روزنامه‌های عبری به اخبار سوریه، شکاف جنسیتی دستمزدها، و یهودی چپ بودن را متمایل‌اند.

این روزها روزنامه های عبری و مردم اسرائیل ذهن‌شان بسیار درگیر است. آینده‌ی سوریه نامعلوم است؛‌ زن‌ها نقش خود را در جامعه بازنگری و بازسازی می‌کنند؛ و چپ‌ها دغدغه‌ی این را دارند که کدام رهبری کدام حزب، نماینده‌ی بهتری برای آنهاست.

در روزنامه‌ی اسرائیل حیوم، پروفسور ایال زیسر از دانشکده‌ی مطالعات خاورمیانه‌ی دانشگاه تل‌آویو به جزئیات بغرنج جنگ داخلی سوریه می‌پردازد، و به خصوص اکنون که به نظر می‌رسد جنگ‌های کشور به احتمال زیاد نزدیک به پایان است، از منظر تداخل فزاینده‌ی منافع میان روسیه و ایران از یک سو، و میان ایالات متحده و اسرائیل از سوی دیگر، مسأله را تحلیل می‌کند. این مقاله پس از آن سرگئی لاوروف وزیر خارجه‌ی روسیه گفت که قراردادی که اخیرا بر سر آتش‌بس سوریه اعلام شد، شامل تعهد روسیه در حصول اطمینان از خروج شبه‌نظامی‌های مرتبط با ایران از سوریه نمی‌شود.

زیسر می‌نویسد «[پرزیدنت بشار] اسد از هم‌اکنون کنترل بخش بزرگی از قلمرو کشور را در دست دارد، حتی اگر این کنترل کامل نباشد، و همزمان از شمار بروز خشونت و شمار تلفات کاسته شده است». پروفسور در ادامه می‌نویسد «اکنون که طعمه به دست ایشان افتاده [و اسد یک بار دیگر نقش‌آفرین اصلی سوریه است] روس‌ها به هیچ کس اجازه نخواهند در غنیمت‌های جنگ با ایشان شریک شود، به خصوص به آمریکایی‌ها».

زیسر می‌گوید «پرزیدنت شاید وعده داده باشد که عظمت را به آمریکا بازگرداند، اما بنا به استانداردهای روسیه، ایالات متحده همچنان همان کیسه بکسی است که همیشه بوده است»، و اشاره‌اش به سیاست مبهم و بی‌ثبات واشنگتن در مقابل جنگ سوریه در چند ساله‌ی اخیر است. «روس‌ها همچنان به اسرائیل اجازه‌ نخواهند داد به اتحاد استراتژیک ایشان با ایران، که برای بهبود موقعیت مسکو در منطقه حیاتی است، آسیب بزند. اگرچه [روسیه] به اسرائيل توجه دارد و بدخواه آن نیست، اما مسکو همچنان اضطراب اسرائیل در مواجهه خطر ایران را بزرگنمایی ارزیابی می‌کند».

به نظر می‌آید زیسر تصدیق می‌کند که در نهایت اختیار اوضاع سوریه در دست روسیه خواهد بود. وی در خاتمه می‌گوید «فقط می‌توان امیدوار بود که در آینده، مسکو تمایل بیشتری به درک نگرانی‌های مشروع اسرائیل در خصوص آینده‌ی سوریه نشان دهد».

یدیوت آهرونوت گزارشی از موقعیت زنان در بازار کار اسرائیل منتشر کرد، با این اشاره که اگرچه موضوع روز در این زمینه، بالا گرفتن کارزار جهانی افشا و مقابله با تعرض‌های جنسی است، اما در کشور یهود شکاف جنسیتی دستمزدها در چند ساله‌ی گذشته وسیع‌تر شده است. بنا به اظهارات دفتر مرکزی آمار اسرائيل، حقوق زن‌ها به طور متوسط ۶۵٪ حقوق مردها است، و این بزرگترین شکاف از ۲۰۱۱ تا کنون به شمار می‌رود. ارقام به خصوص زمانی بدتر می‌شوند که افراد به سنین سالمندی و رده‌های مدیریتی می‌رسند. تلم یاهاو برای روزنامه‌ی دیلی نوشته است که شکاف جنسیتی دستمزدها به دلیل چرخه‌ای ایجاد شده که گریز از آن دشوار است.

یاهاو می‌گوید «هنگامی که یک زن ۶۵٪ دستمزد یک مرد را دریافت می‌کند، معقول به نظر خواهد آمد اگر تصمیم بگیرد که این او باشد که بچه‌ها را از مدرسه برمی‌دارد و ضمن مراقبت از خانواده، شغل دوم بگیرد». «به عبارت دیگر، زن‌ها کمتر درمی‌آوردند زیرا ناچارند وظیفه‌ی مراقبت از خانواده را به دوش داشته باشند، و ناچارند وظیفه‌ی مراقبت از خانواده را به دوش داشته باشند زیرا کمتر در‌می‌آورند». به گفته‌ی یاهاو، اسرائیلی‌ها می‌بایست به زنان برای گرفتن موقعیت‌های شغلی مدیریتی، کمک کنند. «واقعیت دارد، ما نروژ نیستیم [شکاف جنسیتی دستمزدها آنجا ۱۴٪ است] اما زمان آن رسیده که این شکاف را کاهش دهیم».

سردبیر هأرتص ایالات متحده و ستون‌نویس آن، خمی شالیو، ظاهرا نظیر بسیاری از لیبرال‌های اسرائیلی از این که آوی گبی رهبر حزب کار اخیرا در تصمیمی عجیب به تکرار و توافق با عبارتی که بنیامین نتانیاهو نخست وزیر در سخنرانی ۱۹۹۷ خود به زبان آورد، «چپ‌ها فراموش کرده‌اند یهودی بودن یعنی چی» روی آورده را شخصی گرفته و ناراضی است. با این حال، شالیو به این احتمال نیز اشاره می‌کند که شاید گفته‌ی گبی در مراسمی در دانشگاه بن‌گوریون بئرشبا به سادگی بخشی از تلاش برنامه‌ریزی شده‌ی وی برای جدا نمایاندن خود از دیگر رهبران اپوزسیون، و جلب نظر راست‌ها و کسب آرای محافظه‌کارهای بیشتری به زبان آمده باشد.

متن کامل را در لینک زیر مطالعه کنید
https://www.timesofisrael.com/iranians-at-the-border/