در آستانۀ آغاز موج جدید تحریم‌های نفتی آمریکا علیه جمهوری اسلامی، یک نماینده مجلس رژیم ایران از «تشکیل کارگروه تهاتر نفت در برابر کالا » خبر داد.

به گزارش ایلنا، اسدالله قره‌خانی، سخنگوی کمیسیون انرژی مجلس گفت: «ما قبلا در تحریم‌های شورای امنیت محدودیت داشتیم اما یک میلیون بشکه نفت صادر می‌کردیم، البته اصولا تحریم‌ها هم موقعی که به نهایت برسد غذا و دارو مستثنی است».

وی در ادامه گفت: «این کارگروه به این معنا است که ما کالا را مشروط به اینکه نفت ما را بخرند، وارد کنیم و به این ترتیب صادرات ما کمتر محدود می‌شود».

این نماینده مجلس رژیم افزود: «ما در حال حاضر به دلیل مشکلات بانکی امکان وارد کردن دلار و یورو به جای صادرات نفت را نداریم، بنابراین به جای نفت از کالاهای ساخته شده کشورهایی مثل هند، چین و کره جنوبی که در گذشته هم به همین صورت بوده واردات انجام می‌دهیم».

وی خاطرنشان کرد که این کالاها می‌تواند شامل تجهیزات پزشکی، نهاده‌های کشاورزی، کالای صنعتی و واسطه‌ای و خیلی موارد دیگر باشد. «ما در شرایط عادی هم از این کشورها یا کشورهای اروپایی کالا می‌خریدیم اکنون هم نفت را به جای برخی کالاهای اساسی مورد نیاز می‌فروشیم».

این نماینده مجلس ایران بدون اشاره به مشتریان نفتی گفت که «ما به بازارهای هدف و کشورهایی که از ما نفت می‌خرند، اعلام می‌کنیم در صورتی کالا می‌خریم که نفت از ما بخرند یعنی مبادله یک طرفه نیست. وقتی آنها کالای خود را می‌فروشند باعث اشتغال و رونق در کشورشان نیز می‌شود. ولی اگر ارز را بگیرد و ما کالا را از آنها بخریم هیچ زمانی ریسک نمی‌کنند که از ما نفت بخرند».

لازم به ذکر است؛ ایران سال گذشته روزانه دو میلیون و ۱۲۵ هزار بشکه صادرات نفت خام داشت که ارزش آن حدود ۴۰ میلیارد دلار بود. تهران به غیر از نفت خام، طی سال گذشته هفت میلیارد دلار صادرات میعانات گازی نیز داشت. میعانات گازی نوعی نفت‌ خام فوق سبک است که از میادین گازی تولید می‌شود.

همزمان رادیو فردا به نقل از خبرگزاری بلومبرگ اعلام کرد که تهاتر نفت در برابر کالا شیوه‌ای است که در دوران قبلی تحریم‌ها از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۵ نیز به اجرا گذاشته شد.

این گزارش می‌افزاید که آن زمان تحریم‌های آمریکا فروش نفت ایران را تنها محدود کرده بود، اما این بار دولت دونالد ترامپ در تلاش است تا صادرات نفت ایران را قطع کند.

در دور قبل تحریم‌ها، آمریکا از مشتریان نفتی ایران خواسته بود که هر شش ماه یک‌ بار خرید نفت از ایران را «به صورت چشمگیر» (حدود ۲۰ درصد) کاهش دهند. طی سه سال، صادرات نفت ایران نصف شد و به روزانه یک میلیون بشکه رسید.

آن زمان، ایران تنها ملزم بود پول نفت صادراتی را با ارز همان کشور دریافت کند و این پول فقط می‌توانست برای خرید کالا از همان کشور و واردات به ایران استفاده شود.