ برنامه‌ریزی مناسبی وجود ندارد.

مسأله‌ی مسکن اما فقط یکی از مشکلات کوچکی است که کشور اسرائیل در رابطه‌ی خود با بادیه‌نشین‌های نگب با آن دست به گریبان است. مثلا همین مسأله‌ی کنترل و اداره‌ی کوچ‌نشینان بادیه‌‌. موارد بسیاری از خشونت و تیراندازی وجود دارد. خشونت علیه افسران پلیسی که عمدتا سعی در پرهیز از خشونت دارند: هر سال شاهد ده‌ها مورد خشونت در شهرک‌های بادیه‌نشین هستیم، و دولت در اجرای قانون در این منطقه با دشواری روبه‌روست.

حتی درون خود قبایل مختلف بادیه‌نشین و رهبران سنتی اجتماع و سران قبایل نیز در تحمیل اقتدار خویش بر نسل جوانی که با سنت‌ها و هنجارهای قدیمی کم‌تر ارتباط برقرار می‌کند، روز به روز با دشواری بیش‌تری روبه‌رو می‌شوند.

مانند دیگر اجتماعات عرب اسرائیل، در بین بادیه‌نشین‌های نگب نیز شاهد روند تندروشدگی مذهبی و نزدیکی روزافزون به ایدئولوژی افراطی هستیم. این ایدئولوژی متعلق به شاخه‌ی جنوبی جنبش اسلامی نیست، بل به ذهنیت افراطی شاخه‌ی شمالی رائد صلاح وابسته است. و هر روز نیز بر شمار جوانان بادیه‌نشینی که خود را با افکار داعشی هم‌راه می‌بینند، افزوده می‌شود.

مسأله‌ی دیگر را نباید از نظر دور داشت: ارتباط فزاینده‌ی پراکندگان بادیه‌‌نشین با فلسطینیان، به‌ویژه با ساکنین بلندی‌های حبرون. امروزه تعداد بیش‌تری از ساکنین غیرقانونی در بخش بادیه‌نشین اسرائیل وجود دارند؛ نزدیک به ۱۵هزار نفر در حال حاضر. و بسیاری از بادیه‌نشین‌ها با فلسطینیان ازدواج کرده‌اند: نزدیک به ۱۸هزار شهروند اسرائیلی در بین بادیه‌نشین‌های نگب، حاصل ازدواج بادیه‌نشین‌ها و فلسطینیان بوده است. فلسطینیان حاضر در نگب اغلب سرپرست خانوارهای بادیه‌نشین هستند؛ یکی از بهترین نمونه‌ها شهر بادیه‌نشین سگیو شالوم در نگب است که یک‌پنجم جمعیت آن اصالت فلسطینی دارند.
متن کامل را در لینک زیر مشاهده کنید
http://www.timesofisrael.com/car-ramming-highlights-radicalisms-inroads-among-negev-bedouin/