نخست وزیر اسرائیل همیشه ستاره‌ی کنفرانس سالانه‌ی لابی یهودیان در واشنگتن بود اما امسال رو پنهان کرد؛ آنهم همین امسال که جمهوری‌خواهان بالاخره توانستند صحنه‌گردان سیاست باشند. مطمئنید دلیل امتناع از دیدار با رئیس جمهور نبوده؟

واشنگتن – این هفته، یکی پس از دیگری، رهبران جدید ایالات متحده روی صحنه‌ی آیپک رژه رفتند تا از اسرائیل به عنوان متحد آمریکا و تنها دموکراسی واقعی خاورمیانه تقدیر کنند.

مایک پنس، با احساسات تهییج شده هنگام سخنرانی در مقابل جمعیت عظیمی از بهترین دوستان اسرائیل، اشاره کرد که وی با «عشق» به اسرائیل پرورش یافته است، و گفت که در خانه‌ی وی هر روز برای «صلح در اورشلیم» دعا می‌کنند، و با بغضی در گلو، تمام زندگی خود را که مملو از عشق به اسرائیل روی صحنه ریخت.

نیکی هیلی خود را «کلانتر تازه»ی سازمان ملل معرفی کرد و گفت در پی سال‌ها رنج و مشقت اسرائیل از سوی این نهاد «مسخره» و آژانس‌های آن، اکنون وی ناجی اسرائیل خواهد بود و وعده داد با هر خطایی، «لگد خواهند خورد».

پل رایان از دولت اوباما برای «خدشه‌دار کردن اعتماد اسرائیل» «در قلب رابطه‌ی ایالات متحده و اسرائیل، و به خصوص به دلیل قرارداد فاجعه‌بار ایران» انتقاد کرد و وعده داد که در عوض، تعهد رئیس جمهور کنونی به اسرائیل «مقدس»‌ است.

این عبارات می‌بایست به گوش نتانیاهو خوش‌آهنگ بوده باشد. هر چه نباشد بعد از آنهمه سال در دولت‌های کلینتون و اوباما، نخست‌ وزیری که طولانی‌ترین مدت را بر سر کار بوده، بالاخره فرصت یافته با دولتی جمهوری‌خواه کار کند، آنهم دولتی که به نظر می‌رسد با بسیاری از نقطه‌نظرهای وی همخوانی دارد – و بیش از همه در این باور که استفاده از قدرت، کلید بهروزی و بهبودی یک ملت است.

آنچه عجیب است اما این است که نتانیاهو، که همیشه‌ ستاره‌ی آیپک بوده، آنجا نبود که ابراز عشق و وفاداری سیاستمدان نسبت به کشوری که او رهبری‌اش را به دست دارد، را بشنود. وی در کنفرانس سال گذشته نیز حاضر نشد تا از میدان مین دوحزبی رئیس‌جمهور‌-بعد-از-این‌ها که در کنفرانس سخنرانی می‌کردند، سر در نیاورده باشد. اما از میان تمام کنفرانس‌های سیاست آیپک در دوران نخست‌وزیری نتانیاهو، آدم فکر می‌کند این یکی را می‌بایست با کله می‌رفت، تا از امکاناتی که این کنفرانس‌ها معمولا ایجاد کرده‌اند، یعنی فرصت دیدار از کاخ سفید و گپی با ریاست جمهوری بهره‌مند شود.

بهترین عذری که نخست وزیر می‌توانست در ملاء عام اعلام کند همان جوک بی‌مزه‌ای بود که در شروع سخنرانی ماهواره‌ای خود گفت – «صف ثبت نام سخنرانی کنفرانس، دراز بود».

توضیح بهتر می‌توانست این باشد که در روزهای اخیر به ندرت در اسرائیل به سر برده، و همه‌اش در سفر بوده و به بریتانیا و استرالیا و روسیه و چین و کجا و کجا رفته است. اما این همه سفر هم نمی‌توانست او را از واشنگتن دور نگه دارد، اگر واقعا نیت‌اش را داشت. حتی تشنج‌های درون ائتلاف هم نمی‌توانست مانع سفرش بشود. هر چه نباشد، دوره‌ی کنونی آشوب سیاسی کشورمان راخودش شخصا، با عقب‌نشینی از حمایت از شبکه‌ی رادیو تلویزیون دولتی تازه، درست پیش از سفر به چین، براه انداخت. و بله، درست است، فقط شش هفته از آخرین سفرش به واشنگتن، برای دیدار با رئیس جمهور تازه در کاخ سفید می‌گذرد. اما به طور معمول، نتانیاهو از دیدار دوباره‌ی دونالد ترامپ در روزهای اول ریاست جمهوری‌ وی، ذوق می‌کرد: چه چیزی بهتر از این می‌توانست اولویت اتحاد ایالات متحده و اسرائیل را اثبات کند؟

پس چرا رو پنهان کرد؟ چرا از فرصتی چنین، برای غرقه شدن در دریای عشق بی‌قیدوشرط به اسرائیل، پس از سال‌ها تحمل عشق مشروط اوباما، بهره نبرد؟

احمق، مسأله ایران نیست
دولت ترامپ بدون فوت وقت اشاره به دوران تازه‌ای در تاریخ ایالات متحده در رابطه با یکی از دو موضوعی که نتانیاهو و باراک اوباما را بیش از هر دلیل دیگری از هم دور می‌کرد، نمود. قرارداد هسته‌ای با ایران. همانطور که هیلی اشاره کرد، ایالات متحده علنا ایران در «زیر نظر» اعلام کرد؛ مانند عقابی ایران را زیر نظر گرفته است». پشت پرده، سخت در تلاش است راهی مناسب بیابد تا برنامه‌ی موذیانه‌ی هسته‌ای ایران را، که رایان آن را با توجه به آنچه دولت اوباما شاهد آن بود،«فاجعه‌ای مسلم‌» خواند مهار کند.

هنگام شکل‌گیری قرارداد در زمان اوباما، به اسرائیل ناخشنود اوباما گفته شد که شکایت نکند زیرا نمی‌داند جزئیات این قرارداد چیست.

متن کامل را در لینک زیر مطالعه کنید
http://www.timesofisrael.com/did-netanyahu-skip-aipac-to-avoid-peace-deal-pushing-trump/